บทที่ 4

เมื่อเธอตั้งสติได้ เธอเพิ่งรู้ว่ามือถือดังอยู่

เธอวางที่ตรวจครรภ์ไว้บนฝาถังพักน้ำชักโครกแล้วลุกขึ้นไปรับโทรศัพท์

“พ่อ”

“ชิงเหอ พ่อตื่นแต่เช้าไปซื้อของที่ตลาดมาเยอะมาก ลูกมาแต่ตัวก็พอ ไม่ต้องซื้ออะไรมานะ”

ซ่งชิงเหอขมวดคิ้ว “ฉันบอกแล้วว่าจะกลับไปทำให้ เมื่อวานพ่อเพิ่งฟอกไต ต้องพักผ่อนเยอะๆ”

พ่อดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ “ลูกเขยมาหาครั้งแรก จะเสียมารยาทไม่ได้ อีกอย่างพ่อก็ดีใจมากด้วย”

ซ่งชิงเหอไม่ได้ว่าอะไรอีก เธอรีบพูดว่า “เดี๋ยวฉันรีบกลับไปช่วยทำอาหารนะ” แล้วก็วางสาย

สองพ่อลูกช่วยกันทำอาหารจนเต็มโต๊ะ แต่รอจนอาหารเย็นหมดแล้ว เฉินฉู่เหยาก็ยังไม่มา

ข้อความที่ซ่งชิงเหอส่งหาเขาระหว่างที่รอก็ไร้การตอบกลับ

เห็นพ่อสีหน้าไม่ค่อยสู้ดี ซ่งชิงเหอรีบพูดให้บรรยากาศดีขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเดินไปที่ระเบียงแล้วโทรหาเฉินฉู่เหยาอีกครั้ง

ครั้งนี้ก่อนที่เสียงสัญญาณจะตัดไป ในที่สุดก็มีคนรับสาย

ซ่งชิงเหอพูดอย่างไม่อ้อมค้อม “นายมาหรือยัง? พ่อฉันรอนายนานแล้ว”

เมื่อได้ยิน เหมือนอีกฝ่ายเพิ่งนึกได้ น้ำเสียงดูตกใจ “ขอโทษนะ พอดีว่าอบรมที่บริษัทยุ่งมากเลย ผมลืมเรื่องนี้ไปเลย......”

จู่ๆ มีเสียงแทรกเข้ามาขัดจังหวะเฉินฉู่เหยาที่กำลังพูดอยู่

“ไม่จบไม่สิ้นสักที พ่อขี้โรคของเธอแค่ป่วยเฉยๆ ไม่ได้ตายสักหน่อย จะต้องไปกินข้าวให้ได้เลยหรือไง?”

เมื่อพูดจบ เสียงหัวเราะลั่นดังออกมาจากมือถือ มีคนพูดแซวว่า “นี่คุณหนูกู้กำลังหึงเหรอ?”

“ใครหึง?”

“เอาเถอะ ไม่มีใครปากแข็งเท่าเธอแล้ว เธอโวยวายให้เต็มที่เลย พี่เหยาทนไหวอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ”

......

เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยเบาลงเรื่อยๆ

เฉินฉู่เหยาเอามือปิดลำโพงมือถือแล้วเดินมาที่ระเบียง

เขายืนพิงราวระเบียงแล้วเอาบุหรี่มาสูบ พูดด้วยเสียงแหบแห้ง “อาเหอ ผมเพิ่งเข้ามาทำงาน ใช้สิทธิเหนือกว่าคนอื่นไม่ได้ หัวหน้าไม่ให้ออกไป ผมค่อยไปขอโทษคุณลุงวันหลัง โอเคไหม?”

หัวหน้าเหรอ?

ซ่งชิงเหอแค่นยิ้ม

ใช่สิ กู้หร่านหร่านก็ต้องสำคัญอยู่แล้ว

เพราะเขาเป็นสุนัขผู้ซื่อสัตย์ของเธอ

ซ่งชิงเหอกำมือถือโดยไม่รู้ตัว ขณะที่กำลังจะพูด เธอได้ยินเสียงคนพูดเร่งดังมาจากไกลๆ

“อาเหยา คุยเสร็จหรือยัง ถึงตานายเปิดไพ่แล้ว”

ซ่งชิงเหอแสยะยิ้มมุมปาก “เข้าใจแล้ว”

เฉินฉู่เหยาขยี้บุหรี่ทิ้ง พูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “คนดี พี่เป็นคนที่เข้าใจผมที่สุด คืนนี้ผมกลับไปชดเชยให้นะ”

หลังจากวางสาย ซ่งชิงเหอเดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร พูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “พ่อ พอดีว่าเขาติดงานด่วนที่บริษัทเลยมาไม่ได้ เรากินข้าวกันดีกว่า เดี๋ยวฉันไปอุ่นกับข้าว......”

พ่อจับมือซ่งชิงเหอเบาๆ บอกให้เธอนั่งลง

“ชิงเหอ ชีวิตนี้พ่ออยากเห็นลูกแต่งงานมีครอบครัว แต่พ่อไม่อยากให้ลูกฝืนใจเพราะอยากให้พ่อสบายใจ ถ้าชีวิตคู่ไม่ได้เริ่มต้นจากความสุข พ่อยอมไม่ให้ลูกแต่งงานดีกว่า”

“ลูกสาวของพ่อมีค่ามากพอที่จะเริ่มใหม่ได้เสมอ”

ซ่งชิงเหอรู้สึกแสบจมูกเหมือนจะร้องไห้ เธอก้มหน้าลง ไม่อยากให้พ่อเห็นดวงตาแดงก่ำของเธอ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอเงยหน้าแล้วหัวเราะ “เข้าใจแล้ว นานๆ ทีจะได้ยินพ่อชมฉันแบบนี้ รู้สึกขนลุกมาก”

พ่อรู้ว่าซ่งชิงเหอเป็นคนที่ชอบเอาชนะ ชอบแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว ไม่ชอบแสดงด้านอ่อนแอให้คนอื่นเห็น เขาจึงไม่จับผิดเธอ ทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อน ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป

เมื่อทั้งสองคนกินข้าวเสร็จแล้ว ซ่งชิงเหอเก็บตะเกียบกับชามแล้วคุยกับพ่อพักหนึ่ง ก่อนเธอจะกลับ พ่อเอากล่องใส่อาหารยัดใส่มือซ่งชิงเหอหลายกล่อง

เธอรู้ว่าในกล่องมีแต่ของที่เธอชอบกิน

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ซ่งชิงเหอเอาถุงวางไว้บนโต๊ะอาหาร แล้วก็ขึ้นไปเก็บกระเป๋า

ตอนเธอถือกระเป๋าเดินลงมา ไม่รู้ว่าเฉินฉู่เหยากลับมาตั้งแต่เมื่อไร เขาถือแก้วน้ำเดินออกมาจากห้องครัว

เมื่อทั้งสองคนสบตากัน เฉินฉู่เหยาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

จากนั้นสายตาเขาหยุดลงที่กระเป๋าเดินทางในมือเธอ