บทที่ 4

เสิ่นหนานถังมองสภาพห้องที่เละเทะไปทั่ว ก่อนตอบออกมาอย่างเรียบเฉยเพียงคำเดียว “ได้”

“พี่สาวใจกว้างจังเลยนะคะ”

เจียงซินเยว่ยิ้มสดใส มือที่กำลังรื้อเลือกเครื่องประดับยิ่งไร้ความเกรงใจมากขึ้น

สร้อยไข่มุกทะเลลึกเส้นหนึ่งถูกเธอดึงจนขาดคามือ

ไข่มุกสีทองเม็ดโตขนาดเท่าเมล็ดถั่วลิสงร่วงกระจัดกระจายลงบนพื้นทีละเม็ด

แต่เสิ่นหนานถังเพียงลุกลงจากเตียงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เจียงซินเยว่ร้องออกมาเบา ๆ “อุ๊ย”

“พี่ชวนบอกว่างานการกุศลคืนนี้สำคัญมาก ฉันชอบสร้อยเส้นนี้อยู่เหมือนกัน น่าเสียดายที่พังแล้ว ได้ยินมาว่าเป็นของที่คุณแม่ผู้ล่วงลับของพี่ทิ้งไว้ให้ ขอโทษจริง ๆ นะคะ”

เล็บแหลมของเสิ่นหนานถังจิกลงกลางฝ่ามือจนเจ็บ

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา “ไม่เป็นไร ก็แค่สิ่งของเท่านั้น”

“ของไม่มีค่ามากกว่าคน ในเมื่อคุณชอบ ของทุกอย่างในห้องนี้ คุณเลือกได้ตามสบาย”

เจียงซินเยว่นิ่งไปชั่วขณะ

แต่ในวินาทีต่อมา แววตาอาฆาตก็วาบผ่านดวงตาของเธอ เธอก้าวเข้ามาแล้วจับข้อมือของเสิ่นหนานถัง

“พี่สาว กำไลวงนี้สวยจังเลย” เจียงซินเยว่ยิ้มหวานพลางมองเธอ

“เมื่อสามปีก่อน พี่อาชวนเคยบอกว่าจะซื้อให้ฉันวงหนึ่ง แต่เสียดายที่ทำหายไป เหมือนของพี่เป๊ะเลย”

เสิ่นหนานถังก้มมองข้อมือตัวเอง เมื่อสายตาสัมผัสกับหยกสีเขียววงนั้น ปลายนิ้วของเธอก็สั่นเล็กน้อย

มันคือกำไลหยกที่กู้หานชวนประมูลมาจากคริสตีส์ หลังจากหาเงินก้อนแรกได้ที่นิวยอร์ก

ตอนที่เธอเห็นมันในห้องทำงานของเขา เธอดีใจมาก จึงหยิบขึ้นมาสวมบนข้อมือตัวเอง

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ไม่เคยถอดออกเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เสิ่นหนานถังเคยคิดมาตลอดว่ามันคือของขวัญแต่งงานจากเขา

ที่แท้ก็เป็นเพียงความคิดเข้าข้างตัวเองของเธอ

การกระทำของเจียงซินเยว่หยาบคายอย่างมาก เธอออกแรงดึงกำไลออกจากข้อมืออย่างไม่สนใจอะไร

เสิ่นหนานถังเจ็บจนต้องถอยหลังหนึ่งก้าว

แต่เจียงซินเยว่กลับอาศัยจังหวะนั้นล้มลงกับพื้น เธอกุมหน้าอกตัวเอง ก่อนหอบหายใจอย่างหนัก

ไม่รู้ว่ากู้หานชวนมาถึงตั้งแต่เมื่อไร เขารีบเข้าไปพยุงเจียงซินเยว่ขึ้นมา

คิ้วขมวดแน่น “เกิดอะไรขึ้น”

เจียงซินเยว่กัดริมฝีปาก สีหน้าราวกับจะร้องไห้ “ขอโทษนะคะ ฉันแค่อยากดูกำไลของพี่สาว”

“แต่ฉันซุ่มซ่ามเกินไป เหมือนจะทำพี่สาวเจ็บ พี่สาวเลยผลักฉัน แต่ไม่เป็นไรนะคะพี่ อย่าโทษพี่สาวเลย”

“ไม่ต้องขอโทษ ของชิ้นนี้เดิมทีก็เป็นของเธออยู่แล้ว” กู้หานชวนปลอบเสียงต่ำ จากนั้นดวงตาเย็นเยียบก็มองไปทางเสิ่นหนานถัง

แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เสิ่นหนานถังก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า

น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่งไร้อารมณ์ “ในเมื่อคุณหนูเจียงชอบ ฉันถอดให้ก็ได้”

ผีผู้หญิงที่ร้องไห้เศร้าโศกมาตลอดพลันชะงัก

เธอมองเสิ่นหนานถังที่สงบนิ่งอย่างเหม่อลอย

มือทั้งสองข้างที่เคยบิดเบี้ยวผิดรูปอย่างน่ากลัว ดูเหมือนจะค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ

เสิ่นหนานถังค่อย ๆ เดินไปหยุดตรงหน้ากู้หานชวน

จากนั้นก็ออกแรงดึงกำไลหยกออกจากข้อมือตัวเองอย่างรุนแรง

“กร๊อบ”

เสียงดังราวกับกระดูกแตก ข้อมือขาวเนียนของเสิ่นหนานถังบวมแดงและช้ำม่วงในทันที

แต่เธอไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว กลับยัดกำไลวงนั้นใส่มือของเจียงซินเยว่โดยตรง

“ให้คุณ”

เจียงซินเยว่ตั้งตัวไม่ทัน กำไลหลุดจากมือ ร่วงลงพื้นแล้วกลิ้งไปสองรอบ

ส่วนในอกของกู้หานชวนก็พลันอัดแน่นด้วยความโกรธที่ไม่รู้ที่มา

ร้อนรุ่มจนใบหน้าของเขามืดครึ้ม เขาตวาดออกมา “เสิ่นหนานถัง”

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดประโยคต่อไป เสิ่นหนานถังก็ก้มลงเก็บกำไลบนพื้น แล้วใส่มันกลับเข้าไปในมือของเจียงซินเยว่อีกครั้ง

“ประธานกู้วางใจได้ ของไม่ได้เสียหาย”

“ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ขอเชิญพวกคุณออกไปได้ไหม”

ความโกรธทั้งหมดของกู้หานชวนติดค้างอยู่ในลำคอ กลืนไม่เข้า คายไม่ออก

หลังจากอัดอั้นอยู่พักใหญ่

เขาก็ลากเจียงซินเยว่เดินออกไปพร้อมปิดประตูเสียงดัง “หวังว่าเธอจะใจกว้างอย่างที่พูดจริง ๆ”

ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง

เสิ่นหนานถังยื่นมือผ่านอากาศไปลูบมือของผีผู้หญิงที่กลับมาเป็นปกติแล้ว เพื่อปลอบโยน

“ชาติก่อนเธอไม่ยอมให้ พวกเขาเลยหักมือเธอใช่ไหม”

“อย่ากลัวนะ ครั้งนี้จะไม่เป็นแบบนั้นแล้ว พวกเราจะค่อย ๆ ดีขึ้นเอง อีกไม่นานก็จะไม่เจ็บแล้ว”

“อีกแค่ห้าวันก็จะส่งพ่อขึ้นเครื่องบินแพทย์ได้แล้ว พวกเราอดทนอีกหน่อยได้ไหม”

ยามค่ำคืน

ภายในงานการกุศลของฮ่องกง เหล่าคนดังและชนชั้นสูงมารวมตัวกันอย่างคับคั่ง

เสิ่นหนานถังยืนอยู่หน้าแสงแฟลชของสื่อมวลชนเคียงข้างเจียงซินเยว่ ตามที่กู้หานชวนจัดการไว้

เมื่อถูกถามถึงเหตุการณ์ตบหน้าในงานฉลองความสำเร็จครั้งก่อน

เสิ่นหนานถังตอบอย่างสงบนิ่ง “ทั้งหมดเป็นเพียงความเข้าใจผิดค่ะ ประธานกู้พูดถูก ฉันเป็นคนเอาแต่ใจและก้าวร้าวเอง”

แต่หลังจบการสัมภาษณ์ เจียงซินเยว่กลับตามติดเธอไม่ห่างราวกับเงา

แม้กระทั่งตอนที่เพื่อนสนิทซึ่งเติบโตมาด้วยกันหลายคนล้อมเข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง เธอก็ยังแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลาง

“พี่สาวเป็นคนชอบฝืนทำตัวเข้มแข็งเกินไปค่ะ แต่ก็ต้องขอบคุณทุกคนจริง ๆ ที่เป็นห่วงพี่สาวนะคะ”