บทที่ 86

วินทัพถึงกับหัวเราะเหอะออกมา เขาลุกขึ้นยืนสอดมือหนึ่งข้างเข้ากระเป๋าก่อนจะเดินอ้อมจากหลังโต๊ะมาหาดารินทร์ช้า ดารินทร์เองก็มองเขาที่เดินเข้ามาหาเธอช้า ในใจได้แต่คิดว่าเขาจะทำอะไร ไม่ใช่ว่าจะมาหักคอเธอหรอกนะ เพราะสายตาเขาตอนนี้มันบ่งบอกแบบนั้น

“เธอคิดว่าฉันคือคนเมื่อสองปีก่อน?”

“หลอกง่าย? โง่?”