บทที่ 6

"แต่พี่ไม่เคยรู้เลยว่ายัยนั่นจะทำให้นายต้องทนกล้ำกลืนฝืนทนขนาดนี้ แค้นนี้พี่จะช่วยนายเอาคืนให้ได้"

ภาพเหตุการณ์ในหัวค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น แต่อารมณ์ของฉันกลับไม่ได้มีความรู้สึกใดๆ แม้แต่น้อย

ผมตบบ่าพี่สาวเบาๆ "ผมลืมมันไปหมดแล้วจริงๆ ครับพี่ ผมตั้งใจจะกลับไปเรียนสถาปัตย์ใหม่ ทำในสิ่งที่ชอบจริงๆ นับจากนี้ไปผมจะมีความสุขแน่นอน"

พี่สาวทำท่าจะพูดอะไรต่อ แต่ก็ถูกเสียงแจ้งเตือนฟีดโซเชียลจากโทรศัพท์ขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

สวี่ชิงอวิ้นโพสต์ข้อความ "เพื่อเป็นการฉลองให้กับการกลับประเทศของหลินเจียชวน ฉันจะจัดงานเลี้ยงให้เขาในอีกสามวันข้างหน้า โดยในงานจะมีข่าวใหญ่ประกาศให้ทราบ หวังว่าเพื่อนๆ ทุกคนจะมาร่วมงานกันนะคะ" แถมยังจงใจแท็กชื่อผมกับพี่สาวไว้ด้านล่างอีกด้วย

พี่คนนี้เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก คิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะหึงหวงหรือไง?

ในช่องคอมเมนต์ต่างพากันคาดเดาไปต่างๆ นานาว่าข่าวดีที่ว่าจะคืออะไร ส่วนใหญ่พากันอวยพรขอให้เธอและหลินเจียชวนมีข่าวดีเรื่องแต่งงานเร็วๆ

พี่สาวมองผมด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าผมจะเสียใจ

แต่บนใบหน้าของผมกลับไม่มีร่องรอยความเจ็บปวดใดๆ แถมยังแฝงความรังเกียจเอาไว้เล็กน้อยด้วยซ้ำ

"นายอยากไปไหม?"

ผมตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ

"ไปสิ ถือเสียว่าไปโบกมือบอกลาแปดปีที่ผ่านมาของผม"

สามวันต่อมา เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในงานเลี้ยง ก็ได้ยินเสียงผู้คนรอบข้างพากันซุบซิบนินทา

"เขานี่แหละที่แย่งแฟนของเจียชวนไป แถมยังบังคับให้เจียชวนต้องอยู่ต่างประเทศถึงแปดปี ก่อนหน้านี้ยังร้องไห้อยู่ในห้องรับรองอีก”

"ชิงอวิ้นก็น่าสงสาร ดันถูกคนแบบนี้ตามตื๊อไม่เลิก ถึงขั้นบริษัทที่เธอก่อตั้งเองยังถูกเขาควบคุม”

"คู่รักคู่นี้ต้องอยู่ไกลกันตั้งแปดปี ในแต่ละปีชิงอวิ้นทำได้แค่บินไปหาเขาที่ต่างประเทศแค่ครั้งสองครั้งเอง"

"วันนี้ยังจะมาแย่งซีนงานเลี้ยงต้อนรับเจียชวน บังคับให้ชิงอวิ้นบอกรักตัวต่อหน้าทุกคนอีก ผู้ชายคนนี้มันไร้ยางอายจริงๆ"

ผมมึนตึ๊บไปหมด ภาษาที่พวกเขากำลังพูดอยู่นี่ใช่ภาษาคนหรือเปล่าเนี่ย?

พี่สาวเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออกจึงดึงผมออกไป

"นายไปนั่งหาอะไรกินพักผ่อนตรงมุมโน้นก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะไปสืบดูให้รู้เรื่องว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

ผมเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน หลินเจียชวนในชุดสูทเนี้ยบก็เดินเข้ามาหาผม

ขอบตาของเขาแดงก่ำ ราวกับเพิ่งร้องไห้อย่างหนักมา

"จิ้งเฉิง นายบงการชีวิตชิงอวิ้นมานานแปดปีแล้ว คืนเธอมาให้ฉันจะได้ไหม?"

เขากำลังพูดบ้าอะไรอยู่กัน? ผมมองเขาด้วยความเอือมระอาแล้วหันหลังเตรียมเดินหนี

แต่จู่ๆ เขากลับคว้ามือผมไว้แน่น แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าผม

"ถ้านายไม่ยินยอมปล่อยเธอไป นายช่วยดีกับเธอให้มากกว่านี้หน่อยได้ไหม?"

"ตลอดสองวันที่ผ่านมาเธอเสียใจจนกินข้าวไม่ลงเพราะนาย นายเลิกใช้ความเย็นชาทำร้ายจิตใจเธอสักทีจะได้ไหม?"

ผมกำลังจะโต้กลับ แต่แหวนที่นิ้วของเขากลับสะท้อนแสงเข้าตาผมเสียก่อน

ตัวอักษรภาษาอังกฤษที่สลักอยู่บนแหวนวงนั้น มันดูคุ้นตาผมอย่างบอกไม่ถูก

ยังไม่ทันตั้งสติได้ เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังใกล้เข้ามาจากระยะไกล

สวี่ชิงอวิ้นเดินตรงเข้ามาผลักผมตกลงไปในสระว่ายน้ำอย่างแรง พร้อมตวาดด่าผมด้วยความโกรธ

"เจียงจิ้งเฉิง ฉันไม่นึกเลยนะว่านายจะเป็นคนชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่าแบบนี้!"

"อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะใช้โอกาสวันนี้เปิดตัวคบหากับนายอย่างเป็นทางการ นายมันไม่คู่ควรเลยสักนิด"

แต่ผมว่ายน้ำไม่เป็นเลย ได้แต่ตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดอยู่ในสระ

ส่วนสวี่ชิงอวิ้นกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย “เลิกแกล้งได้แล้ว สระว่ายน้ำนี้ลึกแค่สองเมตรเอง ไม่จมน้ำตายหรอก"

“ฉันแค่จะสั่งสอนนายสักหน่อย ใครใช้ให้นายรังแกเจียชวน แถมยังแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมเพื่อหลอกคนอื่นอีกล่ะ”

ในตอนที่สติของผมเริ่มเลือนราง มีผู้หญิงคนหนึ่งกระโดดลงสระมาช่วยผมขึ้นจากน้ำ

หลังจากเจียงจิ้งหลานรู้เรื่อง เธอก็รีบพุ่งเข้ามาตบหน้าสวี่ชิงอวิ้นอย่างแรงด้วยขอบตาแดงก่ำและน้ำเสียงสั่นเครือ

"เพราะเธอนั่นแหละ จิ้งเฉิงเลยเข้ารับการรักษาเพื่อลบความทรงจำแปดปี เขาลืมเธอไปนานแล้ว"

"นับจากนี้ไปอย่าได้มาเพ่นพ่านวุ่นวายกับเขาอีก ไม่งั้นฉันจะถล่มบริษัทของเธอให้พังพินาศ!"