บทที่ 5

ผมส่ายหน้าด้วยความหงุดหงิดใจ และยังคงยืนยืนคำเดิมที่จะลาออก

แถมยังพูดเสริมขึ้นมาอีกว่า "สวี่ชิงอวิ้น ผมไม่รู้หรอกนะว่าตลอดแปดปีที่ผ่านมาตัวเองใช้ชีวิตผ่านมันมาได้ยังไง แต่ในวินาทีนี้ผมรู้ดีที่สุดว่า ผมต้องการเลิกกับพี่"

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ขอบตาเริ่มแดงเรื่อ

"แค่เพราะเรื่องตำแหน่งงานแค่นี้เนี่ยนะ? เจียงจิ้งเฉิง นายจะเอาแต่ใจอะไรนักหนา ฉันทำทั้งหมดก็เพื่อบริษัทของเรา”

หลินเจียชวนเอื้อมมือไปตบบ่าเธอด้วยความสงสารจับใจ ก่อนหันมาพูดกับผมด้วยสีหน้าจริงจัง แต่มุมปากของเขากลับยกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"น้องชาย ผูกพันกันมาตั้งห้าปี จะเอาแต่อารมณ์ชั่ววูบมาพูดเลิกกันง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้นะ"

"ถ้าเกิดนายทำแบบนี้เพราะฉัน งั้นฉันไม่เข้ามาร่วมงานในบริษัทแล้วก็ได้ อย่างอแงทำตัวเป็นเด็กๆไปหน่อยเลย"

ผมมองคนเสแสร้งตรงหน้าแล้วรู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมา

เมื่อหมดความอดทน ผมก็เดินออกจากห้องทันที

สวี่ชิงอวิ้นตะโกนรั้งผมไว้กะทันหัน "เจียงจิ้งเฉิง หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ถ้านายก้าวขาออกจากประตูนี้ไป เราสองคนก็จบกันจริงๆแน่”

ฉันหัวเราะอย่างเย็นชา

"ก็ดีสิ ต้องการให้เป็นแบบนั้นอยู่พอดี"

ขณะที่ผมกำลังเก็บของอยู่ที่โต๊ะทำงาน สวี่ชิงอวิ้นก็วิ่งตามออกมาดึงตัวผมไว้ อ้างว่าผมยังไม่ได้ส่งมอบเอกสารโปรเจกต์ จึงไม่ยอมให้ผมออกจากบริษัท

ผมลบรหัสผ่านคอมพิวเตอร์ แล้วถ่ายโอนไฟล์โปรเจกต์ทั้งหมดที่อยู่ในฮาร์ดดิสก์ออกมา

แต่เธอกลับยังคงหาเรื่องตอแยไม่เลิกรา

ในระหว่างที่ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น ฮาร์ดดิสก์ของผมก็ถูกเหวี่ยงตกพื้นจนพังยับเยิน

ในฮาร์ดดิสก์นั้น มันรวบรวมข้อมูลแบบแปลนสถาปัตยกรรมที่ผมอุตส่าห์เรียบเรียงสะสมมาหลายปีไว้ทั้งหมด

ในที่สุดสีหน้าเย็นชาของผมก็เผยความโกรธออกมา และนั่นก็ทำให้เธอพึงพอใจขึ้นมาได้

"พี่ต้องการจะเอายังไงกันแน่?"

เธอตอบกลับมาด้วยความดีอกดีใจ "ฉันต้องการให้นายทำงานต่อที่บริษัทเพื่อช่วยงานฉัน"

"แล้วถ้าผมไม่ตกลงล่ะ?"

เธอขยับเข้ามาใกล้ข้างหูผม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเจตนาร้าย "ฉันก็จะประกาศเปิดตัวคบหากับเจียชวนอย่างเป็นทางการ แล้วทำให้ตัวตนของนายหายไปจากความสัมพันธ์ครั้งนี้ซะ"

ผมจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังข่มขู่ผม แล้วรู้สึกว่าเธอช่างน่ารำคาญเหลือเกิน

"แล้วแต่พี่เลย"

หลังจากออกมา ผมก็ติดต่ออาจารย์ที่ปรึกษาคนเก่าทันที

“อาจารย์ครับ ผมเสียใจที่เคยถอนตัวออกมา ตอนนี้ทีมวิจัยของโปรเจกต์ยังมีที่ให้ผมกลับไปช่วยไหมครับ?”

อาจารย์มองแบบร่างสถาปัตยกรรมที่กองเต็มโต๊ะตรงหน้า ก่อนพูดเสียงแข็ง

“เหลวไหล งานวิจัยทางวิชาการใช่ว่าอยากออกก็ออก อยากกลับมาก็กลับมาได้ง่ายๆหรือไง?”

ฉันพูดคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความรู้สึกผิด เสียงสั่นเครือไปหมด

“ผมผิดเองครับ ตลอดหลายปีที่ผมออกห่างจากงานวิจัยด้านสถาปัตยกรรม ผมถึงได้รู้ว่าตัวเองรักงานนี้มากแค่ไหน มีเพียงตอนที่ได้ทุ่มเทให้กับมันอย่างเต็มที่ ผมถึงจะรู้สึกมีความสุขจริงๆ อาจารย์ให้โอกาสผมอีกครั้งได้ไหมครับ?”

อาจารย์ถอนหายใจ “ก็ได้ แต่นายไม่ได้แตะงานด้านนี้มาหลายปีแล้ว ฝีมือต้องไม่คล่องเหมือนเดิมแน่นอน ถ้ากลับเข้าทีมอีกครั้ง ก็ต้องเริ่มจากการเขียนแบบพื้นฐานก่อน”

ผมตอบตกลงอย่างเต็มใจ ขอแค่ได้กลับเข้าทีม อย่างน้อยผมก็ยังมีโอกาสรื้อฟื้นทักษะของตัวเองขึ้นมาใหม่

อีกด้านหนึ่ง สวี่ชิงอวิ้นเดินกลับเข้าห้องทำงานด้วยความผิดหวัง ขอบตาแดงก่ำด้วยความโกรธ

หลินเจียชวนโอบกอดเธอและปลอบโยนเธออย่างอ่อนโยน "จิ้งเฉิงก็แค่กำลังโมโห เดี๋ยวปลอบหน่อยก็หายแล้ว”

"หรือเอาแบบนี้ดีไหม อีกไม่กี่วันในงานเลี้ยงต้อนรับผมกลับประเทศ คุณคอยเชิญเพื่อนๆ มาเยอะหน่อย แล้วจัดงานประกาศเปิดตัวคบหากับจิ้งเฉิงเป็นเซอร์ไพรส์ให้เขาซะเลย เขาคงรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจกับการคบกันแบบลับๆ มาหลายปีนี้แล้วล่ะ”

สวี่ชิงอวิ้นมองเขาด้วยความรู้สึกผิด “แบบนั้นจะลำบากนายเกินไป แถมยังแย่งซีนงานเลี้ยงต้อนรับการกลับประเทศของนายอีก”

"ไม่เป็นไรหรอก จะได้ไม่ต้องให้คุณเสียเวลาไปจัดงานใหม่อีกรอบไง"

หลังจากผมกลับถึงบ้าน พี่สาวที่เข้มแข็งมาตลอดกลับนั่งร้องไห้ต่อหน้ารูปถ่ายที่วางเต็มโต๊ะ

ในรูปถ่ายเหล่านั้นล้วนมีภาพของผมอยู่เต็มไปหมด ทั้งตอนทำงานโอทีที่บริษัทของสวี่ชิงอวิ้นจนแทบไม่ได้หลับได้นอน ออกไปดื่มและเข้าสังคมแทนเธอจนต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะปวดท้องไม่ต่ำกว่าห้าครั้ง รอยแผลเป็นบนมือจากการทำอาหารให้สวี่ชิงอวิ้น รวมถึงภาพตอนทำงานบ้านและคอยดูแลเรื่องกินอยู่ของเธอ

ในขณะที่ผมใช้ชีวิตวนเวียนอยู่แค่ระหว่างบ้านกับบริษัท สวี่ชิงอวิ้นกลับอ้างเรื่องไปทำงานต่างประเทศอยู่บ่อยครั้ง เพื่อบินไปพบหลินเจียชวน

พี่สาวเรียบเรียงเก็บรูปถ่ายเหล่านั้นด้วยความสงสารจับใจ น้ำเสียงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น

"ตอนนั้นหลังจากที่นายตามจีบยัยนั่นอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ตั้งสามปี จู่ๆ ก็ทำตัวเงียบเชียบไป พี่ก็รู้ได้ทันทีเลยว่าพวกแกคบกันแล้ว"