Todos os capítulos de เธอแกล้งลืม ผมกลับลืมจริง: Capítulo 1 - Capítulo 10

ผมทำให้ความคาดหวังของอาจารย์ที่ปรึกษาต้องผิดหวัง ยอมทิ้งงานวิจัยด้านสถาปัตยกรรมโบราณ ลดเวลาที่ได้อยู่กับครอบครัวและเพื่อนๆแล้วทุ่มเททั้งชีวิตให้กับงานและชีวิตของเธอ ตลอดแปดปีที่ผ่านมา เธอคือโลกทั้งใบของผมแต่หลังจากบริษัทพลิกจากขาดทุนเป็นกำไรและขยายกิจการจนใหญ่โตขึ้น เธอกลับโยนหน้าที่หลักทั้งหมดมาให้ผม ส่วนตัวเองหาเวลาบินไปต่างประเทศบ่อยๆเพื่อพบกับรักแรกอย่างหลินเจียชวนเธอคิดมาตลอดว่าผมไม่รู้เรื่องแต่ทุกครั้งที่พวกเขานัดเจอกันที่ต่างประเทศ หลินเจียชวนมักส่งข้อความส่วนตัวมาหาผม พร้อมอวดรูปคู่สุดสนิทสนมของพวกเขา“ชิงอวิ้นอยู่กับฉันได้อย่างเปิดเผย แต่กลับต้องคบกับนายอย่างหลบๆ ซ่อนๆ ตอนอยู่ในประเทศ ใครกันแน่ที่เป็นคนนอกก็ชัดเจนอยู่แล้วนะ" "เธอซื้อชุดสูทสไตล์นักธุรกิจที่ฉันชอบให้ เพื่อแต่งตัวให้เข้าชุดกับฉัน เธอเคยทำแบบนี้ให้นายบ้างไหมล่ะ?" สวี่ชิงอวิ้นไม่เคยยอมถ่ายรูปคู่กับผม และไม่เคยเลือกของขวัญโดยคำนึงถึงสิ่งที่ผมชอบเลย ในตู้เสื้อผ้าของผมมีแต่สูทที่เหมาะกับการทำงานเท่านั้นผมเคยคิดมาตลอดว่าเธอเพียงทุ่มเทความสนใจทั้งหมดให้กับการบริหารและดูแลบริษัท แต่ไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่ผมได

ส่วนอีกรูปหนึ่ง เป็นภาพผมกำลังกุมมือหญิงสาวคนหนึ่งไว้ นิ้วของเราสอดประสานกันแน่นและบนนิ้วของเราทั้งคู่ก็ยังสวมแหวนอยู่ด้วยพอผมเห็นแล้วก็ไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยสักนิด แหวนหมั้นแถมยังสลักตัวอักษรเนี่ยนะ มันใช่เรื่องเลี่ยนๆ ที่คนอย่างผมจะทำลงไปซะที่ไหนกัน “พี่ นี่พี่ว่างมากเลยนะ ถึงขั้นตัดต่อรูปแบบนี้มาแกล้งผม”“เดี๋ยวนี้จะเร่งให้แต่งงานกัน ต้องเล่นใหญ่ถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”โดยไม่สนใจสีหน้าตกใจเหมือนเห็นผีของเธอ ผมเดินตรงกลับเข้าห้องนอนเพื่อพักผ่อนทันที เจียงจิ้งหลานเดินตามผมเข้ามาในห้องติดๆ"ไอ้น้องชาย นายโดนปฏิเสธขอแต่งงานจนประสาทเสียไปแล้วหรือไง" ผมยกมือกุมหน้าผาก“เปล่าหรอก ผมแค่ไปเข้ารับการรักษาเพื่อลบความทรงจำมา แล้วก็ลืมเรื่องไปหลายอย่าง”“อย่าถามเหตุผลเลย ผมลืมไปแล้ว”เธอเลิกทำหน้าล้อเล่นแล้วหันมามองผมด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสารเธอบอกเพียงว่าพักผ่อนให้ดี ก่อนจะหันหลังเดินออกไปผมได้ยินเสียงเธอสั่งให้คนไปตรวจสอบเรื่องที่ผมทำมาตลอดช่วงหลายวันที่ผ่านมาแว่วๆ แต่ผมไม่ได้สนใจอะไรและหลับลึกไปในที่สุด เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงโทรศัพท์ปลุกผมให้ตื่นเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที

"แต่พี่ไม่เคยรู้เลยว่ายัยนั่นจะทำให้นายต้องทนกล้ำกลืนฝืนทนขนาดนี้ แค้นนี้พี่จะช่วยนายเอาคืนให้ได้"ภาพเหตุการณ์ในหัวค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น แต่อารมณ์ของฉันกลับไม่ได้มีความรู้สึกใดๆ แม้แต่น้อยผมตบบ่าพี่สาวเบาๆ "ผมลืมมันไปหมดแล้วจริงๆ ครับพี่ ผมตั้งใจจะกลับไปเรียนสถาปัตย์ใหม่ ทำในสิ่งที่ชอบจริงๆ นับจากนี้ไปผมจะมีความสุขแน่นอน"พี่สาวทำท่าจะพูดอะไรต่อ แต่ก็ถูกเสียงแจ้งเตือนฟีดโซเชียลจากโทรศัพท์ขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อนสวี่ชิงอวิ้นโพสต์ข้อความ "เพื่อเป็นการฉลองให้กับการกลับประเทศของหลินเจียชวน ฉันจะจัดงานเลี้ยงให้เขาในอีกสามวันข้างหน้า โดยในงานจะมีข่าวใหญ่ประกาศให้ทราบ หวังว่าเพื่อนๆ ทุกคนจะมาร่วมงานกันนะคะ" แถมยังจงใจแท็กชื่อผมกับพี่สาวไว้ด้านล่างอีกด้วย พี่คนนี้เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก คิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะหึงหวงหรือไง?ในช่องคอมเมนต์ต่างพากันคาดเดาไปต่างๆ นานาว่าข่าวดีที่ว่าจะคืออะไร ส่วนใหญ่พากันอวยพรขอให้เธอและหลินเจียชวนมีข่าวดีเรื่องแต่งงานเร็วๆพี่สาวมองผมด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าผมจะเสียใจ แต่บนใบหน้าของผมกลับไม่มีร่องรอยความเจ็บปวดใดๆ แถมยังแฝงความรังเกียจเอาไว้เล็กน้อยด้วยซ้ำ"

ผมขี้เกียจจะรับมือกับเธอ จึงหันหน้าหนีไปมองทางหน้าต่าง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงชาเย็น“อืม ผมไม่คุ้นกับพี่เลย กลับไปเถอะ” เธอพูดขึ้นด้วยความร้อนรน น้ำเสียงแฝงความอ้อนวอน"จิ้งเฉิง นายหันมามองฉันสิ นายรักฉันมาตั้งแปดปี จะเป็นไปได้ยังไงว่าจะไม่เหลือความทรงจำเลยสักนิด?""เมื่อก่อนที่ฉันละเลยนาย สั่งให้นายทำโน่นทำนี่มันก็แค่บททดสอบของฉัน ฉันไม่เชื่อว่านายจะรักฉันจริง แต่ตลอดหลายปีที่อยู่ด้วยกันมา นายเข้ามาอยู่ในใจฉันตั้งนานแล้ว ได้โปรดอย่าทอดทิ้งฉันไปเลยนะตกลงไหม?"เธอพร่ำพูดกับตัวเองไม่หยุด "ต่อให้ความทรงจำจะหายไป สัญชาตญาณความรักที่นายมีต่อฉันมันยังอยู่อยู่ใช่ไหม? ขอแค่พวกเราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันต่อ ความรักมันก็ต้องเกิดขึ้นใหม่อีกครั้งได้แน่ๆ"ผมยกมือคลึงหว่างคิ้วอย่างหงุดหงิด ทนฟังต่อไม่ไหว จึงส่งสัญญาณให้พี่สาวไล่เธอออกไป พี่สาวไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้าไปคว้าแขนเธอแล้วลากไปถึงหน้าประตู "เมี่ยวเมี่ยว มาปิดประตูเร็ว"เสียงทะเลาะกันระหว่างสวี่ชิงอวิ้นกับพี่สาวยังคงดังต่อเนื่องอยู่หน้าห้อง ผมมุดหัวลงใต้ผ้าห่มด้วยความหงุดหงิดใจมือนุ่มอบอุ่นคู่หนึ่งคอยตบบ่าผมเบาๆ ช่วยผ่อนคลายอารมณ์ข

"โจวเมี่ยวเมี่ยวคนนี้อาศัยจังหวะที่จิ้งเฉิงสับสนเรื่องความทรงจำ เฝ้าคอยประคบประหงมอยู่ข้างกายเขาทุกวัน ถ้าคุณไม่รีบลงมือทำอะไรสักอย่าง ต่อให้วันข้างหน้าเขาจะฟื้นความจำกลับมาได้ ข้างกายเขาก็คงไม่มีที่ว่างให้คุณอีกต่อไปแล้วล่ะ"ไฟแห่งความหึงหวงลุกโชนขึ้นในดวงตาของสวี่ชิงอวิ้น เธอถูกยั่วยุจนโกรธขึ้นมาทันที หลินเจียชวนยังคงเกลี้ยกล่อมเธอต่อ “ชิงอวิ้น ขอแค่คุณออกมาเป็นพยาน ใส่ร้ายจิ้งเฉิงจนเขาถูกทุกคนทอดทิ้งและไม่มีใครช่วยเหลืออีก ถึงตอนนั้นข้างกายเขาก็จะเหลือแค่คุณคนเดียว แล้วถ้าคุณยื่นมือเข้าไปช่วย ยังจำเป็นต้องมานั่งอ้อนวอนให้เขากลับมาเหมือนตอนนี้อีกเหรอ?” มุมปากของสวี่ชิงอวิ้นยกขึ้น ราวกับในชั่วขณะนั้นเธอมองเห็นภาพผมที่คอยอยู่ข้างกายเธออย่างว่าง่าย หลินเจียชวนดึงร่างเธอเข้ามาสวมกอดไว้ พร้อมลูบหลังเธอเบาๆ“ชิงอวิ้น ที่ผมทำทั้งหมดก็เพื่อคุณ ข้างกายคุณจะไม่มีผมก็ได้ แต่ต้องมีคนที่คุณรักอยู่ด้วย” สวี่ชิงอวิ้นมีสีหน้าซาบซึ้งเต็มที่ แล้วพูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิดและเกรงใจ"ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่สามารถรักคนสองคนพร้อมกันได้จริง"หลินเจียชวนถอนหายใจยาว "อย่างน้อยที่สุดคุณก็ต้องมีความสุข