เธอแกล้งลืม ผมกลับลืมจริง

“คุณเจียง ผมจำเป็นต้องขอเตือนคุณอีกครั้ง เมื่อเริ่มการสะกดจิตแล้ว ความทรงจำตลอดแปดปีที่ผ่านมาของคุณจะหายไปอย่างถาวร และเนื่องจากแต่ละคนมีระดับการตอบสนองต่อการรักษาแตกต่างกัน หลังการรักษาคุณอาจเกิดความผิดปกติด้านความทรงจำ หรือร้ายแรงถึงขั้นสมองได้รับความเสียหายได้ คุณยังยืนยันที่จะทำการรักษาอยู่ไหมครับ?”

ผมนิ่งไปหลายวินาที ก่อนย้อนนึกถึงเรื่องราวตลอดแปดปีที่ผ่านมา

สามปีแรกผมตามจีบสวี่ชิงอวิ้น คอยอยู่เคียงข้างเธอจนเธอก้าวผ่านบาดแผลจากรักแรกมาได้ ส่วนห้าปีหลัง เราคบกันอย่างลับๆ

ความทรงจำทั้งหมดกลั่นกรองออกมาได้เพียงสี่คำ

รักอยู่ฝ่ายเดียว

ผมวนเวียนอยู่รอบตัวเธอมาตลอดแปดปี แต่สิ่งที่เธอมอบกลับมาให้ผมไม่เคยเป็นความรัก

ที่บริษัทผมเป็นลูกน้องของเธอ ที่บ้านผมเป็นเหมือนคนรับใช้ของเธอ ต่อหน้าคนนอกผมเป็นเพียงน้องชายของเพื่อนสนิทเธอ ส่วนต่อหน้าเพื่อนๆของเธอ ผมก็เป็นแค่เครื่องพิสูจน์ว่าเธอยังมีเสน่ห์มากพอให้ผู้ชายตามจีบ

เธอไม่เคยให้เกียรติผมจริงๆเลยสักครั้ง

แล้วความทรงจำแบบนี้จะมีเหตุผลอะไรที่ผมต้องเก็บไว้อีก

ขณะที่ผมกำลังจะเอ่ยปากบอกให้เริ่มการรักษา แต่เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นกะทันหันกลับขัดจังหวะเสียก่อน

“อยากอยู่เคียงข้างเธอ ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ฉันยอมปกป้องทุกสิ่งเพื่อแลกกับช่วงเวลาที่ได้รักเธอ”

นี่คือเพลงโปรดของผม และยังเป็นเสียงเรียกเข้าเฉพาะที่ผมตั้งไว้สำหรับสวี่ชิงอวิ้น

เสียงโทรศัพท์ดังติดต่อกันถึงสามครั้ง ฟังดูเร่งร้อนและร้อนใจไม่น้อย

หัวใจผมเกิดความหวังขึ้นมา หรือว่าสวี่ชิงอวิ้นโทรมาเพื่อห้ามไม่ให้ผมเข้ารับการรักษา?

แต่สิ่งที่ดังมาตามสายกลับเป็นคำสั่งเย็นชาไร้ความรู้สึกของเธอ

"คืนนี้ที่บริษัทมีงาน ฉันคงกลับไม่ได้ นายรีบทำมื้อเย็นแล้วเรียกไรเดอร์ส่งมาให้ที่บริษัทหน่อย โดยเฉพาะปีกไก่ต้มโค้กกับสเต๊กเนื้อพริกไทยดำซอสไวน์แดง ทำเผื่อไว้เยอะๆด้วยนะ"

พอได้ยินแบบนั้น ตอนแรกผมก็รู้สึกไม่พอใจอยู่ลึกๆ ก่อนจะเกิดความสงสัยขึ้นมา

เพราะรักเธอ ผมไม่อยากให้เธอต้องกินอาหารเย็นชืดๆ หรือสั่งอาหารข้างนอกกิน ผมเป็นถึงคุณชายจากตระกูลร่ำรวย แต่กลับยอมลงมือทำอาหารให้เธอด้วยตัวเอง คอยเปลี่ยนเมนูหลากหลายเพื่อดูแลเรื่องโภชนาการของเธอ แต่เธอกลับใช้ผมอย่างไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย

แต่เธอไม่เคยชอบดื่มไวน์แดงเลย มีเพียงรักแรกของเธอที่อยู่ต่างประเทศอย่างหลินเจียชวนเท่านั้น ที่ทำให้เธอยอมฝืนความชอบของตัวเอง

และก็เป็นอย่างที่คิด วินาทีถัดมาปลายสายก็มีเสียงประหลาดใจของชายหนุ่มคนหนึ่งแทรกเข้ามา

“ชิงอวิ้น ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องมารับที่สนามบิน?”

จากนั้นสายก็ถูกตัดไปทันที

ใช่แล้ว หลินเจียชวนจริงๆด้วย

มีเพียงเขาเท่านั้นที่ทำให้สวี่ชิงอวิ้นยอมวางงานทุกอย่างแล้วรีบไปหา

หลังเลิกรากับหลินเจียชวน สวี่ชิงอวิ้นใช้ชีวิตอย่างเศร้าซึมอยู่ถึงสามปี เธอมักคิดมาตลอดว่าเป็นเพราะตัวเองยังดีไม่พอ

ผมอยู่เคียงข้างเธอตลอดสามปี คอยให้กำลังใจเธอมาตลอดสามปี เธอถึงเริ่มปั้นโปรเจกต์ของตัวเองและเริ่มทำธุรกิจ

ในวันที่จดทะเบียนจัดตั้งบริษัท เธอยอมตอบรับการจีบของผม

“เพราะมีนาย ฉันถึงเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง นายจะอยู่ข้างฉันตลอดไปไหม?”

"แต่บริษัทเพิ่งจะเริ่มต้น ฉันยังไม่สามารถเปิดตัวนายข้างกายได้อย่างเปิดเผย แบบนี้นายยังยินดีจะอยู่กับฉันไหม?"

ผมพยักหน้ารับด้วยความเต็มใจ และอยู่เคียงข้างคอยดูเธอและบริษัทเติบโตอย่างมั่นคงตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา