INICIAR SESIÓN&
บทที่ 232 : ข้าไม่เคยคิดฝันมาก่อน ว่าชีวิตจะงดงามได้เช่นนี้ (จบ) เว่ยผิงส่ายหน้าให้เจ้านาย บอกว่านางจดจำเรื่องพวกนั้นไม่ได้เลย เสี่ยวชุนยิ้มจาง ๆ ‘เจ้าจำไม่ได้ก็ไม่แปลก วันหนึ่งเจ้าช่วยวิญญาณเอาไว้ตั้งมากมาย แต่ข้าจดจำได้ไม่มีวันลืม’ เว่ยหลิ่งจือเห็นความจริงใจของเขาแล้ว นางตัดสินใจจัดงานแต่งผีให้ทั้งคู่ ทั้งสินสอดสินเดิมนางก็เตรียมให้หมด เหล่าผีเร่ร่อนในเมืองหลวง ต่างได้รับบุญกุศลในการมาร่วมงาน เว่ยผิงตั้งมั่นเอาไว้ในวันที่ผู้เป็นนายลาโลกนี้ไป นางจะติดตามไปที่ยมโลกด้วย เสี่ยวชุนเองก็ไม่ติดขัดในเรื่องนี้ อย่างไรเขาก็ไม่มีความทรงจำใด ๆ หลงเหลืออยู่ เรื่องราวชีวิตของทุกคนก็ดำเนินไปเช่นนี้ ศึกชิงอำนาจในวังหลวงยังคงมีอยู่ แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมีพระปรีชาสามารถ ทันเล่ห์ทันเหลี่ยมขุนนางกับเหล่าเชื้อพระวงศ์ บ้านเมืองสงบสุขราวกับความฝัน ตระกูลฉีปักหลักทำการค้าในเมืองหลวง พวกเขาเน้นขายสมุนไพรเป็นหลัก คนตระกูลฉีต้องมาเรียนรู้เรื่องสมุนไพรกันใหม่ สมุนไพรในมิติสวรรค์ได้ใช้ประโยชน์ก็ยามนี้ สมุนไพรหลากหลายชนิดไร้แหล่งที่
บทที่ 231 : เหนียนเหนียนเจ้าอยากมีเมียไหม เหอจิ้นหยางกับเกาหรงอี้ ให้เวลาคนในครอบครัวได้ทักทายกันก่อน พวกเขาเลือกที่จะมาหาน้องสาวในเช้าวันต่อมา พร้อมกับพาภรรยามาแนะนำตัวด้วย เกาหรงอี้มีบุตรชายสองคน เหอจิ้นหยางมีบุตรสาวหนึ่งคน ส่วนภรรยาของเขากำลังตั้งท้องคนที่สองอยู่ “ข้ายังคิดว่าเจ้า ไม่อยากกลับมาเมืองหลวงเสียอีก” เหอจิ้นหยางแอบประชดน้องสาวเล็กน้อย “ที่นั่นก็ดีนะข้ายังชอบเลย หากไม่ติดว่ามีญาติพี่น้องคนรู้จักที่นี่เยอะ ข้าก็ไม่กลับมาหรอก” “หรงอี้เจ้าดูนางสิ คำพูดไร้หัวใจก็กล้าเอ่ยออกมา” เกาหรงอี้ส่ายหน้าไปมา “นางโตเป็นแม่คนแล้ว เจ้าจะไปอะไรกับนางนักหนา” เว่ยหลิ่งจือ “ยังเป็นพี่ชายเกาที่เข้าใจข้า” เหอจิ้นหยาง “เฮอะ !” เว่ยหลิ่งจือหันไปเอ่ยกับพี่สะใภ้ทั้งสอง “หากพี่ชายของข้ารังแกพวกท่าน ให้มาบอกข้าได้เลย ข้าจะทวงความเป็นธรรมให้พี่สะใภ้ทั้งสองเอง” พี่สะใภ้ทั้งสองถึงกับปิดปากหัวเราะเบา ๆ เอ่ยด้วยความเอียงอายว่า “พวกข้าจะจำไว้” พวกเขาแลกเปลี่ยนเรื่องราวการค้าให้กันฟัง พร้
บทที่ 230 : น้องสามเจ้าดูโตขึ้นมาก อาเฟิงน้อยค่อย ๆ ปีนลงจากคอของท่านอา หันมายิ้มแฉ่งใส่บิดาตนเอง “พ่อจ๋า !” “จ๋าลูก” ฉีหมิงห้าวเปลี่ยนสีหน้าในทันควัน เว่ยหลิ่งจือส่ายหน้าไปมา หมดกัน นี่คือไม้ตายของเด็กคนนี้ นิ้วป้อม ๆ โบกมาทางผู้เป็นแม่ “แม่จ๋า !” “ไม่ต้องมาเรียก !” อาเฟิงน้อยเบะปาก สะบัดมือไปมา “แม่จ๋ายร้าย !” “พี่สะใภ้ข้าไม่ได้สอนเขาพูดคำนี้นะ” ฉีจางหย่งร้อนตัวเท่ากับยอมรับผิด การเลี้ยงเด็กนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เมื่อบิดาตามใจลูกมารดาจึงต้องดุด่าเขาบ้าง ส่วนคนอื่น ๆ ในครอบครัวล้วนตกเป็นทาสอาเฟิงน้อยกันหมด เมืองจินซานภายใต้การปกครองของฉีหมิงห้าว ความเป็นอยู่รุดหน้า ไปไกลกว่าหลายเมืองในภูมิภาคเดียวกัน แต่การรุ่งเรืองเพียงเมืองเดียว ไม่อาจรักษาชายแดนได้มั่นคง ฉีหมิงห้าวส่งจดหมายเชิญ ผู้มีความสามารถจากเมืองอื่น เข้ามาศึกษาหาความรู้ในเมืองจินซาน ไม่ว่าจะเป็นการเพาะปลูก การทำโรงเผาอิฐเผากระเบื้อง โรงหลอมเหล็ก สิ่งใดเป็นพื้นฐานอำนวยความสะดวกให้แก่ชาวเมือง ถูกถ่ายทอดออกไปจนหมดสิ้น
บทที่ 229 : ฮูหยินของข้าไปตามข้าถึงยมโลกเชียวนะ หยวนเจา “ฮูหยินนายท่านล่ะขอรับ ข้าหาทั่วทั้งจวนก็ไม่เจอ” “ท่านพี่ก็อยู่ที่นี่แหละ วิญญาณของเขาก็ด้วย” หยวนเจารีบหันไปมองรอบ ๆ ตัว กลับไม่พบเห็นแม้แต่เงาร่างของผู้เป็นนาย เว่ยหลิ่งจือพาร่างของเขาออกมาจากกำไลห้วงมิติ “อ๊า !” หยวนเจาเหมือนคนถูกผีหลอก “นายท่านมาจากไหน ฮูหยินท่านทำอะไรกันแน่” “เจ้าเงียบ ๆ หน่อย ข้าอุตส่าห์ไปตามหาดวงวิญญาณของท่านพี่กลับมา อยากให้คนอื่นมาเห็นหรือไง” “ได้ ๆ ข้าจะเงียบแล้ว” หยวนเจายกมือขึ้นปิดปากตัวเองเอาไว้แน่น เหลือบตาไปทางเหนียนเหนียน ลืมไปได้อย่างไรกัน เจ้านี่ก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน นางหันไปเอ่ยกับวิญญาณของฉีหมิงห้าว ‘ท่านพี่ท่านเข้าร่างตัวเองได้เลย’ ‘อืม’ ฉีหมิงห้าวนอนลงไปทับร่างของตนเอง วิญญาณของเขาหายไปแล้ว แต่ศพคนตายก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา หยวนเจาเกิดความร้อนใจขึ้นมา “ฮูหยินมีอะไรผิดพลาดหรือไม่” “ข้าไม่รู้ เรื่องแบบนี้ข้าเองก็ไม่เคยทำ” นางวางฝ่ามือลงกลางอกของฉีหมิงห้าว ถ่ายทอดพลังวิญญา
บทที่ 228 : หัวหน้าผีพรายมาขอค่าผ่านทาง ฉีหมิงห้าวยืนอยู่ท่ามกลางวิญญาณคนตาย เขาหันไปมาเหมือนกำลังมองหาใครสักคน ‘ท่านพี่ !’ เสียงเรียกอันคุ้นเคย ทำให้เขารีบเงยหน้าขึ้นมอง ‘จือจือ !’ เหนียนเหนียนรีบลอยไปใกล้ ๆ เขา เว่ยหลิ่งจือยื่นมือออกไป ฉีหมิงห้าวรีบจับมือของนางเอาไว้ จากนั้นวิญญาณของเขา ก็ถูกดึงขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังเหนียนเหนียนด้วยกัน ‘เจ้ามาได้อย่างไร’ ‘ข้าให้ท่านอาหญิงพามา พวกเรารีบไปให้พ้นจากสะพานก่อนเถอะ’ นางรีบเรียกท่านอาหญิงให้ตามออกมา ‘หาเจอแล้วรึ ไปตรงนั้นกัน’ ท่านอาหญิงรีบนำทางไปที่ลับตายมบาลคุมสะพาน ‘หลานเขยขอคารวะท่านอาหญิง’ ‘คนกันเอง ๆ ดีแล้วที่หากันเจอ จริงด้วย ตอนเข้ายมโลกมา ข้าพาจือจือเข้ามาในฐานะวิญญาณคนตาย ขากลับนั้นจะใช้ช่องทางเดิมไม่ได้แล้วนะ’ ‘ท่านอาหญิงมีทางลับหรือเจ้าคะ’ ‘ทางมันก็มีนั่นแหละ แต่อาจจะอันตรายเสียหน่อย ประตูเชื่อมสองโลกจะมีรอยแยกเล็ก ๆ อยู่ แต่พอเข้าไปแล้วต้องนั่งเรือข้ามทะเลสาบโลหิต ต้องเสี่ยงดูว่าเจ้าของเรือแต่ละลำ จะยอมรับพวกเจ้า ไปส่งดิน
บทที่ 227 : คราวนี้ข้าไม่ถูกดึงไปที่วังพญายมแล้ว เมื่อทหารข้าศึกรู้ว่าแม่ทัพของตนตายไปแล้ว พากันหนีแตกกระเจิงไปอีกทาง เลยปะทะเข้ากับกองหนุนของแคว้นหลู่จากด้านข้าง ทำได้เพียงหนีถอยหลังกลับไป ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม ข้าศึกก็ถอยร่นออกจากดินแดนแคว้นหลู่ไปทั้งหมด ทหารแคว้นหลู่ทั้งสามกอง มาบรรจบที่เดียวกัน เว่ยหลิ่งจือรู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ พยายามกวาดสายตาหาสามีของตนเอง ‘ข้าเห็นแล้ว ๆ’ เหนียนเหนียนรีบพานางไปหาเขาในทันที แต่ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้านั้น ทำเอาหัวใจของนางแทบแตกสลาย รีบให้เหนียนเหนียนหาที่หลบตาเผยกายออกมา “เขาเป็นอะไรไป” ยามนี้นางอยู่ในชุดบุรุษจึงไม่ได้สะดุดตา “ท่านเจ้าเมืองมาช่วยรับดาบแทนข้า เลยถูกพวกมันแทงจากข้างหลัง เป็นความผิดข้าเอง” ทหารชั้นผู้น้อยนายหนึ่งเล่าไปร้องไห้ไป “หยวนเจา !” “อยู่นี่ขอรับ…” หยวนเจาก้มหน้าลงน้ำตาไหลออกมาอย่างช้า ๆ เว่ยหลิ่งจือหลับตาลงแน่น ๆ นางยื่นนิ้วไปอังที่จมูกของเขา พบว่าไม่มีลมหายใจอีกต่อไป คิดสิ ๆ ทำอย่างไรดี นางหันไปทางหยวนเ







