Lahat ng Kabanata ng เนตรอัปมงคล: Kabanata 1 - Kabanata 10

บทที่ 2 : เจ้า จือจือ เจ้าดูไม่เหมือนเด็กสี่ขวบ ภายหลังจากนั้น เว่ยหนิงเอ๋อได้เล่าเรื่องราวของนางให้หลานสาวฟัง ส่วนเหนียนเหนียนมันหลับตั้งแต่สองเค่อแรก ที่สองอาหลานพูดคุยกันแล้ว ‘ที่แท้ท่านอาหญิงก็ตายเพราะยายแก่ใจร้าย ที่ต้องการยึดเงินทองของท่าน ถึงขั้นวางยาในอาหารให้ท่านกิน เหตุใดก่อนหน้าไม่แก้แค้นนาง’ ท่านอาหญิง ‘ก่อนหน้าข้าไม่มีพลังวิญญาณเลย ยายแก่นั่นให้คนมาทำพิธีตรึงวิญญาณของข้าไว้ แม้แต่แตะต้องข้าวของข้าก็ทำไม่ได้ แต่น่าแปลกมากตอนที่เจ้าเข้ามาในเรือนหลังนี้ อาคมที่ตรึงวิญญาณของข้าก็สลายไปเอง ยิ่งข้าวนเวียนอยู่ใกล้เจ้า ข้าสัมผัสได้ว่าพลังวิญญาณมีความแข็งแกร่งมากขึ้น เริ่มควบคุมสิ่งของได้แล้ว’ หลังได้ยินเว่ยหลิ่งจือเกิดความประหลาดใจขึ้นมา แม้ว่านางทะลุมิติมาได้หนึ่งเดือนกว่าแล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวของที่นี่มากนัก ‘เป็นเพราะข้ารึ’ ‘เดิมทีข้าเองก็ไม่แน่ใจ แต่เมื่อครู่เจ้าให้ข้ามาใกล้เจ้า เจ้าดูสิขาข้าเริ่มมองเห็นบ้างแล้ว’ ท่านอาหญิงชี้ไปที่ขาของตนเอง ‘จริงด้วย’ ก่อนหน้ามองเห็นแค่ครึ่งบน ตอนนี้เริ่มมองเห

บทที่ 4 : พวกผีเร่ร่อนพากันอพยพมาจากเมืองข้าง ๆ ‘อันใดรึ’ ‘ไม่ได้รับอนุญาต ก็เข้าใกล้ไม่ได้’ เว่ยหลิ่งจือเข้าใจแล้ว ‘ดีแล้ว ข้าก็ไม่อยากให้วิญญาณเหล่านั้น มาวุ่นวายกับข้าเหมือนกัน เหนียนเหนียนเจ้ากินนี่ด้วย’ นางเทข้าวต้มใส่ชาม ยื่นไปตรงหน้าของมัน มันเบะปากใส่เล็กน้อย แต่ต้องกินเพื่อความอยู่รอดของตัวมันเอง ‘ท่านอาหญิงท่านไปด้วยกันเถอะ’ ‘ขะข้าออกไปจากที่นี่ไม่ได้’ เหนียนเหนียนเลียชามจนเกลี้ยง ‘ไม่ลองจะรู้ได้อย่างไร ตอนนี้วิญญาณของเจ้าแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมไม่ใช่รึ’ ท่านอาหญิงมองสองนายบ่าวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า ‘ได้ข้าจะลองดู’ ท่านอาหญิงเดินตามหลังทั้งคู่ไปตรงประตูเรือน ทว่านางกลับไม่สามารถก้าวผ่านออกไปได้ เว่ยหลิ่งจือนึกสงสารนางขึ้นมา ไม่รู้มีสิ่งใดดลใจให้นางตรงเข้าไปจับมือของท่านอาหญิง แน่นอนว่านางสามารถสัมผัสดวงวิญญาณได้ แล้วลากพาออกจากประตูเรือนไป ‘ออกมาได้แล้ว...’ ท่านอาหญิงยังงุนงงต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ‘ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง’ เว่ยหลิ่งจือเ

 บทที่ 6 : ท่านแม่นางกำพร้า !           เมื่อเห็นว่าพ่อบ้านเว่ยมีท่าทีลังเล จ้าวเหลียนก็ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น           “โธ่ ! คุณหนูของข้าช่างอาภัพนัก ถูกส่งมาอยู่ที่ห่างไกลเช่นนี้ เจอภัยแล้งก็ว่าแย่แล้ว ยังต้องมาเจอภัยน้ำท่วมครั้งใหญ่อีก แม้แต่เรือนเก่าตระกูลเว่ยก็ไม่มีให้ซุกหัวนอน จากนี้ไปคงได้นอนอยู่ข้างถนน ขอทานเขากินเป็นแน่แท้”           เว่ยคุน “พ่อบ้านเว่ย คุณหนูรองเรือนสาม ตอนถูกส่งออกมามีอายุแค่สี่ขวบเท่านั้น หมู่บ้านแห่งนี้ขาดแคลนอาหารมานานหลายปี ช่วงสองปีมานี้นางจะผ่ายผอมลงบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด”           พ่อบ้านเว่ยยังคลางแคลงใจอยู่ “เจ้ามีหลักฐานยืนยันตัวตนหรือไม่”           จ้าวเหลียน “ท่านมองดูเรือนของคุณหนูข้าสิ ยังมีสิ่งใ

บทที่ 8 : เพิ่งรู้ว่าท่านอาหญิงของเจ้าบ้าผู้ชาย          ผีอนุภรรยา ‘เสี่ยวชิงเอ่ยมามีเหตุผล พวกเจ้าเป็นเด็กอายุไล่เลี่ยกัน พากันออกไปเที่ยวย่อมเข้าใจได้ พอออกไปแล้วก็หาเหตุผลขอแยกตัวกับนาง เช่ารถม้าออกไปที่หมู่บ้านที่บิดามารดาของข้าอยู่ ไม่ไกลหรอกนั่งรถม้าราวหนึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว’          เว่ยหลิ่งจือ ‘คงมีแค่ทางนี้จริง ๆ’          เมื่อนางเอ่ยปากขออนุญาตไปตลาดกับหลินเสวี่ยหยา เซี่ยฮูหยินไม่ได้ห้ามปรามแต่อย่างใด กำชับให้แม่นมอู๋ดูแลพวกนางให้ดี พอไปถึงตลาดเว่ยหลิ่งจือก็แสร้งทำเป็นพลัดหลงกับพวกนาง เพื่อเดินทางไปยังหมู่บ้านที่อยู่นอกกำแพงอำเภอ เพื่อทำงานที่ได้รับว่าจ้างให้สำเร็จ          สองสามีภรรยาถึงกับน้ำตานองหน้า หลังได้ยินว่านี่เป็นสมบัติของบุตรสาวที่ทิ้งไว้ให้ เว่ยหลิ่งจือทำหน้าที่เป็นผู้สื่อสารแห่งโลกวิญญาณ ถ่ายทอดทุกคำพูดของผีให้คนได้รับ

บทที่ 10 : ข้าเป็นเด็กน้อยไร้ญาติขาดมิตร          วิญญาณฮูหยินผู้เฒ่าน้ำตาไหลอาบหน้าในทันที เว่ยหลิ่งจือยกนิ้วชี้แตะตรงใต้ตา ส่งสัญญาณว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้          “ใช่จริง ๆ ด้วย ท่านจะปกป้องคนเลวที่ฆ่าตัวเองไม่ได้นะ ท่านแม่ท่านคิดถึงคนอื่นในตระกูลซีด้วย วันนี้เขาฆ่าท่านได้ วันข้างหน้าข้ากับท่านพี่กับหลาน ๆ ของท่าน หรือคนอื่น ๆ จะอยู่รอดได้อย่างไร”          เว่ยหลิ่งจือไม่แสดงความเห็นใด นางต้องการให้พวกเขาตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตัวเอง          “ท่านแม่ ได้โปรด” ฉินฮูหยินทรุดตัวลงไปคุกเข่า ทั้งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตรงหน้า ใช่วิญญาณของแม่สามีหรือไม่          ความเงียบกินเวลาอึดใจหนึ่ง ก่อนที่ฮูหยินผู้เฒ่าจะยอมเปิดปากบอกความจริง ผู้ที่วางแผนฆ่าตนโดยการใส่ยาพิษไร้สีไร้กลิ่นในอาหาร ไม่ใช่คนนอกกลับ