LOGIN&
บทที่ 55 : ข้าอายุเก้าปีแล้ว ซื้อเรือนได้หรือไม่ ‘ข้ามิกล้า ๆ ว่าแต่ท่านมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไรเจ้าคะ แล้วเป็นบรรพชนลำดับที่เท่าไหร่’ ผู้เฒ่าเคราขาวยืดอกขึ้น ‘ข้าชื่อเว่ยกั่ว เป็นบรรพชนรุ่นบุกเบิกของตระกูลเว่ย’ ท่านอาหญิงรีบคุกเข่าลงตรงหน้าของท่าน โน้มตัวก้มลงกราบคำนับ ‘ข้าเว่ยหนิงเอ๋อขอคืนสู่โถงบรรพชนตระกูลเว่ย’ ‘ลุกขึ้นเถิด ข้าพอจะจำได้แล้วว่าเจ้าเป็นใคร นานมากแล้วสินะ เหตุใดเพิ่งกลับคืนสู่โถงบรรพชนเล่า’ ท่านอาหญิงตั้งใจจะเข้าไปสิงในป้ายบรรพชนให้อิ่มบุญ ต้องเปลี่ยนใจมาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น ให้ท่านบรรพชนเว
บทที่ 54 : เจ้าเหตุใดยังยึดติดอยู่อีก ไม่ไปผุดไปเกิดเหมือนคนอื่นเขา การเดินทางวันต่อมาได้เริ่มต้นขึ้น มีผู้ร่วมทางเพิ่มมาอีกหนึ่งคน เรื่องที่หอนางโลมต้องเก็บเป็นความลับ เหอจิ้นหยางบอกหวังอันเป็นน้องสาวของสหายในสำนักศึกษา ต้องการร่วมเดินทางไปด้วยกัน แม้ไม่มีใครเชื่อในคำพูดของเขา แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยถามเช่นเดียวกัน “ข้าชื่อเจิงลี่อิน นี่เสียนเอ๋อร์บุตรสาวข้า” “ท่านน้าเจิงข้าชื่อหวังอันเจ้าค่ะ” “พี่อัน พี่สวยมาก” เจิงลู่เสียนมองนางด้วยสายตาชื่นชม หวังอันพวงแก้มแดงปลั่งขึ้นมา “ขอบคุณน้องเสียนเอ๋อร์” “ไปขึ้นรถม้ากัน นั่งไปกับข้ากับเสียนเอ๋อร์นี่แหละ คุณหนูต้อ
บทที่ 53 : พวกข้าไม่เคยไถ่ตัวนางโลมมาก่อน “นี่ ๆ เจ้าหยุดร้องไห้ก่อน ทำลายความคิดข้าหมดแล้ว” เหอจิ้นหยางยิ่งปวดหัวหนักกว่าเดิม หันไปทางเว่ยหลิ่งจือ “เจ้าทิ้งนางไว้ที่นี่แหละ พรุ่งนี้เราต้องไปจากที่นี่อยู่ดี” เสียงร้องไห้ถูกปล่อยออกมาสุดเสียง เหอจิ้นหยางถึงกับตกใจลนลานทำอะไรไม่ถูก “ข้าไม่ได้ตีนางนะ นางจะร้องไห้เสียงดังทำไม” ไม่พูดเปล่ารีบดังม่านไม้ไผ่ลงอีกด้วย ไม่เช่นนั้นแขกจากฝั่งตรงข้าม คงคิดว่าเขาทำร้ายสตรีเป็นแน่ “พี่ชายเหอท่านเป็นคนทำนางร้องไห้ ท่านก็ไปไถ่ตัวนางที่หอนางโลมเองเถอะ” เว่ยหลิ่งจือยัดเยียดปัญหาในเขาทันที 
บทที่ 52 : นี่ละครแนวตั้งใช่ไหม มีพล็อตสลับตัวเด็กด้วย “ข้าลืมไปเลยว่าข้ามาเข้าสุขา” เอ่ยแล้วรีบหาห้องสุขาว่าง เพื่อเข้าไปทำธุระส่วนตัว เว่ยหลิ่งจือให้โอกาสอีกฝ่ายได้หนีไปแล้ว แต่พอออกมาจากห้องสุขา พบว่านางยังยืนรออยู่ที่เดิม “ทำไมไม่ไปล่ะ เจ้ารอข้าอยู่รึ” หวังอันบีบมือเข้าหากันแน่ “น้องสาวข้าไม่มีที่ไป ข้ากลัวคนจากหอนางโลมหาข้าพบ จะจับข้ากลับไปที่นั่นอีก” “ให้ข้าพาเจ้าไปแจ้งทางการไหม” “ไม่ได้ คือว่า พวกเขาซื้อตัวข้ามาอย่างถูกต้อง” นางเม้มปากคล้ายมีเรื่องบางอย่างอยากเอ่ย แต่เหมือนยังไม่ไว้ใจผู้อื่น&n
บทที่ 51 : เจ้าเป็นใครมานอนอยู่ตรงนี้ทำไม เว่ยหลิ่งจือเดินลงบันไดมาพร้อมเหนียนเหนียน เหอจิ้นหยางเห็นนางก็รีบดึงตัวไปบอกเรื่องนี้ “เจ้าคิดดู หากพวกเราออกจากช่องแคบนั่นไม่ทัน ข้าไม่อยากจะคิดเลยจริง ๆ” “จะกลัวอะไรพี่ชายเกามีคนคุ้นกันภัยมาด้วย” “แค่สี่คนจะไปสู้กับโจรทั้งกลุ่มได้อย่างไร ไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้แล้ว เมื่อครู่ข้าถามเถ้าแก่โรงเตี๊ยมแล้ว เขาบอกว่ามีภัตตาคารชื่อดังของที่นี่ชื่อว่าหอเยว่เล่อ อาหารรสชาติอร่อย สุราล้ำเลิศ การแสดงยิ่งยอดเยี่ยม” เว่ยหลิ่งจือเหลือบตาขึ้นมองเขา “ท่านเอ่ยเหมือนเคยไป” “เขาเล่ามาอีกที !”
บทที่ 50 : เป็นโจรกันชั่วลูกชั่วหลานเลยรึ นางกอดตัวเองแล้วส่ายตัวไปมา “น่ากลัวจัง” “เจ้า !” “ข้ารู้แล้ว หากไม่ใช่สหายท่าน ข้าจะยอมช่วยรึ” “เจ้านี่มันยังไง เกิดมาแปลกไม่เหมือนผู้อื่นเขา คนตายก็คุยด้วยได้ เลือดก็ยังมารักษาโรคได้อีก” ในคำพูดคล้ายบ่น ทว่าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ความปลอดภัยของนางในภายภาคหน้า เลือดสองหยดมหัศจรรย์ยิ่งนัก วันต่อมาเกาหรงอี้หายป่วยเป็นปลิดทิ้ง พวกเขาเลือกออกเดินทางกันต่อ ใช้เวลาข้ามภูเขาเทือกนี้ห้าวัน วันสุดท้ายก่อนที่จะลงไปที่ราบด้านล่าง ต้องผ่านช่องแคบที่มีลักษณะ เหมือนถูกตัดผ่าภูเขาออกเป







