تسجيل الدخول&nb
บทที่ 50 : เป็นโจรกันชั่วลูกชั่วหลานเลยรึ นางกอดตัวเองแล้วส่ายตัวไปมา “น่ากลัวจัง” “เจ้า !” “ข้ารู้แล้ว หากไม่ใช่สหายท่าน ข้าจะยอมช่วยรึ” “เจ้านี่มันยังไง เกิดมาแปลกไม่เหมือนผู้อื่นเขา คนตายก็คุยด้วยได้ เลือดก็ยังมารักษาโรคได้อีก” ในคำพูดคล้ายบ่น ทว่าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ความปลอดภัยของนางในภายภาคหน้า เลือดสองหยดมหัศจรรย์ยิ่งนัก วันต่อมาเกาหรงอี้หายป่วยเป็นปลิดทิ้ง พวกเขาเลือกออกเดินทางกันต่อ ใช้เวลาข้ามภูเขาเทือกนี้ห้าวัน วันสุดท้ายก่อนที่จะลงไปที่ราบด้านล่าง ต้องผ่านช่องแคบที่มีลักษณะ เหมือนถูกตัดผ่าภูเขาออกเป
บทที่ 49 : เจ้าก็แสร้งไปเยี่ยมเขา แล้วเอาเลือดบีบใส่ปากเขาเลย “เจ้าคิดได้ก็ดี คุณหนูพร่ำบอกว่าสตรีต้องยืนหยัดด้วยขาของตัวเองให้ได้ ยิ่งเป็นสตรีม่ายเช่นข้าด้วยแล้ว อย่าได้คิดพึ่งพาบุรุษเด็ดขาด” เจิงลู่เสียนยิ้มกว้าง ๆ ออกมา รีบเอ่ย “ข้าจำได้ ๆ คุณหนูยังบอกอีกด้วยว่า ท่านแม่ของข้าสมควรได้พบเจอบุรุษที่ดี” “เจ้านี่นะ หากเจ้ายังไม่ออกเรือน ข้าจะมีใจคิดถึงบุรุษได้อย่างไร” “ข้าเพิ่งสิบเอ็ดเองนะ” “เจ้านอนพักเถอะ คงอีกไกลกว่าจะถึงที่พักแรมคืนแรก” นางทำได้เพียงปลอบโยนบุตรสาว การทำตัวให้เข้มแข็งในเมืองหลวงนั้น ไม่ใช่เรื่องง
บทที่ 48 : สี่คนนั้นจะสู้นิ้วก้อยนิ้วเดียวของนางได้อย่างไร “พวกนางจะติดตามข้าไปเมืองหลวงด้วย เดิมทีพวกนางเคยอาศัยอยู่ในเมืองหลวงมาก่อน เพียงแต่มีเหตุให้ต้องจากมา” เว่ยหลิ่งจือไม่ได้ลงรายละเอียดลึกนัก เอ่ยต่อ “ข้าตั้งใจไปซื้อเรือนที่นั่น ให้สองแม่ลูกช่วยดูแลเรือนให้ ยามนั้นหากพวกนางอยากทำการค้าของตัวเอง ข้าก็พร้อมสนับสนุน” เหอจิ้นหยางรู้ดีช่วยดูแลเรือนคงเป็นแค่ข้ออ้าง นางตั้งใจให้สองแม่ลูกไปอาศัยอยู่ด้วย จนกว่าพวกนางจะตั้งตัวได้มากกว่า “แล้วที่เจ้าบอกว่า จะกลับไปหาครอบครัวของเจ้าล่ะ” “นั่นเป็นเรื่องของอนาคต ข้าจำเป็นต้องมีเรือนของข้าเอง อีกอย่างท่านก็ต้องไปสอบที่นั่นเหมือนก
บทที่ 47 : หรือว่าข้ายังต้องการครอบครัวอยู่ แหล่งรวมร้านค้าที่เว่ยหลิ่งจืออยากเห็น เกาหรงอี้ได้ลงมือทำเกือบสำเร็จ เพียงแต่ยามนี้เน้นพวกข้าวสาร อาหารแห้ง ธัญพืช กับเครื่องปรุงรสในครัวเป็นหลัก อาหารสดหรืออาหารแปรรูปนั้นยังไม่สามารถทำได้ เอ่ยถึงสองแม่ลูกแซ่เจิง หนึ่งปีก่อนตระกูลเจิงได้รอดพ้นจากข้อกล่าวหา พระสนมเจิงที่อยู่ในตำหนักเย็น ลอบสืบหาความจริงอย่างลับ ๆ จนได้พบคนที่บงการเรื่องทั้งหมดนี้ กลับเป็นฝีมือของพระสนมอี ก่อนหน้าที่พระสนมเจิงจะเข้าวัง นางคือคนที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุด จึงเกิดความเคียดแค้นในใจขึ้นมา เดิมทีคนตระกูลเจิงรู้อยู่แล้ว ว่าสองแม่ลูกทำงานที่ร้านมี่เค่อ อดีตเสนาบดีเจิงรู้สึกเกลียดเรื่องไสยศาสตร์อยู่ก่อนหน้า เพราะเป็นสาเหตุที่ทำให้ครอบครัวต้องประสบเคราะห์ร้าย
บทที่ 46 : อย่างไรจวี่เหรินก็ได้รับการยกเว้นภาษีอยู่แล้ว “คุณหนูได้ทรัพย์ก้อนโตมา” แม้ไม่อยู่ในห้องรับรองแขก แต่เขาอยู่ในเหตุการณ์ขุดเจอแหล่งน้ำ และมีสิ่งเดียวที่ทำให้เว่ยหลิ่งจืออารมณ์ดี คือ เงิน นั่นเอง “เจ้านี่ทำตัวลึกลับเลียนแบบคุณหนูอีกคนแล้วนะ” นางเอ่ยทีเล่นทีจริง “พวกท่านเล่าไปเที่ยวมาเป็นอย่างไรบ้าง” เว่ยเหลียงชวนเปลี่ยนเรื่องคุย “ก็ดีแหละซื้อของมาเยอะแยะเลย นี่ ๆ ข้าซื้อเสื้อตัวใหม่ให้เจ้าด้วย เอาไปสิ” “ขอบคุณท่านน้าเจิง” เว่ยเหลียงรับเสื้อผ้าฝ้ายตัวใหม่มาอย่างดีใจ แม้เขาไม่ได้ไปเที่ยวกับสองแม่ลูก แต่เขา
บทที่ 45 : ใต้เท้าเจอน้ำแล้วขอรับ ! เว่ยหลิ่งจือรู้ว่าเขาต้องสงสัยเป็นแน่ นางกำลังคิดว่าต้องตอบอย่างไร สายตาเหลือบไปเห็นเหนียนเหนียน ที่วิ่งเหยาะ ๆ ไล่ผีเสื้ออยู่ตรงหน้า “ใต้เท้าเชื่อเรื่องความสามารถพิเศษของสัตว์หรือไม่” เหนียนเหนียนวิ่งมาถึงเจ้านายพอดี มันหูผึ่งหลังได้ยิน จึงมานอนหมอบอยู่ด้านข้างนาง “ความสามารถพิเศษของสัตว์” โจวหยุนเหลือบไปทางเหนียนเหนียน “หมายถึงเจ้านี่” “ใช่แล้ว ใต้เท้าข้าไม่ปิดบังท่านหรอก เหนียนเหนียนของข้ามีความสามารถพิเศษ มันดมกลิ่นของน้ำได้” เอ่ยแล้วก็แทบไม่เชื่อคำพูดของตนเอง แต่จะให้ทำอย่างไรได้ 







