Masuk&nb
บทที่ 90 : พี่ใหญ่ พี่รอง น้องเล็ก ยินดีที่ได้รู้จัก ผู้คุมมานำตัวสองแม่ลูกไปลงโทษตามคำตัดสิน จากนั้นภายในห้องขังก็เงียบเสียงลง เหลือไว้เพียงคนในจวนกั๋วกง เว่ยหลิ่งจือรู้สึกอึดอัดใจเป็นที่สุด “จือจือ” เจียงฮูหยินเดินเข้ามาหาบุตรสาวของตนเอง ท่าทางของนางประหม่าเป็นอย่างมาก อาจเพราะเว่ยหลิ่งจือดูสงบนิ่งจนเกินวัย เว่ยหลิ่งจือเงยหน้าขึ้นมองทุกคน นางหนีไม่ได้แล้วจริง ๆ “ฮูหยินจือจือคงจำพวกเราไม่ได้แล้ว มาแนะนำตัวกันใหม่เถอะ” เว่ยจินเกอเริ่มต้นแนะนำตัวเองกับภรรยา และบุตรสาวบุตรชายให้นางได้รู้จัก จากนั้นเริ่มพาไปทำความรู้จักกับทุกคนในจวนกั๋วกง แต่เว่ยหลิ่งจือยังเว้นระยะห่างกับทุกคนเอาไว
บทที่ 89 : เว่ยหลิ่งจือคนนี้คือตัวจริง ส่วนนางคือตัวปลอม หากไม่เกิดเรื่องในวันนี้ขึ้น จวนกั๋วกงคงไม่มีทางได้รู้ความจริง สองแม่ลูกคู่นี้พอรู้ว่าจวนกั๋วกงต้องโทษร้ายแรง สตรีอาจถูกส่งไปเป็นนางคณิกาในหอนางโลม บุรุษอาจถูกส่งไปเป็นแรงงานทาสในเหมืองถ่านหิน พวกนางถึงกับยอมคายความจริงออกมา ว่าตัวเองไม่ใช่คนของจวนกั๋วกง ทั้งยังบอกที่อยู่เว่ยหลิ่งจือตัวจริงให้เจ้าหน้าที่รู้อีกด้วย ผู้คุมมองตัวจริงตัวปลอมสลับกันไปมา สุดท้ายก็หันไปทางเว่ยจินเกอกับเจียงหนิงเหอ “เจ้าสองคนออกมานี่ บุตรสาวตัวเองแท้ ๆ ยังแยกแยะไม่ออก ตกลงคนไหนคือตัวจริงกันแน่” “นางไม่ใช่บุตรสาวข้า !” เจียงฮูหยินรีบปฏิเสธ ก่อนหันห
บทที่ 88 : จวนกั๋วกงต้องโทษอาญา “พระชายาวางใจเถอะ วันนี้ข้าเพียงนำพัดมาขายให้ท่านเท่านั้น” ความหมายของนาง คือจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ไม่แพร่งพรายออกไปเด็ดขาด “ขอบคุณเจ้ามาก” พระชายาฉินอ๋องเรียกหมัวมัวเข้ามา พร้อมมอบทองคำหนึ่งร้อยตำลึงทองให้เว่ยหลิ่งจือ นางหอบกล่องทองคำอันแสนล้ำค่า เดินจากไปด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า “พระชายานี่ไม่แพงไปหรือเพคะ” หมัวมัวยังคิดว่านี่คือราคาของพัดเล่มหนึ่ง “ไม่แพงหรอก คุ้มค่ายิ่งนัก” พระชายาฉินอ๋องลูบพัดในมืออย่างหวงแหน ใบหน้าของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความผ่อนคลาย ราวกับเรื่องราวหนักอึ้งใน
บทที่ 87 : ท่านแม่อาหรงมีชีวิตที่ดี มีสามีที่รักใคร่ ท่านจงไปอย่างสงบเถอะ “ฮูหยินและบุตรีจวนรองแม่ทัพหยวน มาร่วมแสดงความยินดี !” เว่ยหลิ่งจือหันไปยักคิ้วให้เกาหรงอี้ มีฮูหยินจากจวนแม่ทัพกับจวนรองแม่ทัพมาร่วมงานเช่นนี้ ใครที่กำลังอิจฉาหอซูเซียวอยู่ ต้องคิดให้ดีก่อนลงมือกลั่นแกล้งกัน งานเปิดหอซูเซียวได้กลายเป็นที่กล่าวขาน ไปทั่วเมืองหลวงในเวลาอันรวดเร็ว ภัตตาคารหลายแห่งคิดลอกเลียนแบบการทำหม้อไฟ ทว่ายังไม่มีใครสามารถทำได้เหมือนต้นฉบับ มีข่าวลือว่าจวนแม่ทัพสวีกับจวนรองแม่ทัพหยวน เป็นผู้คอยหนุนหลังหอซูเซียวอยู่ ยังมีกลอนมงคงลายมือของบัณฑิตจิ้นซื่อ ติดไว้ตรงผนังร้านอีกด้วย ใครมีตาก็รู้ว่าหอซูเซียวไม่ใช่สถานที่จะหาเรื่องได้&nbs
บทที่ 86 : พวกเราไม่มีขุนนางคนไหนมาคอยหนุนหลัง ‘ไม่ได้ฆ่าแต่หลอกจนมันเป็นบ้าไป ต่อมาวิญญาณข้าก็สิงอยู่ในพัดเล่มนี้ จากไปไหนก็ไม่ได้ นานวันเข้าข้าก็คลุ้มคลั่งจดจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้อีก จนกระทั่งได้เข้าไปอยู่ในลูกแก้วห้วงมิติของเจ้า ความทรงจำทั้งหมดจึงได้กลับคืนมาทีละนิด’ ‘หากข้านำพัดไปมอบให้บุตรสาวของเจ้า เจ้าคงปล่อยวางและเดินทางไปยมโลกได้แล้วกระมัง’ ผีพัดก้มหน้าลงอย่างเศร้าใจ ‘อันใดกัน ทำไมทำหน้าเช่นนั้น’ ‘ข้าตายมาแล้วสามสิบปี ยามนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางอยู่ที่ไหน หรือมีชื่อแซ่ว่าอะไร’ ‘สามสิบปี ตอนนี้นางก็น่าจะสามสิบห้าปี’&
บทที่ 85 : มีแรงไปยมโลกแล้วสิ เหอจิ้นหยางเห็นด้วยกับนาง เขาไม่อยู่ตั้งสามปีเกรงว่างานหนัก จะตกอยู่ที่สองแม่ลูกแซ่เจิง จึงหันไปทางสหาย เอ่ย “หรงอี้เจ้าจะว่าอะไรไหม หากข้าขอแบ่งกำไรส่วนของข้าให้ท่านน้าเจิงไปครึ่งหนึ่ง ส่วนร้านค้าของชำของเจ้า ข้าไม่ขอมีส่วนร่วมด้วย อย่างไรนั่นก็เป็นเจ้าที่ทำคนเดียวทั้งหมด” เพราะเขาไม่ได้อยู่ดูแลด้วยตัวเอง จึงเกิดความเกรงใจทุกคนขึ้นมา เกาหรงอี้รู้ว่าใช้คนห้ามระแวง หลังจากได้เห็นสองแม่ลูกคู่นั้นทำงาน เขารู้สึกได้ว่าพวกนางใช้ได้เลยทีเดียว มารู้ภายหลังว่า เดิมทีนางเคยเป็นฮูหยินในจวนขุนนางมาก่อน ยิ่งทำให้การประสานงานกับร้านค้าอื่น ๆ ในเมืองหลวงทำได้ง่ายขึ้น “เอาตามที่เจ้าว่า แต่ครบสามปีแล้วเจ้าต้องกลับมาเมืองหลวง ห้ามย







