บทที่ 6 (แค่เช็คของ) 1

“แหม ยัยม่อนเพื่อนรัก ไม่ค่อยตื่นเต้นเลยนะหล่อน”

นุ่นที่เพิ่งขับรถกลับมาถึงคอนโดฯ ทักทายม่อนที่กำลังนั่งแต่งหน้าทาปากอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางพอประมาณหันไปส่งยิ้มให้เพื่อร ก่อนกลับมาให้ความสำคัญกับการเลือกเครื่องประดับต่าง ๆ

“ต่างหูคู่นี้เข้ากับชุดไหมแก ช่วยดูหน่อยสิ” ม่อนหยิบต่างหูไข่มุกแท้นาบกับติ่งหูเพื่อให้นุ่นช่วยดูว่าเข้ากันกับชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูอ่อนที่เธอสวมใส่หรือไม่

“ก็สวยนะ เก๋ดี” นุ่นไม่ได้พูดเอาใจเพื่อน ต่างหูไข่มุกแท้จากท้องทะเลอันดามันเหมาะกับเดรสสั้นพลิ้วไหวที่เพื่อนของเธอสวมใส่จริง ๆ เห็นแล้วสะดุดตาชวนมอง บางคนอาจคิดว่ามุขเหมาะสำหรับคนมีอายุ นั่นไม่จริงเสียทีเดียว เพราะถ้าเลือกดีๆ คนอายุน้อยๆ ก็สามารถใส่ให้เข้ากับบุคลิกของตนเองได้เช่นกัน

“ขอบใจนะแก” ม่อนเชื่อสายตาเพื่อนรัก นุ่นเป็นคนเดียวในกลุ่มที่เรียกได้ว่าเทสต์แฟชั่นดีที่สุดก็ว่าได้ รู้จักมิกซ์แอนด์แมทช์เสื้อผ้าหน้าผมทำให้การแต่งตัวดูสนุกมากขึ้น

หลายครั้งที่ม่อนกับออยคิดไม่ออกว่าจะสวมใส่เสื้อผ้าแบบไหนดีมักจะขอ

ความช่วยเหลือจากนุ่น และนุ่นก็ให้คำแนะนำด้วยความจริงใจ

ม่อนใช้เวลาแต่งเนื้อแต่งตัวประมาณชั่วโมงครึ่งก็เสร็จเรียบร้อย หัวจรดเท้างดงามไร้ที่ติ ถึงจะเป็นชุดเดรสที่ไม่ได้โชว์เนื้อหนัง แต่มันก็เข้ากับรูปร่างของเธอทำให้ดูเซ็กซี่แบบพอดีๆ

“โรงแรม xxx นะ ปลอดภัยหายห่วง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นพี่ รปภ. เข้าไปช่วยแกทันแน่นอน ฉันแจ้งกับทางผู้จัดการเอาไว้หมดแล้ว” นุ่นส่งโลเคชั่นให้ม่อน

“ขอบใจนะแกที่อุตส่าห์เป็นธุระให้”

ม่อนยิ้มจับมือเพื่อนยิ้มขอบคุณ

โรงแรมดังกล่าวเป็นธุรกิจของอาของนุ่น ม่อนเลือกสถานที่นี้เพื่อความปลอดภัย

ของตัวเอง ถึงแม้ประวัติพี่แอคเคอสุดหล่อจะใสสะอาดไร้รอยด่างพร้อย แต่อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้ชายที่ไม่ได้สนิทสนม ส่วนเธอก็เป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ริอาจอยากลองออกไปพบผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันผ่านทางโซเชียล เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะไปเธอก็ต้องรู้จักเตรียมความพร้อมให้ตัวเองไม่จนมุม หาทางหนีทีไล่เผื่อเอาไว้หากมีอะไรไม่ชอบมาพากล

@โรงแรม xxx

ตลอดชีวิตไทเลอร์ไม่คิดว่าตัวเองจะรู้สึกตื่นเต้นกับการนัดเจอผู้หญิงสักคน จนกระทั่งได้รู้จักกับแม่ค้าสาวเสียงหวานที่เข้ามาปั่นป่วนหัวใจเขาจนไม่เป็นอันกินอันนอน

ชายหนุ่มมาถึงตามเวลานัด วันนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำกางเกงยีนส์เรียบง่าย ใบหน้าหล่อเหลามาพร้อมรูปร่างสูงกำยำส่งให้เขาโดดเด่นท่ามกลางสายตานับสิบของผู้คนในล็อบบี้ที่ต่างมองมาที่เขาด้วยความชื่นชม ไทเลอร์หยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกง ส่งข้อความบอกสาวน้อยว่าเขามาถึงสถานที่นัดหมายแล้ว เธอบอกให้เขานั่งรอที่โซฟาซ้ายมือมุมด้านในสุด ที่ตรงนั้นค่อนข้างมืดไม่มีคนพลุกพล่าน ดูเหมือนเป็นอีกโลกหนึ่งที่ถูกแยกออกไป

คล้ายกับว่าคนที่เขาตั้งใจมาเจอได้เดินทางมาถึงก่อนหน้าเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่เช่นนั้นเธอจะรู้ได้อย่างไรว่าจุดไหนเป็นมุมอับ จุดไหนที่อยู่ท่ามกลางสายตาผู้คน

ไทเลอร์ทำทีกวาดสายตามองไปรอบ ๆ กายเพื่อลองใช้สัญชาตญาณของตัวเองคาดเดาว่าใครคือสาวน้อยเสียงหวานที่เขาไม่เคยเห็นหน้าคร่าตามาก่อน ทว่าในล็อบบี้มีสุภาพสตรีไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน หลายคนมีรูปร่างหน้าตาสวยดูดี แต่เขากลับไม่รู้สึกคุ้นเคยกับใครเป็นพิเศษ จึงแน่ใจว่าคนที่เขาอยากเจอคงไม่ได้อยู่ตรงนี้ เป็นไปได้ว่าเธออาจจะแฝงตัวอยู่มุมไหนสักแห่งใน

ล็อบบี้อันกว้างใหญ่ หรือไม่เธอก็เป็นหนึ่งในสาว ๆ ยี่สิบกว่าคนที่วางตัวเนียนมากพอจนเขาจับพิรุธอะไรไม่ได้เลย ซึ่งไม่ว่าจะออกหัวหรือก้อย ไทเลอร์ก็ถือว่าการออกมาเจอเธอครั้งนี้คือประสบการณ์ที่เขาจะจดจำไปตลอด

เจ้าพ่อแอคเคอหนุ่มสุดฮอตแห่งยุคทิ้งร่างนั่งลงบนโซฟาตัวยาว เขานั่งรออย่าง

ใจจดใจจ่อโดยที่ไม่รู้เลยว่าหญิงสาวที่ตนหมายปองกำลังเดินทอดน่องตรงมาทางโซฟาด้านหลัง ม่อนค่อย ๆ หย่อนสะโพกสวยนั่งลงบนโซฟาสีดำกำมะหยี่ ขยับเรือนร่างเล็กน้อยเพื่อให้ช่วงบนลาดไหล่เรียวบางด้านหลังสัมผัสเข้ากับบ่ากว้างของเขา

“สวัสดีค่ะ” สาวน้อยทักทายเสียงหวาน

ไทเลอร์นั่งตัวแข็งทื่อ น้ำเสียงนี้เขาจำได้ขึ้นใจ

เธอมาแล้ว

“อย่าหันมานะคะ ทำตามข้อตกลงของเรา หนูยังไม่พร้อมเปิดหน้าให้พี่เห็น แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ผู้หญิงที่พี่นัดเจอคนนี้สวยบาดใจแน่นอน”

ไทเลอร์อมยิ้มให้กับคำพูดขี้เล่นอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเธอ เพราะมีเสน่ห์แบบนี้ไงเล่าเขาถึงได้หลงรักตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้คุยกัน

“พี่รู้ครับว่าหนูสวย” เขาตอบกลับโดยที่นั่งหันหลังชนกัน

“รู้ได้ไงคะ? หนูอาจจะพูดเล่นก็ได้น้า” ม่อนขมวดคิ้ว อยากรู้ว่าเขาจะสรรหาคำพูดหวานเลี่ยนแบบไหนมาหยอดเธอ ผู้ชายคนนี้มีอะไรให้เธอประหลาดใจได้เสมอ

“เสียงหัวใจของพี่บอกครับ”

ริมฝีปากอวบอิ่มกดรอยยิ้มบาง ๆ ออกมาให้กับความเสี่ยวเหลือเกินขิงเขา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงกระหน่ำ เธอต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการควบคุมมัน ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอกำลังคลั่งไคล้เขาไม่ต่างกัน

“เวลาที่เราเจอคนที่ใช่ หัวใจมันบอกทุกอย่างครับ”

“แล้วตอนนี้หัวใจของพี่ได้บอกหรือเปล่าคะ ว่าหนูอยากพาพี่ขึ้นห้องแล้ว”

ม่อนเอียงหน้ากระซิบบอกเสียงพร่า ใบหูของเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนของเธอ เซลล์ขนทุกเส้นในร่างกายพร้อมใจกันลุกชูชัน น้ำเสียงไพเราะตรึงเขาไว้ในกับดักเสน่หา เธอสามารถทำให้เขาหลงใหลได้ทั้ง ๆ ที่ยังไม่เคยเห็นหน้า ไทเลอร์เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าชีวิตต่อจากนี้เขาจะสามารถใกล้ชิดผู้หญิงคนอื่นได้อีกไหม ในเมื่อเธอทำให้เขาอยากอยู่ใกล้เธอทุกวินาที

บ้าไปแล้ว!

ผู้หญิงคนนี้กำลังทำให้เขาจนมุม ซึ่งเขาก็ยินยอมที่จะตกเป็นทาสเธอ

“พี่หลับตานะคะ ห้ามลืมตาเด็ดขาด” ไม่ว่าสาวน้อยเสียงหวานจะสั่งให้เขาทำอะไร 

ไทเลอร์ก็รีบทำให้ทันทีราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกเซ็ตระบบให้เชื่อฟังโดยอัตโนมัติ

ม่อนลุกขึ้นยืนใช้ผ้าสีดำผืนเล็กผูกตาเขาจากทางด้านหลัง ก่อนสาวเท้าเดินไปนั่ง

ตรงข้ามกับเขา เปลือกตาไทเลอร์ถูกปิดด้วยผ้าเนื้อหยาบสีดำ มองอะไรไม่เห็นนอกจากความมืด แต่จมูกของเขาได้กลิ่นน้ำหอมที่ระเหยออกมาจากเรือนกายของเธอ มันเป็นกลิ่นหอมหวานชวนใจละลาย เป็นกลิ่นสดชื่นเสมือนเขาอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ เขาไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้จากผู้หญิงคนไหนมาก่อน แม้ว่าผู้หญิงรอบตัวเขาล้วนแล้วแต่ใช้น้ำหอมแบรนด์ดังระดับโลก แต่กลิ่นเหล่านั้นไม่เคยทำให้เขารู้สึกหลงใหลเท่ากับกลิ่นธรรมชาติของเธอ

“ห้ามถอดผ้าปิดตาออกนะคะ ถ้าพี่ถอดออกเพื่อที่จะมองหน้าหนู รับรองเลยว่านี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน” สาวเจ้าสมทบคำขู่กันเหนียว ไทเลอร์ส่ายหน้า

“พี่รับปากแล้วว่าจะทำตามข้อตกลง พี่จะรักษาสัญญาครับ”

ต่อให้อยากเห็นใบหน้าของผู้หญิงที่เฝ้าปรารถนาขนาดไหน แต่ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันค้ำคอ เขาไม่ทำให้ตัวเองเสียเครดิตโดยการผิดคำพูดกับเธอเด็ดขาด

“ขอบคุณค่ะ” ม่อนวางมือเรียวนุ่มสัมผัสหลังมือของเขาเบา ๆ

ไทเลอร์หัวใจแทบหยุดเต้น กลืนน้ำลายลงคอจนลูกกระเดือกแหลมนูนขยับไปมา

ท่ามกลายสายตาสาวน้อยแสนซน

มือโคตรนุ่มเลยว่ะ

เขาทำได้เพียงคิดในใจ ถือโอกาสนี้จับมือของเธอกระชับแน่นขึ้น เพียงเท่านั้นคนที่เขินก็ไม่ได้มีแค่ชายหนุ่มอีกต่อไป ม่อนยิ้มออกมาขณะมองมือของเขากอบกุมมือเธอเอาไว้