ทวงคืน [3]

บทที่ 4

“ผู้ใหญ่หวังอย่าไปเชื่อ นี่มันหลักฐานปลอมขอรับ” จงซานละล่ำละลักแก้ตัว โดยเฉพาะสัญญากู้เงิน ที่ตนกล้าลงนามก็เพราะคิดว่าเหมยกุ้ยจะไม่กล้าทำเช่นนี้ แค่ขู่ไปนิดหน่อยก็หงอแล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจ

“มันจะปลอมได้อย่างไร ข้ายังไม่ได้แก่จนเลอะเลือน จนถึงขั้นจำลายมือเจ้าไม่ได้จงซาน” หวังเพ่ยเคาะนิ้วย้ำ ๆ ตรงชื่อผู้กู้

“ผู้ใหญ่หวัง ข้าเป็นแม่เหตุใดจะไม่รู้ว่าเหมยกุ้ยมีนิสัยเช่นไร มันก็แค่เห็นพี่ชายตัวเองดีกว่าไม่ได้ จึงสร้างหลักฐานเท็จขึ้นมา นี่คงเลียนแบบลายมือจงซานมาน่ะสิ ท่านต้องเชื่อข้านะ”

“ท่านแม่ เรื่องแบบนี้จะมาพูดลอย ๆ ไม่ได้นะเจ้าคะ ท่านมีหลักฐานหรือไม่ว่าข้าเลียนแบบลายมือพี่ใหญ่ ข้าไม่ได้เรียนหนังสือด้วยซ้ำ จะมีปัญญาที่ไหนมาเลียนแบบลายมือ แค่จับพู่กันยังไม่เป็นเลย จะแก้ตัวก็ช่วยคิดบ้างนะเจ้าคะ”

“เหอะ! แค่เดาก็รู้แล้วว่าเป็นแผนใส่ร้ายของแก”

“การคาดเดาก็คือคาดเดา จะถือเป็นจริงได้อย่างไร ท่านลุงหวัง นอกจากสิ่งของที่ข้าพูดไปก่อนหน้านี้ ยังมีโต๊ะ เก้าอี้ แล้วก็หลังคาบ้านด้วยเจ้าค่ะ นี่คือหลักฐานทั้งหมดเจ้าค่ะ”

“เหมยกุ้ย อย่างไรก็แม่ เจ้าจะเอาไปทั้งหมดจริงหรือ” ที่หวังเพ่ยถามไม่ใช่เพราะคิดว่าเหมยกุ้ยทำเกินไป ทว่าอย่างไรก็แม่ เว้นหลังคาไว้สักอันก็ยังดี ไม่เช่นนั้นบ้านนี้จะไม่เหลืออะไรแล้วนะ

“ท่านลุงก็เห็นสภาพบ้านข้า แม้แต่กำแพงบ้านยังเป็นรู ลูกก็กินไม่อิ่ม ข้าไม่ควรจะเอาไปทั้งหมดหรือเจ้าคะ ถ้าไม่อยากให้ข้าเอาไป เช่นนั้นก็จ่ายเป็นเงินมาสิ”

“ข้าไม่ให้! นังลูกชั่ว อย่าคิดว่าจะเอาอะไรไปแม้แต่ชิ้นเดียว” นางเฒ่าจงส่งสายตาอาฆาตไปยังบุตรสาว อย่าคิดว่าจะได้อะไรไป แม้แต่อีแปะเดียวก็ไม่ให้

จงไฉ่ตาแดงก่ำด้วยความโกรธ ด่าเสียจนน้ำลายกระเซ็น นางมองซ้ายแลขวา ก่อนที่สายตาปะทะเข้ากับไม้กวาดใกล้มือ ย่างสามขุมเข้าหา ตั้งใจจะเอามาตีเหมยกุ้ยให้หายแค้น แต่ก็ได้แค่ยกค้างไว้กลางอากาศ เมื่อถูกอีกฝ่ายใช้มีดพร้าชี้หน้า

“ก็ลองตีข้าอีกสิเจ้าคะ”

“กล้าหรือ แน่จริงก็ฟันลงมาสิ ถ้าเจ้าฟันข้า เจ้าก็ต้องติดคุก” นางเฒ่าจงเย้ยหยัน คิดอย่างย่ามใจว่าเหมยกุ้ยก็แค่ขู่ไม่กล้าทำจริง

“เช่นนั้นข้ากับพี่ใหญ่ก็เข้าคุกไปด้วยกันเลยดีหรือไม่เจ้าคะ สามวันก่อนพี่ใหญ่ยังหมายจะฆ่าข้าอยู่เลย แผลตรงหน้าผากข้าเป็นหลักฐานได้ดีเชียว คนทั้งหมู่บ้านก็เห็นเป็นพยานได้ ท่านแม่จะยอมแลกกับอนาคตพี่ใหญ่หรือเจ้าคะ คิดดูให้ดีนะ”

“เจ้า... เจ้ามันตัวซวย ตัวล้างผลาญ ข้าไม่น่าคลอดเจ้ามาเลย รู้เช่นนี้น่าจะฆ่าให้ตายตั้งแต่ตอนเกิดเสียก็ดี”

“เช่นนั้นท่านแม่ก็พลาดแล้วเจ้าค่ะ ที่ปล่อยให้ข้ามีชีวิต ท่านลุงหวังในเมื่อไม่จ่ายเงิน ข้าก็จะเอาทั้งหมดเจ้าค่ะ” คำด่าของมารดาไม่ได้ทำให้นางรู้สึกอะไรเลย กลับลอยหน้าลอยตาโต้เถียงได้อย่างน่าหมั่นไส้

ในเมื่อเหมยกุ้ยมีหลักฐานว่านางเป็นผู้จ่ายเงินจริง หวังเพ่ยจึงไม่ได้ขัด พยักหน้ารับรู้และเข้าใจ ตัดสินให้สิ่งของในบ้านรวมไปถึงหลังคาเป็นของเหมยกุ้ย

“ซือฮั่น ไปเอารถลากมาขนกลับบ้านเราให้หมด”

“ขอรับท่านแม่”

ซือฮั่นยิ้มกว้างรับคำทันที แม้จะไม่เข้าใจในสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ทว่าเจ้าตัวกลับรู้สึกยินดียิ่งนัก ไม่ว่าท่านแม่จะเปลี่ยนไปด้วยเหตุผลอะไร เขาจะไม่ถาม และไม่สงสัยทั้งนั้น ขอแค่ไม่ใช่เรื่องหย่าขาดจากท่านพ่อก็พอ

เด็กทั้งสามช่วยกันขนของด้วยความรีบเร่ง นางจงไฉ่ที่เห็นว่าของในบ้านถูกขนจนเรียบ ไม่เว้นแม้แต่หมอน นางเฒ่าได้แต่โวยวายลั่นบ้าน ชาวบ้านละแวกนั้นต่างก็พากันมามุงดู ไม่มีใครเข้าข้างสักคน บ้างก็หัวเราะชอบใจ บ้างก็บอกว่านางจงไฉ่สมควรโดน

ทว่าเมื่อหลังคากำลังจะถูกงัดไปจริง ๆ นางเฒ่าจงจึงยอมเสียเงินสองตำลึง เพราะหากปล่อยให้เอาไปแล้วทำใหม่ นอกจากจะเสียค่าซื้อหลังคาแล้ว ยังต้องเสียค่าช่างอีก มันไม่คุ้มกันเลย

“วางลงนะ นั่นข้ายังไม่ได้กินเลยสักคำ” เอ้อเหนียงที่เอาแต่เงียบอยู่นาน ร้องทักขึ้นทันทีเมื่อเห็นม่านถงกำลังยกหม้อน้ำแกงไก่ออกไป ตนยังไม่ได้กินสักคำเลยนะ มิหนำซ้ำน้ำแกงหม้อนั้น ไก่ตั้งตัวหนึ่งเชียวนะ

“ทั้งถ้วยทั้งหม้อก็เงินข้าซื้อทั้งนั้น ม่านถงไม่ต้องไปฟังเก็บกลับบ้าน”

“เจ้าค่ะท่านแม่” ม่านถงตาเป็นประกาย ไม่สนแล้วใครเป็นใคร นางยกหม้อน้ำแกงไก่ได้ วิ่งออกจากบ้านไม่แม้แต่จะเหลียวหลังสักนิด

เอ้อเหนียงหน้าซีดเผือด ไม่กล้าเข้าไปแย่งกลับคืน เพราะเหมยกุ้ยประกาศกร้าวว่าจะฟันทุกคนที่มาแย่งของของนางไป เมื่อมีมีดจ่อหน้าถึงขนาดนี้ นางจะกล้าหือได้อย่างไร

คนบ้านจงทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยืนมองบ้านอันว่างเปล่า เสียทั้งของยังต้องมาเสียตำลึงเงิน มิหนำซ้ำยังเสียหน้าอีก นางเฒ่าจงไฉ่ได้แต่มองด้วยความเคียดแค้น มีโอกาสก่อนเถอะ ตนจะต้องเอาคืนให้ได้