جميع فصول : الفصل -الفصل 10

บทที่ 1 “ม้า เมื่อก่อนครอบครัวเราจนถึงขั้นไม่มีจะกินขนาดนั้นเลยเหรอ”ในตอนที่ท่านเล่าถึงประวัติความเป็นมาของบรรพบุรุษรุ่นสู่รุ่น นั่นคือคำที่กิมหยงมักจะถามแม่เสมอ“ใช่แล้ว เหล่าม่าเคยเล่าว่าสมัยก่อนครอบครัวถูกแบ่งแยกลูกชายลูกสาวไม่เท่ากัน ต้นตระกูลของเราเป็นลูกสาว เมื่อแต่งออกก็กลายเป็นคนอื่น ส่วนพี่น้องอีกสองคนเป็นชาย ถูกดูแลเป็นอย่างดี ได้ดิบได้ดีกันทุกคนเชียว แต่ละคนรับราชการมีหน้ามีตาทางสังคม อย่างเราเทียบเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ”“ทั้งที่พี่น้องได้ดีกันขนาดนี้ แล้วทำไมต้นตระกูลเราไม่ขอความช่วยเหลือจากพี่น้องล่ะม้า ได้ดิบได้ดีกันแล้วไม่ใช่เหรอ ก็น่าจะช่วยพี่น้องตัวเองบ้างสิ”“เห็นแก่ตัวกันจะตาย พอได้ดี ก็ไม่คิดจะนับญาติกันด้วยซ้ำ แต่โจวม่าเหมยกุ้ยต้นตระกูลเราท่านรักครอบครัวเดิมท่านมากนะ ยอมทุกอย่างไม่ว่าฝ่ายนั้นจะร้องขออะไร มีอะไรเป็นต้องขนให้หมด ไม่สนว่าลูกผัวจะมีกินหรือไม่ พูดไปแล้วก็น่าสงสารท่าน พยายามแทบตาย แม้แต่ช่วงชีวิตวัยสาวของตนก็ไม่เคยได้ใช้ชีวิตตามใจตน แต่กลับถูกมองว่าเป็นคนนอกถูกเอารัดเอาเปรียบ รู้ทั้งรู้ แต่ท่านก็ยังเต็มใจทำเพื่อคนพวกนั้น”“แบบนั้นก็แย่สิ ท่านอะไร ๆ ก็มีแต่ท

บทที่ 2แค่คิดมาถึงตรงนี้ กิมหยงก็ถึงกับหลับตาส่ายหน้าอย่างละเหี่ยใจ ยิ่งความทรงจำเกี่ยวกับซ่งอวิ๋นเซียวด้วยแล้ว นางก็ยิ่งรู้สึกเสียใจที่คนดี ๆ เช่นเขา ต้องถูกสตรีผู้หนึ่งทำร้ายจิตใจอย่างแสนสาหัสเหมยกุ้ยกับสามีไม่ค่อยลงรอยกันนัก จุดเริ่มต้นก็มาจากการที่นางไม่ได้คิดอะไร ลงไปช่วยซ่งอวิ๋นเซียวที่กำลังจะจมน้ำ จงไฉ่ผู้เป็นมารดารู้เข้าจึงบังคับให้แต่งงานกัน ตั้งใจจะขายลูกสาวออกไปให้พ้นเมื่อเหมยกุ้ยรู้ความจริง ว่านั่นคือแผนของแม่ตัวเอง นางจึงไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ แต่สุดท้ายก็ขัดใจแม่ไม่ได้ เมื่อถูกขู่ว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์ และจะไม่ให้นางก้าวเข้าบ้านอีกตลอดชีวิต และถ้าหากทำตัวดีนางก็จะพิจารณาให้หย่าแล้วกลับบ้านได้หลังจากแต่งงานได้ไม่กี่วัน ซ่งอวิ๋นเซียวเห็นว่าภรรยาไม่ชอบหน้าตน เขาจึงไม่ค่อยกลับบ้าน ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการล่าสัตว์ เข้าป่าแต่ละครั้งก็หายไปเกือบเดือน กลับมาก็เพียงแค่ส่งเงินที่ได้จากการขายเนื้อสัตว์ให้ภรรยา แล้วเขาก็ไม่โผล่มาให้เห็นหน้าอีก จะแวะมาเป็นครั้งคราว เมื่อถูกบิดาผู้แก่ชราติเตือน หรือเห็นว่าลูก ๆ ถูกรังแกเกินไปแม้ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะไม่สู้ดี ทว่าซ่งอว

บทที่ 3“เหตุใดถึงได้มีแค่ถ้วยเดียว พวกเจ้าไม่หิวหรือไง”“หิวเจ้าค่ะ”“ถ้าหิวก็ไปตักมากินกันสิ หรือต้องรอให้ข้าอัญเชิญหรือไง” เหมยกุ้ยหลับตาสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อปรับอารมณ์ครั้งแล้วครั้งเล่า นางไม่อยากพูดไม่ดีใส่หรอกนะ แต่เด็กพวกนี้ดูเหมือนจะชินกับคำพูดแบบนี้ของนางไปเสียแล้ว“พวกเรากินได้หรือเจ้าคะ”“ก็ต้องกินได้สิ หรือจะรอให้ข้าป้อนเล่า ซือฮั่นไปยกหม้อข้าวมา” นางเปลี่ยนไปเรียกใช้บุตรชายแทน ดูแล้วม่านถงน่าจะเดินไม่พ้นสามก้าวคงได้เป็นลมไปก่อนเป็นแน่“ขอรับ”ได้ยินดังนั้นเด็กหนุ่มจึงรีบลุกจากมุมห้อง ไปที่ห้องครัวแล้วยกหม้อข้าวเข้ามา ด้านหลังเป็นเนี่ยนจินน้องเล็ก ถือถ้วยและตะเกียบตามมาอย่างรู้ความทว่าเรื่องกลับมิได้จบเพียงเท่านั้น ข้าวต้มที่เหมยกุ้ยคิดว่าเป็นสิ่งที่ทำให้เด็ก ๆ อิ่มท้องไปได้หนึ่งมื้อ กลับเป็นเหมือนน้ำซาวข้าวซึ่งมีเม็ดข้าวไม่กี่เม็ด อย่าเรียกว่าเม็ดข้าวเลย เรียกวิญญาณข้าวก็ไม่เกินจริง“ข้าสั่งให้ต้มข้าวให้หมดไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงมีแต่น้ำ ม่านถงขัดคำสั่งแม่หรือ”“ไม่เจ้าค่ะ ลูกไม่กล้าขัดคำสั่งท่านแม่” เด็กสาวหน้าตาตื่นราวกับเห็นผี แม้คำพูดและอารมณ์ของท่านแม่จะเหมือนเดิม แต่

บทที่ 4“ม่านถง เนี่ยนจิน เข้ามานี่”ม่านถงและน้องชายที่แอบอยู่ด้านนอกสะดุ้งเฮือก คิดไม่ถึงว่ามารดาจะจับได้เร็วถึงเพียงนี้ ทั้งสองจึงออกจากที่ซ่อน ก้าวเข้าบ้านท่านยายด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ“กระทะ หม้อ เนื้อตากแห้ง ผ้าพับ ผ้าห่ม หมอน ไข่ ข้าวสาร แม่ไก่ทั้งหมดในเล้า พวกเจ้าไปขนออกมาให้หมด”“กล้าหรือ” นางจงไฉ่ชี้หน้าบุตรสาวด้วยความเดือดดาล ก่อนจะถลึงตาใส่เด็กน้อยทั้งสอง พลางส่งสัญญาณให้บุตรชายและลูกสะใภ้ออกไปขวางหน้า ไม่ให้เอาของจากบ้านไปได้สักชิ้น“ทำไมจะไม่กล้า ในเมื่อมันเป็นของที่พวกท่านขโมยมา ข้ามีสิทธิ์จะเอาคืน”เหมยกุ้ยยืนประจันหน้ามารดา บัดนี้นางไม่มีท่าทีเกรงกลัวแต่อย่างใด พยักหน้าให้เด็ก ๆ เข้าไปหยิบของออกมา ทว่าเมื่อม่านถงขยับตัว จงซานกับภรรยากลับยืนเท้าสะเอว กดดันให้เด็กสาวถอยออกไป“ถอยไป ไม่เช่นนั้นข้าฟันไม่เลี้ยงแน่ ม่านถงจัดการตามที่แม่สั่ง” ฮึ! ถ้ากล้าก็ลองเข้ามาสิ แม่จะฟันด้วยมีดขึ้นสนิมนี่แหละ ให้บาดทะยักกินกระบาลเสียให้เข็ดหญิงสาวฟันมีดใส่ขอบโต๊ะข่มขู่ หากกล้าขวางนางจะฟันจริงไม่มีการล้อเล่น เด็กทั้งสองเห็นดังนั้นจึงผลักท่านลุงและป้าสะใภ้ให้ถอยไป ก่อนจะเข้าไปขนของออกมา

บทที่ 5ระหว่างทางกลับบ้าน เหมยกุ้ยเห็นว่าเด็ก ๆ สนุกมากกว่าจะรู้สึกเหนื่อยเสียอีก เดิมทีม่านถงผอมแห้งแรงน้อย แค่ลมพัดก็แทบปลิวแล้ว ทว่าวันนี้นางกลับยกโต๊ะคนเดียวได้อย่างสบาย วิ่งเร็วยิ่งกว่าใคร โดยเฉพาะเจ้าลูกชายคนเล็ก วิ่งจับไก่เก่งเสียด้วยกว่าจะขนของทั้งหมดกลับมาครบ ก็เล่นเอาทั้งสี่คนเหนื่อยแทบหมดแรง ทว่าแม้กายจะเหนื่อยล้า แต่ในดวงตาของเด็ก ๆ กลับไม่มีความเหน็ดเหนื่อย พวกเขาสนุกจึงไม่อยากพักแม้แต่น้อย กลับแบ่งหน้าที่กันทำงานจนแล้วเสร็จ บัดนี้บ้านที่เคยว่างเปล่า กลับเต็มไปด้วยเสบียงและข้าวของเครื่องใช้จนเต็มบ้านเหมยกุ้ยนั่งมองเด็ก ๆ เก็บของอยู่พักใหญ่ นางที่ร่างกายยังไม่ฟื้นตัว จึงรู้สึกเหมือนกำลังมีไข้ ในใจก็ได้แต่บ่นให้ตัวเอง นอกจากใจร้ายกับลูกและสามีแล้ว นางก็ยังใจร้ายกับร่างกายตัวเองด้วยหรือนี่ เจ็บตัวนิดหน่อยก็มีไข้ อ่อนแอเกินไปแล้วนางมองแขนและขาของตนเอง พลางคิดว่าร่างกายนี้ไม่ต่างอะไรกับคนขาดสารอาหาร แต่ร่างกายแบบนี้กลับอายุยืนเสียจริง จากที่แม่เคยเล่าให้ฟังเมื่อชาติก่อน โจวม่าเหมยกุ้ยมีอายุถึงเจ็ดสิบปีในทางกลับกัน คนดี ๆ อย่างอวิ๋นเซียว กลับอายุสั้น ตายในตอนอายุสามสิบเก้า