ระบบร้านค้า [1]

บทที่ 5

ระหว่างทางกลับบ้าน เหมยกุ้ยเห็นว่าเด็ก ๆ สนุกมากกว่าจะรู้สึกเหนื่อยเสียอีก เดิมทีม่านถงผอมแห้งแรงน้อย แค่ลมพัดก็แทบปลิวแล้ว ทว่าวันนี้นางกลับยกโต๊ะคนเดียวได้อย่างสบาย วิ่งเร็วยิ่งกว่าใคร โดยเฉพาะเจ้าลูกชายคนเล็ก วิ่งจับไก่เก่งเสียด้วย

กว่าจะขนของทั้งหมดกลับมาครบ ก็เล่นเอาทั้งสี่คนเหนื่อยแทบหมดแรง ทว่าแม้กายจะเหนื่อยล้า แต่ในดวงตาของเด็ก ๆ กลับไม่มีความเหน็ดเหนื่อย พวกเขาสนุกจึงไม่อยากพักแม้แต่น้อย กลับแบ่งหน้าที่กันทำงานจนแล้วเสร็จ บัดนี้บ้านที่เคยว่างเปล่า กลับเต็มไปด้วยเสบียงและข้าวของเครื่องใช้จนเต็มบ้าน

เหมยกุ้ยนั่งมองเด็ก ๆ เก็บของอยู่พักใหญ่ นางที่ร่างกายยังไม่ฟื้นตัว จึงรู้สึกเหมือนกำลังมีไข้ ในใจก็ได้แต่บ่นให้ตัวเอง นอกจากใจร้ายกับลูกและสามีแล้ว นางก็ยังใจร้ายกับร่างกายตัวเองด้วยหรือนี่ เจ็บตัวนิดหน่อยก็มีไข้ อ่อนแอเกินไปแล้ว

นางมองแขนและขาของตนเอง พลางคิดว่าร่างกายนี้ไม่ต่างอะไรกับคนขาดสารอาหาร แต่ร่างกายแบบนี้กลับอายุยืนเสียจริง จากที่แม่เคยเล่าให้ฟังเมื่อชาติก่อน โจวม่าเหมยกุ้ยมีอายุถึงเจ็ดสิบปี

ในทางกลับกัน คนดี ๆ อย่างอวิ๋นเซียว กลับอายุสั้น ตายในตอนอายุสามสิบเก้าปี ครั้งนี้นางจะไม่ยอมให้เขาทำงานหนักอีกเป็นอันขาด จะต้องบำรุงร่างกายเขาให้ดี เช่นนั้นอวิ๋นเซียวจึงจะอายุยืน ที่สำคัญนางก็จะสามารถเปลี่ยนชะตาได้เช่นกัน

“พวกเจ้ามานี่”

เหมยกุ้ยกวักมือเรียกเด็ก ๆ เพราะอาการจากพิษไข้ บัดนี้นางรู้สึกง่วงเต็มทน นางคิดว่าจะนอนงีบสักครู่ หากไม่สั่งอะไรไว้สักหน่อย คงไม่พ้นอดข้าวยอมทนหิวจนกว่านางจะตื่นเป็นแน่

ราวกับหน่วยรบที่ถูกฝึกมาอย่างดี เมื่อได้ยินเสียงผู้บังคับบัญชาสั่งการ สามใบเถาวางทุกอย่างในมือ ก่อนจะรีบมายืนเรียงหน้ากระดาน โดยมีซือฮั่นเป็นหัวหน้ารับคำสั่ง

“ท่านแม่มีอะไรจะสั่งหรือขอรับ”

“ข้าจะไปนอนพักสักหน่อย พวกเจ้าทำงานกันเสร็จแล้วก็อย่าเสียงดัง ข้าวต้มกับน้ำแกงไก่ในหม้อกินกันให้หมดเล่า ห้ามเหลือ ข้าไม่ชอบคนกินทิ้งกินขว้าง”

“แล้วท่านแม่ไม่กินอะไรสักหน่อยหรือขอรับ”

“เช่นนั้นก็เหลือข้าวต้มกับไข่ต้มสักฟองก็แล้วกัน” เหมยกุ้ยพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ นางไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด ทว่าถ้าไม่กินเลยก็เกรงว่าร่างกายนี้จะทนไม่ไหว

“ขอรับ”

“ม่านถงเก็บเงินนี้ไว้”

“ท่านแม่จะให้ไปซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”

“เจ้าตรวจดูว่าในบ้านเราขาดเหลืออะไรบ้าง พรุ่งนี้พวกเจ้าค่อยไปหาซื้อของเข้าบ้าน”

“ทั้งหมดนี่เลยหรือเจ้าคะ” เด็กสาวไม่อยากจะเชื่อ นี่เงินตั้งสองตำลึงเชียวนะ

“ใช้ทั้งหมดนั่นแหละ ของที่เอามาก็ไม่ได้มากนัก อย่างไรก็ต้องซื้อเสบียงมาตุนไว้ มีดีกว่าต้องอด”

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ รับรองจะไม่ทำให้ท่านแม่ผิดหวัง” บัดนี้ภายในใจของม่านถงกำลังรู้สึกฮึกเหิม เป็นครั้งแรกที่ท่านแม่ไว้ใจให้นางถือเงินมากถึงเพียงนี้ และมอบหมายให้ทำงานที่สำคัญ นั่นหมายความว่าท่านแม่ยอมรับตนเป็นสมาชิกของบ้านแล้ว สัญญาเลยว่าต่อจากนี้จะไม่ทำให้ผิดหวัง

ในตอนนั้นเหมยกุ้ยรู้สึกขนลุกแปลก ๆ ราวกับว่ามีสายตาหลายคู่กำลังจ้องตนอยู่ นางจึงสำรวจตนเองว่ามีส่วนไหนที่ผิดปกติหรือไม่ ก่อนจะยกแขนขึ้นดมรักแร้ของตนทั้งสองข้าง

ตัวก็ไม่เหม็นเสียหน่อย มองข้าทำไม

“พวกเจ้ามีอะไรหรือ”

“ท่านแม่ไม่สั่งอะไรอีกหรือขอรับ” เนี่ยนจินตั้งตารอ พี่ใหญ่กับพี่รองถูกมอบหมายงานไปแล้ว แล้วเขาเล่า เขาต้องทำอะไร เหลือเพียงคนเดียวแล้วนะ ท่านแม่จะไม่สั่งงานหน่อยหรือ

“ไม่มีอะไรแล้ว ข้าจะไปนอนแล้วนะ พวกเจ้าก็อยู่กันเงียบ ๆ เล่า”

เหมยกุ้ยหาวหวอด ๆ แล้วเดินเข้าบ้าน รู้สึกทั้งปวดหัว ปวดเมื่อยตามเนื้อตัวไปหมด หากมียาแก้ไข้สมัยใหม่สักเม็ดก็คงจะดี บ้านหลังนี้เฮงซวยเกินไปแล้ว แม้แต่สมุนไพรแก้ไข้สักต้นก็ยังไม่มี แม้จะบ่นแต่ทันทีที่หัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย

ติ๊ง!

[ยินดีด้วย นี่คือระบบร้านค้า โฮสต์ต้องการผูกมัดและเปิดใช้งานตอนนี้หรือไม่]

เสียงนี้ทำเอาหญิงสาวตื่นตะลึง ภาพหน้าจอสีฟ้าปรากฏวาบตรงหน้า เหมยกุ้ยได้แต่คิดว่านี่อาจจะเป็นเพราะพิษไข้ก็ได้ ถึงได้ฝันเห็นเรื่องบ้าบอเช่นนี้ ทว่าแม้เป็นความฝัน นางกลับอดที่จะรู้สึกตื่นตาตื่นใจเสียไม่ได้ ช่างสมจริงเกินไปแล้ว

“ว้าว มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือเนี่ย ข้านี่ก็ฝันเป็นตุเป็นตะไปได้”

เหมยกุ้ยถึงกับตาลุกวาว ไอเทมแสนวิเศษเช่นนี้ ถ้าเป็นความจริงก็ดีสิ กระนั้นถึงจะเป็นความฝันแล้วอย่างไร ถ้าไม่ลองเล่นดูถือว่าพลาดอย่างร้ายแรง

“ตกลง เปิดใช้งาน”

[ระบบเปิดใช้งานเรียบร้อยค่ะ โฮสต์สามารถขายสินค้าได้ในราคาสูงกว่าท้องตลาดหนึ่งเท่า หรือสั่งซื้อสินค้าจากระบบ จะได้สิทธิพิเศษซื้อถูกลงหนึ่งเท่าค่ะ และยังมีภารกิจแลกของรางวัล ให้ผู้เล่นได้เพลิดเพลินทุกเดือน]

เมื่อระบบถูกเปิดใช้งาน หน้าจอสีฟ้าสว่างที่มีเพียงรูปกุญแจปิดล็อก บัดนี้กลับปรากฏรายการสินค้าขึ้นมาแทนที่

“ไหนดูหน่อยสิว่ามีอะไรบ้าง ว้าว! สินค้าโลกปัจจุบันก็มีหรือเนี่ย ยอดเยี่ยมไปเลย”

เหมยกุ้ยเลื่อนแถบรายการสินค้าด้วยความสนใจ พลางคิดไปว่าหากตื่นขึ้นมาระบบยังอยู่ก็คงดี เรื่องปากท้องของคนในบ้านจะได้หายห่วง เสียดายก็แต่เป็นเพียงความฝัน

หญิงสาวเพลิดเพลินกับการใช้หน้าจอระบบอย่างไม่รู้สึกเบื่อ มีทั้งเนื้อสัตว์ ยาเครื่องนุ่งห่ม เครื่องใช้อย่างครบครัน ยาและสมุนไพรรักษาโรคก็มี ที่สำคัญข้อกำหนดการใช้งานก็แสนจะง่ายดาย ลูกเล่นมากมาย ช่างน่าสนใจนัก

นอกจากนี้ยังมีภารกิจประจำเดือนให้กับผู้เล่น หากเล่นผ่านก็จะมีการสุ่มแจกรางวัลพิเศษ แต่ที่เหมยกุ้ยชอบมากที่สุดคือ เมื่อขายสินค้าให้ระบบ เงินจะถูกเก็บเข้ากระเป๋าฝากเงินในระบบ นางจะถอนออกมาเมื่อไรก็ได้ มันช่างวิเศษยิ่งนัก จะต่างอะไรกับการมีธนาคารส่วนตัว โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครย่องมาขโมยเงิน

เมื่อเล่นจนพอใจแล้ว นางจึงสั่งปิดระบบ พลางคิดว่าเล่นแค่นี้ก็พอแล้ว ไม่นานนักภาพตรงหน้าของนางก็กลายเป็นความมืดมิด ตามมาด้วยเสียงพูดคุยกันอยู่ข้างหูดังแว่วมาทีละน้อย กระทั่งนางที่อยากจะพักเริ่มรู้สึกรำคาญ