4.ไฮโซกำมะลอ

ริชชี่ได้แย่งโทรศัพท์จากมือมาร์ธามาได้ เธอก็เขวี้ยงมันลงพื้นจนแตกกระจาย“จะแจ้งความฉันเหรอควรขออนุญาตฉันก่อนนะ”แล้วเธอก็เดินไปหาเซเรน่าเพื่อจะเอานาฬิกาเรือนนั้นมา“นี่มันของฉัน คนอย่างแกไม่คู่ควรแม้แต่จะแตะมันหรอก” “นาฬิกานั่น..เอามาจากใหน”เธอถามริชชี่ทั้งน้ำตา“นี่น่ะเหรอ สามีฉันให้เป็นของขวัญวันคริสต์มาสน่ะ มันราคาห้าหมื่นเลยนะ”เธอพูดอย่างภูมิใจและสวมมันที่ข้อมือทันที

อดีต…(สายเข้า)เซเรน่ารีบรับสายทันที“ที่รัก กลับถึงแอลเอรึยังฉันรู้ว่าคุณนั่งเครื่องมาคงเหนื่อยมาก ฉันเตรียมมื้อเย็นไว้” “ที่รักผมยังติดอยู่บนทางด่วนกินก่อนเลยนะไม่ต้องรอ”เขารีบตัดสายไป เซเรน่าวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอาหารและมองไปยังฝั่งตรงข้ามด้วยความสิ้นหวัง “เขายุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ”คริสเตียนไม่ค่อยใส่ใจเธอสักเท่าไหร่

กลับมาปัจจุบัน…“แบบนี้นี่เอง!!!คืนนั้นเขาอยู่กับเมียน้อย”มาร์ธาได้ยินจึงโกรธมาก‘ไอ้…ไอ้สารเลวเนรคุณมันทำเรื่องน่ารังเกียจขนาดนี้ได้ยังไง ไม่ต้องกลัวนะ เซเรน่า ฉันจะทำให้มันถูกต้องเอง”ริชชี่พูด“มีอะไร ถ้าไม่อยากเดือดร้อนก็คุกเข่าขอโทษเดี๋ยวนี้ถ้าสามีฉันรู้เข้าว่าเธอทำฉันไม่พอใจ” “ยัยผู้หญิงหน้าไม่อาย”มาร์ธาสบถด่าเธอและตบเข้าที่หน้าริชชี่อย่างแรงจนเลือดออกมุมปาก“กล้าเรียกเขาว่าสามีได้ยังไงไม่อายบ้างเลยเหรอ”ริชชี่ทั้งตกใจและโกรธเธอลูบหน้าตัวเองแล้วดิ้นพล่าน “นังสารเลวแกกล้าตบฉันเหรอ…ใครก็ได้จับยัยร่านสองตัวนี้ไว้” รปภ รีบวิ่งมาจับเธอทั้งสองคนล็อกไว้ เธอสองคนดิ้นจนสุดกำลังก็ไม่อาจหลุดจาก รปภสองคนไปได้ ริชชี่เห็นดังนั้นก็ยกยิ้มพร้อมกับดีดนิ้วให้ ผู้ชายกำยำไปเอาขวดไวน์ทั้งสองขวดมาเธอสั่งให้เขาทุ่มมันลงพื้นแตกกระจายจนเศษกระเบื้องเกลื่อนเต็มพื้น รปภนำทั้งสองคนกดให้นั่งลงคุกเข่าทับเศษกระเบื้องตรงหน้า เธอสองคนเจ็บจนกัดฟันเลือดไหลตามหัวเข่าไม่หยุด“ยังไม่ยอมขอโทษอีกเหรอถ้าสามีฉันรู้เรื่องนี้เขาจะทำลายแกแน่”

มาร์ธาพูด “ดีเลย เรียกคริสเตียนมานี่ ดูสิว่าเขากล้าใหมจะเถียงฉันสักคำ ไม่คิดเลยว่าตระกูลธอร์นจะเลี้ยงลูกชายต่ำช้าเสื่อมทรามได้ขนาดนี้ ! แกทำให้ชื่อธอร์นด่างพร้อย”ริชชี่ประหลาดใจว่าทำไมมาร์ธาถึงพูดแบบนั้น“อะไร…เมื่อกี้เรียกเขาว่าอะไรนะ คุณคือ!!! คุณเป็นแม่ของคริสเตียนเหรอ”ผู้ชายกำยำที่ยืนอยู่ข้างเธอหัวเราะและพูดขึ้น“ริชชี่เธอดูเสื้อผ้าเก่าๆของยัยแก่นี่สิเธอคิดจริงเหรอว่านี่คือแม่ของคริสเตียน ไม่มีทางซะหรอก”ริชชี่คิดและก็เดินมาใกล้มาร์ธา“นั่นสิ คริสเตียนบอกฉันเองว่าแม่เขาเดินทางรอบโลกมาหลายปีแล้วพวกเขาไม่ได้เจอกันมาสองปีกว่าแล้ว ยัยแก่สมเพชไม่รู้ไปขุดชื่อสามีฉันมาจากใหนแต่คิดว่าตัวเองจะเดินเข้ามาสวมรอยเป็นแม่สามีในอนาคตได้เหรอตลกตายล่ะ”ผู้ชายกำยำหยิบถังน้ำแข็งและยื่นให้ริชชี่ เธอนำมันเทลงพื้น “รปภ จับหน้าพวกมันกดลงไปบนน้ำแข็งจนกว่าจะเย็นเหมือนเงินในบัญชีของพวกมัน”พวกเขาดิ้นจนสุดกำลัง“ไม่นะ!!!

เธอทั้งสองรู้สึกเจ็บและเย็นยะเยือก“หยุดนะ..ปล่อยฉัน ฉันพูดความจริงนะฉันเป็นแม่ของคริสเตียน” รปภได้ยินดังนั้นถึงกับชะงักและปล่อยแขนทั้งสองคน

ริชชี่เอื้อมมือตบหน้ามาร์ธาสุดแรงจนมาร์ธาเลือดซิป“แม่สามีฉันเหรอฝันไปเถอะท่านเป็นนักเดินทางรอบโลกที่มีระดับ ใส่แต่ของแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้าส่วนแก..ก็แค่ยัยแก่ข้างถนนมอมแมม ไม่คู่ควรจะเอามาเทียบกับท่านเลยสักนิด” “เธอจะต้องเสียใจ”เซเรน่าพูดแล้วเงยหน้ามองริชชี่อย่างแค้นเคือง“ฉันจะทำให้เธอชดใช้กับการกระทำนีี้”ริชชี่หัวเราะเสียงดังลั่น“ชดใช้เหรอ ก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าแกจะทำอะไรฉันได้”เธอพูดจบก็หันไปหาผู้ชายกำยำพร้อมกับส่งสัญญาณให้เอาเชือกออกมาเธอรับมันมาแล้วฟาดไปที่หลังของเซเรน่าทันที เซเรน่าเจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ มาร์ธาไม่รีรอรีบห้ามทันที“หยุดนะ!!…เซเรน่า..เซเรน่า”ริชชี่ฟาดลงไปไม่ยั้ง

ในขณะนั้นผู้คนภายในร้านต่างก็ตกใจกับการกระทำของริชชี่แต่พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ “โหดร้ายเกินไปแล้วเหมือนดูคนทรมารสัตว์เลย”ผู้ชายคนหนึ่งภายในร้านพูดขึ้นกับภรรยาของเขาด้วยเสียงแผ่วเบา“ก็แบบนี้แหล่ะ อยากปลอมตัวเข้ากับสังคมชั้นสูงเอง สมควรแล้วล่ะ”ภรรยาของเขาตอบกลับมา

ในระหว่างนั้นริชชี่ก็ฟาดเซเรน่าไม่หยุดจนเธอทนไม่ได้ เธอขว้ามือจับเชือกได้พอดี“ฉันจะพบกับคริสเตียน !เดี๋ยวนี้”ริชชี่ตกใจรีบดึงเชือกออกจากมือเซเรน่าพร้อมกับหันไปมองหน้าชายกำยำอย่างสงสัย เธอกำหมัดแน่นและเดินเข้ามาหาเซเรน่าแล้วกระชากหัวให้แหงนหน้าขึ้น“อยากเจอสามีฉันงั้นเหรอเขาเป็นหนึ่งในนักธุรกิจหนุ่มที่รวยที่สุดในแอลเอ เขามีเงินเป็นล้านๆเขาไม่มีเวลามาเสียให้กับพวกขี้แพ้ไร้บ้านอย่างพวกแกหรอก”

เซเรน่ายิ้ม “นักธุรกิจชั้นนำเหรอ เธอคิดว่าเขาสร้างทั้งหมดมาเองจริงเหรอ” “ฉันรู้ดีว่าสามีฉันมีความสามารถแค่ใหน..ส่วนแกก็แค่อีถังแตกที่ทำเป็นเก่ง”ริชชี่สะบัดหัวเซเรน่าอย่างแรงจนเธอหน้าหัน ผู้ชายกำยำเหลือบไปเห็นกำไลมุกที่เซเรน่าใส่ “โอ้วว…นี่อะไรน่ะของที่ระลึกเล็กๆน้อยๆนี่”เขาถอดมันออกจากแขนเธอแล้วเอามันไป “เอาคืนมานะนั่นมันของแม่ฉันเป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวที่เหลืออยู่เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ” “หยุดนะ พวกโง่เง่าเอ้ยกำไลนั่นเป็นของตกทอดอายุร้อยปีนะ”มาร์ธาพูด

เซเรน่าสะบัดแขนสุดแรงจนหลุดเธอรีบวิ่งไปที่ชายกำยำแต่ทันใดนั้นชายกำยำก็ถีบเข้าที่ท้องของเธอจนกระเด็น เขายิ้มและดูกำไลมุกของเธอ..เซเรน่า..“ถึงกับสลักชื่อตัวเองลงบนของกะโหลกกะลาเพื่อให้มันดูแพงขึ้นเหรอ”ในระหว่างนั้นมาร์ธาก็เข้ามาช่วยพยุงเซเรน่า“ลืมตาดูซะคนที่พวกแกกำลังดูถูกอยู่คือ เซเรน่า ซินแคลร์ ทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรซินแคลร์และตระกูลซินแคลร์จะเผาที่นี่ให้เป็นจุลเพื่อชดใช้สิ่งที่พวกแกทำ”ผู้ชายกำยำกับริชชี่ถึงกับหน้าเหวอ “อะไรนะ…นี่แกพูดว่าอะไรนะ เธอเป็นคนตระกูลซินแคลร์เหรอ”