3. ปฐมบทแห่งการทรยศ

“อึ้งไปเลยเหรอ..พูดไม่ออกล่ะสิจะบอกอะไรให้นะสามีฉันน่ะดูแลฉันอย่างกับราชินีเขาใช้เวลาหลายเดือนในการรีโนเวทที่นี่เพื่อมอบให้ฉันเป็นของขวัญ" ชายกำยำก็พูดเสริมขึ้นมา “ถ้าคริสเตียนรู้ว่ามีพวกชั้นต่ำอย่างพวกเธอมานั่งอยู่ในห้องวีไอพีของเขา เขาไม่รอให้ฉันไล่พวกเธอออกไปหรอกเขาจะจับพวกเธอไปขายที่สลัมดีทรอยต์ให้ไปเป็นโสเภณีข้างถนนซะ”เซเรน่าอึ้งจนพูดไม่ออก“เป็นไปไม่ได้”มาร์ธาเห็นดังนั้นจึงเข้ามาจับไหล่เธอเบาๆ“เซเรน่าอย่าคิดมากเลย บางทีเราอาจจะมาผิดที่ก็ได้แค่เป็นเจ้าของร้านอาหารหรูก็มีสิทธิ์ทำตัวเป็นทรราชได้เลยเหรอ ฉันอยู่มาครึ่งชีวิตแล้วไม่เคยเจอใครเลวทรามเท่าพวกเธอเลย ร้านที่ปฏิบัติกับลูกค้าเหมือนขยะแบบนี้อยู่ได้ไม่นานหรอก เซเรน่าเราไปกันเถอะ!

พูดจบทั้งสองก็รีบเดินออกไปจากที่นี่ทันที ริชชี่มองตามด้วยความโมโห พอทั้งสองเดินออกมาจนจะถึงหน้าร้านก็มี รปภ มาขวางไว้ริชชี่กับชายกำยำเดินตามพวกเธอออกมา “คิดว่าจะไปได้ง่ายๆเหรอ” เธอทั้งสองตกใจ เซเรน่ารีบขวางและปกป้องมาร์ธาไว้ “ยัยแก่ฉันอนุญาตให้แกไปได้แล้วเหรอ” เซเรน่าพูด“แล้วเธอจะทำอะไร “ฉันไม่ชอบที่แม่แกพูดเมื่อกี้ถ้าคุกเข่าอ้อนวอนขอให้ฉันยกโทษให้ตอนนี้ฉันอาจจะปล่อยไปก็ได้” “จะให้แม่ฉันคุกเข่าเหรอฝันไปเถอะ มาร์ธาเราไปกันเถอะ”ยังไม่ทันที่เซเรน่าจะพามาร์ธาออกไป รปภคนหนึ่งก็เข้ามาจับแขนและกันเธอทั้งสองไว้ มาร์ธาสะบัดแขนออก “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะและก็หลีกทางด้วย”ระหว่างนั้นริชชี่ก็ได้หยิบถังน้ำแข็งและสาดไปที่มาร์ธาทันที เซเรน่าตกใจมาก !!มาร์ธาเป็นอะไรใหมค่ะ…เธอรีบวิ่งมาหามาร์ธาด้วยความเป็นห่วง

ริชชี่เธอยิ้มและวางถังน้ำแข็งลงด้วยความสะใจ “คิดว่าจะทำลายห้องของฉันแล้วจะหนีไปเฉยๆได้เหรอชดใช้ค่าเสียหายมาเดี๋ยวนี้” มาร์ธาได้ยินดังนั้น“พวกเธอนี่มัน..เกินไปแล้วนะดูถูกเรายังพอว่า แต่นี่ถึงกับลงไม้ลงมือเลยเหรอฉันจะโทรแจ้งตำรวจมารายงานเรื่องร้านนี้”ริชชี่รีบกระชากแขนมาร์ธาแล้วพูดว่า“กล้าแจ้งความจับฉันเหรอเอาโทรศัพท์มานี่นะ”เธอฉุดกระชากโทรศัพท์จากมาร์ธาแต่เซเรน่ามาห้ามไว้พวกเธอฉุดกระชากกันไปมาจนในที่สุดนาฬิกาเรือนสีทองของริชชี่ก็หลุดจากข้อมือและร่วงลงสู่พื้น เซเรน่ามองนาฬิกาเรือนนั้นก็ประหลาดใจ

เธอจึงนึกย้อนตอนที่เขากับคริสเตียนรักกันจนครบรอบหนึ่งปี (คริสเตียน) ‘สุขสันต์วันครบรอบหนึ่งปีนะที่รัก’แล้วเขาก็หยิบนาฬิกาเรือนสีทองออกมาให้เธอ ‘ผมสั่งทำนาฬิกาเรือนนี้ให้คุณโดยเฉพาะเลยนะผมเรียกมันว่า “ปฐมบทแห่งกาลเวลา”เธอปลื้มปริ่ม“ขอบคุณค่ะที่รักฉันชอบมากเลย”และเธอก็สวมกอดเขาด้วยความรัก

เข้าสู่ปัจจุบัน…เซเรน่าหยิบนาฬิกาเรือนนั้นขึ้นมาจากพื้นและจ้องมองมันอยู่นาน เธอจึงคิดในใจ“มิน่าล่ะ! เมื่อเดือนที่แล้วตริสเตียนบอกว่าจะเอานาฬิกาของฉันไปซ่อม” มาร์ธาพูดขึ้น“เซเรน่าเป็นอะไรไป”เธอเห็นเซเรน่ามองมันอยู่นานและน้ำตาก็เอ่อล้น เธอพูดทั้งน้ำตา“เรื่องซ่อมนาฬิกาเป็นเรื่องโกหกทั้งหมดเป็นแค่ข้ออ้างเพื่อเอาใจเมียน้อยของเขา…คริสเตียน!!เธอหันไปหามาร์ธาทั้งน้ำตา “เขานอกใจฉันค่ะ” มาร์ธาตกใจจนทำหน้าเหวอ