Masukเพียงไม่นานเสี่ยวฝู่ก็เข้ามาพร้อมอาหารที่ดูจากตาเปล่ามีเพียงไม่กี่อย่าง มือเล็กของสาวใช้จัดแจงทุกอย่างลงบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว ก่อนที่นางจะขยับตัวไปรอเบื้องหลัง ดวงตาคู่เล็กเหลือบมองเจ้านายของตนที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย ภาพนี้ช่างผิดแผกจากในอดีตโดยสิ้นเชิง นี่ยังใช่พระชายารองของนางอยู่อีกหรือ? ยังใช่คนที่แตะตะเกียบไม่กี่คำก็วางอยู่หรือ? ยิ่งคิดเสี่ยวฝู่ก็ยิ่งประหลาดใจ นี่ยังไม่รวมถึงก่อนหน้านี้ ที่นางอ้างคำสั่งของพระชายารองไปยังห้องครัว มื้ออาหารวันนี้จึงมีถึงสามอย่าง และยังมีปลานึ่งเพิ่มมาอีกหนึ่งจาน ต่างจากแต่ก่อนที่มักเรียบง่ายจนน่าใจหาย นางจึงพึ่งเข้าใจว่าคนในครัวเองก็หาใช่คนโง่ เพราะทุกคนต่างก็รู้ว่าหากเรื่องการกลั่นแกล้งพระชายารองไปถึงไท่เฟยเหนียงเหนียงซึ่งมีสถานะเป็นถึงพระขนิษฐาร่วมมารดากับฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เช่นนั้นศีรษะของพวกเขาคงพ้นออกจากบ่าเป็นแน่ เสี่ยวฝู่จึงพึ่งเข้าใจ...ที่แท้เจ้านายก็ถือว่ามีตำแหน่งสำคัญเช่นกัน ‘คุณหนูของนางช่างเก่งกาจอะไรเช่นนี้’ สาวใช้ตัวน้อยทอดมองเจ้านายของตนอย่างชื่นชม แท้จริงแล้วแม้ภายนอกเยี่ยนหนิงเย่จะดูเป็นสตรีผู้จืดจางและแสนหดหู่ ทว่าหากพินิจให้ดีใบหน้าของนางนั้นก็นับได้ว่าเป็นหนึ่งในสตรีผู้เลอโฉมแห่งเมืองหลวง ผิวพรรณหรือก็ขาวผ่องราวไข่ปอก คิ้วเรียวงามรับกับดวงตารูปดอกท้อ ยังมีขนตายาวงอนอย่างเป็นธรรมชาติ ที่สำคัญนัยน์ตาคู่นั้นหาใช่สีดำสนิท หากแต่เป็นสีน้ำตาลเข้ม ละมุนอ่อนหวาน ยามต้องแสงคล้ายมีประกายบางเบา เพียงแต่ในอดีตเจ้านายของนางมักก้มหน้าเก็บงำตน ความงามเหล่านั้นจึงถูกบดบังจนมิด บัดนี้เมื่อกิริยาท่าทางเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้น ความงดงามที่เคยถูกซ่อนเร้นก็เผยออกมาอย่างชัดเจน จนยากจะละสายตา “รสชาติยังไม่ค่อยได้เรื่องนัก” เยี่ยนหนิงเย่เอ่ยพึมพำ คล้ายบ่นกับตนเองมากกว่าจะตำหนิผู้ใด นางวางตะเกียบลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง สายตานั้นพลันอ่อนลง พร้อมรอยยิ้มบางที่ไม่ค่อยปรากฏในความทรงจำของเสี่ยวฝู่ “เจ้าเล่ากินข้าวหรือยัง” เสี่ยวฝู่สะดุ้งเล็กน้อย ราวกับถูกดึงออกจากภวังค์ “เอ่อ…เดี๋ยวบ่าวไปกินในครัวเจ้าค่ะ” เยี่ยนหนิงเย่เผยสีหน้าครุ่นคิด ในยุคสมัยโบราณ การเกิดมาเป็นบ่าวไพร่นั้นช่างลำบากนัก โชคดีของนางที่อย่างน้อยยังได้มีสถานะเป็นถึงพระชายารองแห่งจวนอ๋อง “เช่นนั้นเจ้าไปพักผ่อนเถิด…” เยี่ยนหนิงเย่เอ่ยเสียงเรียบ “ข้าขอนอนหลับสักครู่ หากเจ้าไม่มีธุระอันใดก็ไม่ต้องปลุกข้านะ” คำพูดนั้นทำให้มือไม้ของเสี่ยวฝู่ที่กำลังเก็บสำรับอาหารชะงักงัน นางได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง พระชายารองมิใช่เพิ่งตื่นหรอกหรือ? เหตุใดจึงคิดจะเข้านอนอีกคราเสียเล่า ยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใด ร่างอรชรในอาภรณ์สีอ่อนก็เยื้องย่างจากไปยังห้องหอด้านในแล้ว เสี่ยวฝู่เฝ้ารอจนถึงกลางยามโหย่ว พระชายารองก็ยังมิตื่น บัดนี้แสงตะวันคล้อยต่ำใกล้ลับขอบฟ้า ใจของสาวใช้ตัวน้อยเริ่มว้าวุ่น หรือพระชายารองยังป่วยไม่หาย นางควรไปตามหมอดีหรือไม่? ขณะที่กำลังยืนลังเลอยู่หน้าฉากกั้นลายปัก พลันมีเสียงผ้าเสียดสีกับตั้งเตียงดังแผ่วเบา เป็นสัญญาณว่าเจ้านายของนางตื่นแล้ว เสี่ยวฝู่รีบสาวเท้าเข้าไปปรนนิบัติในทันที เยี่ยนหนิงเย่บิดกายเล็กน้อย ความรู้สึกผ่อนคลายแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ก่อนที่ท้องน้อยจะส่งเสียงร้องประท้วง “ข้าหิว...” นางเอ่ยเสียงอ่อน มือเล็กลูบท้อง พลางส่งยิ้มออดอ้อนไปให้สาวใช้ “หิว...อีกแล้วหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวฝู่เอ่ยอย่างมึนงง นอนแล้วก็ตื่นมากิน..กินเสร็จก็นอนต่อ นี่ยังใช่เจ้านายนางอยู่หรือ? คำถามซ้ำๆ ยังก้องในหูไม่รู้จบ “อือ” เยี่ยนหนิงเย่ตอบรับในลำคอ ในเมื่อเจ้านายสั่งสิ่งที่เสี่ยวฝู่ทำได้คือรับคำและปฏิบัติตาม “ได้เจ้าค่ะ บ่าวจะไปยกสำรับเย็นมาเดี๋ยวนี้” รอได้ไม่นาน สำรับมื้อเย็นอันแสนเรียบง่ายก็ถูกยกเข้ามา อาหารมีถึงสามอย่าง หนึ่งในนั้นคือไก่ผัดขิงหอมกรุ่น เยี่ยนหนิงเย่ยิ้มอย่างพึงพอใจเล็กน้อย ก่อนจะลงมือจัดการอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว หลังจากกินจนหมดเกลี้ยง เยี่ยนหนิงเย่จึงหันไปถามสาวใช้ต่อว่า “ของหวานเล่า?” “อะ...อะไร นะเจ้าคะ?” เสี่ยวฝู่นิ่งไปครู่ สตรีต่างภพจึงคิดได้ว่านางเผลอติดนิสัยเพื่อนสาวชาวไทยที่เรียนร่วมมหาวิทยาลัยเดียวกันในชาติก่อน เหตุก็เพราะเวลาไปทานข้าวด้วยกันมะลิวัลย์มักจะสั่งของหวานหลังของคาวเสมอ และนางมักจะกล่าวว่า ‘หนิงหนิงเธอรู้ไหม คนไทยบ้านฉันนะ มักจะสอนว่ากินคาวไม่กินหวาน สันดานไพร่’ ‘แหม..ทำพูดไปเธอก็แค่หาเรื่องกินขนมเท่านั้นเองแหละ มะลิ’ คิดถึงตรงนี้ เยี่ยนหนิงเย่ถึงกับหลุดยิ้มบางออกมาโดยไม่รู้ตัว แววตาอ่อนลงเล็กน้อยราวกับย้อนเห็นภาพวันวาน นอกจากคุณย่าแล้ว นางก็มีมะลิสหายชาวไทยกับหวังมี่ที่มาจากเมืองเดียวกันที่คอยเป็นห่วงเป็นใย เราทั้งสามคนร่วมเรียนคณะวิทยาศาสตร์การอาหาร ดังนั้นจึงมักแลกเปลี่ยนและปรับปรุงสูตรอาหารกันอยู่เสมอ ความสนิทของเรานั้นคือสนิทกันถึงขนาดที่ว่าตอนนางเลือกมาหางานทำที่อเมริกา หวังมี่ก็ตามมาหางานทำด้วยความเป็นห่วง และหากมะลิต้องกลับไปดูร้านอาหารที่บ้านก็คงตามมาด้วยแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เพื่อนสาวทั้งสองจะเป็นอย่างไรบ้าง หากรู้ข่าวการเสียชีวิตของนางไม่รู้เพื่อนจะเสียใจมากแค่ไหน “พระชายารองเจ้าคะ…เรื่องขนมหวาน เกรงว่าจะมิใช่สิ่งที่คนครัวจะจัดหาได้โดยง่าย” เสี่ยวฝู่เอ่ยเสียงแผ่ว สีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด เยี่ยนหนิงเย่แสร้งไอเบา ๆ ในลำคอเพื่อกลบเกลื่อน ก่อนจะโบกมือเป็นเชิงไม่ใส่ใจ
หลังจากงานอภิเษกอันสะเทือนเลื่องลั่นระหว่างองค์ชายรองอิ๋งอวี้หยงกับเยี่ยนหนิงเย่ บุตรสาวอนุผู้เคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว ข่าวคราวดังกล่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง จนกลายเป็นเรื่องที่ผู้คนทุกชนชั้นต่างหยิบยกขึ้นมาพูดถึง ไม่ว่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง หรือบรรดาตระกูลใหญ่ แม้แต่ประชาชนทั่วไป ต่างก็อดประหลาดใจไม่ได้กับโชควาสนาของสตรีผู้นี้แต่หากจะกล่าวถึงผู้ที่เจ็บแค้นจนแทบกัดฟันกรอด คงหนีไม่พ้นคนในจวนสกุลเยี่ยน เพราะยิ่งนางได้รับเกียรติยศสูงส่งเพียงใดก็ยิ่งเป็นเสมือนการตบหน้าผู้ที่เคยดูแคลนและเหยียบย่ำนางในอดีตมากขึ้นเท่านั้นใครจะนึกเล่าว่าสตรีที่ดูจืดจางไม่เคยสำคัญต่อผู้ใดจะมีวาสนาปีนป่ายขึ้นที่สูงได้ถึงเพียงนี้หลายต่อหลายครั้งที่ท่านเสนาบดีกับเยี่ยนฮูหยินพยายามขอเข้าพบเยี่ยนหนิงเย่ ทว่าทุกครั้งกลับได้รับเพียงคำปฏิเสธจากบ่าวรับใช้ พร้อมกับถ้อยคำที่ทำให้ผู้เป็นบิดาถึงกับหน้าชาว่า“หม่อมฉันไร้บิดามานานแล้ว นับตั้งแต่วันที่ถูกตัดชื่อออกจากสกุลเยี่ยน ผู้ที่หม่อมฉันต้องกตัญญูด้วยมีเพียงมารดาเท่านั้น”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านเสนาบดีผู้เคยยิ่งใหญ่และวาดหวังจะใช้บุตรสาวเป็นสะพานเชื่อมความ
ครานี้เยี่ยนหนิงเย่ถึงกับลืมตาพรึ่บขึ้นมาทันที“ไม่ต้องเจ้าค่ะ!” กล่าวจบนางก็รีบกระโดดลงจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว แต่เพราะรีบร้อนเกินไป ปลายเท้าจึงสะดุดชายกระโปรงตนเองเสียก่อน ทว่าแขนแข็งแรงคู่เดิมกลับยื่นเข้ามาพยุงเอวของนางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีเยี่ยนหนิงเย่ถึงกับตัวแข็งทื่อส่วนบุรุษตรงหน้ากลับยกยิ้มบาง ๆ อย่างอารมณ์ดี“ในที่สุดก็ยอมฟื้นแล้วหรือ”“...”แย่แล้ว!!ครั้งนี้นางคงเสียหน้าจนไม่รู้จะกอบกู้กลับมาอย่างไรแล้วจริง ๆ“ไยเจ้าเงียบเช่นนี้เล่า…ไม่สมเป็นเจ้าสักนิดเลยหนิงเอ๋อร์” เขายังมีอารมณ์กระเซ้าเย้าแหย่เยี่ยนหนิงเย่ฝืนยิ้ม สีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“พี่ฉิน...ท่านสนุกนักหรืออย่างไรที่หลอกข้า”“ข้านี่นะหลอกเจ้า? ข้าเปล่าเสียหน่อย” องค์ชายรองยังคงทำหน้าซื่อไม่ยอมรับนางส่งเสียงเหอะในลำคอ คร้านจะเสแสร้งปั้นสีหน้าใดอีก“ท่านปิดบังฐานะที่แท้จริง ทั้งยังทำตัวเป็นบัณฑิตยากจน ไม่ยอมบอกความจริงกับข้า”“แต่ข้าก็ไม่เคยบอกเจ้าเลยว่าข้าเป็นบัณฑิตยากจน”“ท่าน!!”เออ...นางผิดเองที่คิดไปเองเออไปเอง ว่าเขาเป็นเพียงบุรุษหน้าด้านที่ชอบมากินฟรี แต่ก็เพราะเขาชอบทำตัว
ภายในโถงรับรองยามนี้บ่าวไพร่ทุกคนในคฤหาสน์ต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ละคนยืนก้มหน้า เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความเกรงกลัวต่อบารมีของคนจากในวังหลวงใจกลางห้องปรากฏร่างของกงกงผู้หนึ่งในชุดเครื่องแบบสีเข้ม ยืนถือม้วนราชโองการอย่างสง่างาม ส่วนพี่ฉินผู้หาได้รู้เรื่องรู้ราวอันใด ยังคงยืนอยู่ไม่ห่างจากอีกฝ่ายนักเยี่ยนหนิงเย่รีบถลึงตาส่งสัญญาณไปทางเขาอย่างเงียบ ๆ ให้รีบคุกเข่าลงและอย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวาย“สตรีสกุลเยี่ยน...เยี่ยนหนิงเย่ รับราชโองการ”ราชโองการอย่างนั้นหรือ!?หัวใจของเยี่ยนหนิงเย่พลันหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มนางรีบน้อมกายลงคุกเข่าอย่างเรียบร้อย แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็ตาม“เยี่ยนหนิงเย่ผู้น้อย..รับราชโองการเจ้าค่ะ”กงกงคลี่ม้วนผ้าไหมออก ก่อนจะเปล่งเสียงอ่านอย่างกังวาน“เยี่ยนหนิงเย่ สตรีสกุลเยี่ยนมีรูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อย ประพฤติตนอยู่ในกรอบแห่งสตรีผู้เพียบพร้อม อีกทั้งยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ สมควรแก่การเป็นคู่ครองแห่งเชื้อพระวงศ์ บัดนี้จึงมีพระบรมราชโองการ ประทานสมรสให้แก่องค์ชายอิ๋งอวี้หยงแห่งแคว้นเยี่ย เยี่ยนหนิงเย่จงรับพระราชโองการ”เยี่ยนหนิ
ภายในคฤหาสน์ที่เยี่ยนหนิงเย่ซื้อไว้ แม้จะมิได้โอ่อ่าหรูหราเทียบเท่าจวนอ๋องอวี้หนิงหรือจวนเสนาบดี ทว่าทุกสิ่งที่ควรมีก็ล้วนมีพร้อมสรรพมิเคยขาดตกบกพร่องในช่วงแรกอนุอิงผู้เป็นมารดายังคงจมอยู่กับความซึมเศร้า ร่างกายที่ถูกตรากตรำจากการถูกลดฐานะจากอนุมาเป็นเพียงบ่าวรับใช้ภายในจวน ยิ่งทำให้สุขภาพทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าหลังจากได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังได้กินอาหารบำรุงร่างกายอย่างดี สีหน้าของนางก็ค่อย ๆ กลับมาสดใสขึ้นทีละน้อยยิ่งได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายโดยไม่ต้องคอยจับตามองสีหน้าผู้ใด ไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะเผลอทำสิ่งใดผิดพลาด ความรู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้กลับทำให้นางรู้สึกว่าชีวิตเช่นนี้ก็มิได้เลวร้ายนัก“ท่านแม่...กำลังทำสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ”เยี่ยนหนิงเย่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนที่ร่างอรชรในอาภรณ์สีส้มอ่อนจะเยื้องย่างเข้ามาภายในห้องอย่างแช่มช้าเรือนร่างบอบบางนั้นงดงามดุจผีเสื้อแสนงามที่โบยบินเข้ามาแต่งแต้มสีสันให้บรรยากาศอันเงียบเหงาภายในห้องพลันสว่างไสวขึ้นในพริบตาเซี่ยอิงเยว่เผยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะวางผ้าปักที่กำลังทำค้างไว้ลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม“แม่ตั้งใจจะปักเส
ทว่านางไม่รู้เลยว่า...บุรุษตรงหน้ากำลังคำนวณอยู่ในใจว่า หากนับรวมพระราชวัง อสังหาริมทรัพย์ พระราชทานที่ดิน เงินเบี้ยหวัดประจำปี และทรัพย์สินส่วนพระองค์ทั้งหมด เช่นนั้นทรัพย์สินของเขา...ควรจะมากกว่านางอยู่พอสมควรกระมัง“ได้” อิ๋งอวี้หยงยิ้มบาง ๆ“เช่นนั้นพวกเราก็ตกลงกันแล้ว”เยี่ยนหนิงเย่พยักหน้ารับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองส่วนองค์ชายหนุ่มนั้น...กลับอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเพิ่งได้รับสัญญาหมั้นหมายมาเรียบร้อยแล้ว“แต่ในเมื่อวันนี้ท่านตั้งใจมากินฟรีที่เรือนข้าแล้ว เช่นนั้นก็ช่วยเป็นลูกมือทำกับข้าวเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”“ได้”อิ๋งอวี้หยงลุกขึ้นตอบรับอย่างง่ายดาย ราวกับมิใช่องค์ชายผู้สูงศักดิ์ หากเป็นเพียงบุรุษธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้นเยี่ยนหนิงเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจหรือนางจะรับเขาเป็นอนุชายไว้คอยปฏิบัติรับใช้ดีนะ?ไหน ๆ ตัวนางก็เป็นเพียงสตรีที่ถูกพระสวามีทิ้ง จะเลี้ยงบุรุษหน้าหยกสักคน ชื่อเสียงก็คงไม่ฉาวโฉ่ไปกว่านี้กระมั้งเยี่ยนหนิงเย่คิดไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะสะบัดความคิดเหลวไหลออกจากหัว พลางนำพาเขาเดินตรงไปยังห้องครัวด้านหลังเรือนไม่นานนักภายในครัวก็เต็มไปด้วยเสียงสับผัก
“พี่ฉิน ท่านต้องฟังข้านะ”“ได้ ข้าฟังเจ้า...เจ้าพูดมาเถิด”บุรุษหนุ่มนั่งยอง ๆ ลงข้างเก้าอี้เอน พลางช้อนตามองสตรีตรงหน้าอย่างว่าง่ายสายลมอ่อนพัดผ่านสวน กลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ลอยเข้าจมูก ทำให้จิตใจขององค์ชายอิ๋งอวี้หยงที่วุ่นวายสงบลงโดยไม่รู้ตัว“ตอนนี้ข้ายังเลี้ยงข้าวท่านได้” เยี่ยนหนิงเย่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง“หากแต่หลังจากนี้เล่าเจ้าคะ”“...”“ท่านอย่าลืมสิ บิดามารดา ผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้านย่อมคาดหวังให้ท่านสร้างชื่อเสียง นำพาความสำเร็จมาสู่วงศ์ตระกูล”อิ๋งอวี้หยงนิ่งไปก่อนภาพของเสด็จพ่อผู้เป็นฮ่องเต้ เสด็จแม่ผู้เป็นฮองเฮา รวมถึงพี่ใหญ่ผู้เป็นรัชทายาทจะผุดขึ้นมาในหัวสีหน้าขององค์ชายหนุ่มพลันแปลกไปเล็กน้อยดูเหมือน...คำพูดนี้จะแปลก ๆ เช่นไรก็ตอบไม่ถูก“แล้วท่านอย่าลืม..วันหน้าอย่างไรท่านย่อมต้องแต่งงาน” เยี่ยนหนิงเย่ยังคงเทศนาต่อ“ภรรยาและบุตรของท่านจะใช้ชีวิตอย่างไร”“...”“ในฐานะบุรุษ ท่านควรมีความรับผิดชอบมากกว่านี้ จะมัวใช้ชีวิตเอ้อระเหยไร้จุดหมายเช่นทุกวันนี้ไม่ได้” กล่าวจบนางยังพยักหน้าให้ตนเองอย่างพอใจเห็นได้ชัดว่ากำลังชื่นชมความมีเหตุผลของตนอยู่ไม่น้อยส่วนอิ๋งอวี้หยงนั้น ได้







