Share

บทที่5

last update Tanggal publikasi: 2026-07-10 13:19:59

“ช่างเถิด ข้าไม่กินแล้ว…เจ้าไปหยิบบัญชีสินเดิมมาให้ข้าดูที”

สินเดิม?

เสี่ยวฝู่แม้ยังงุนงงอยู่บ้าง ทว่าก็รีบก้มศีรษะรับคำโดยมิกล้าซักถาม

พระชายารองช่างประหลาดนัก ในอดีตไหนเลยจะเคยสนใจเรื่องทรัพย์สิน เงินทอง

เพียงครึ่งเค่อบัญชีสินเดิมก็ถูกยื่นมาตรงหน้าอย่างเรียบร้อย เยี่ยนหนิงเย่รับมาพลิกเปิดดูด้วยแววตาสนใจ ในนิยายออนไลน์ที่นางเคยอ่านแทบไม่เคยกล่าวถึงสินเดิมของตัวประกอบผู้นี้เลย

นางเองก็อยากรู้ บุตรสาวของอนุในตระกูลเสนาบดีจะมีสินเดิมติดตัวมากน้อยเพียงใด สายตาของเยี่ยนหนิงเย่กวาดลงไปตามรายการทีละบรรทัด

เงินห้าร้อยตำลึง

ผ้าไหมสิบหีบ

เครื่องประดับทองหนึ่งชุด

เครื่องประดับหยกหนึ่งชุด

บ่าวติดตัวสองคน

ของใช้สิบห้าหีบ

โฉนดร้านค้าหนึ่งแห่ง

ใบหน้าเล็กของเยี่ยนหนิงเย่พลันสลดลงในทันที นางลอบกลืนน้ำลายดังเฮือกใหญ่

ดูอย่างไร ร่างเดิมก็หาใช่บุตรสาวคนโปรดของท่านเสนาบดี มิเช่นนั้นสินเดิมคงมิแร้นแค้นถึงเพียงนี้

นี่ดีไม่ดีหากนางมิใช่เพราะได้แต่งเข้าสู่จวนอ๋องอวี้หนิง เกรงว่าสินเดิมคงน้อยกว่านี้ไปอีกหลายส่วน

ยังนับว่าโชคดีอยู่บ้าง ในรายการนี้สินเดิม ยังมีร้านค้าอยู่หนึ่งแห่ง และจากความทรงจำของร่างเดิมร้านค้าที่ว่าก็มาจากอนุอิงส่งต่อมอบให้นาง

เยี่ยนหนิงเย่มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย หากนางจำไม่ผิดอนุอิงในนิยายเป็นสตรีนิสัยอ่อนแอ ขี้ขลาด และชอบร่ำไห้ ลับหลังสามีอนุอิงมักพร่ำบ่นโทษบุตรสาวเสมอว่าเป็นความผิดของนางที่มิถือกำเนิดเป็นชาย และทำให้มารดาเช่นนาง ไร้ความสำคัญในจวนเสนาบดี ร่างเดิมจึงน้อยใจในชะตาของตนอยู่เสมอ บิดาไม่เห็นความสำคัญ มารดามิได้ใส่ใจ บ่าวไพร่ก็กล้ามองข้ามหัว

ครั้นแต่งเข้าสู่จวนอ๋อง แม้แต่สามียังแสดงท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ ชีวิตเช่นนี้ต่อให้มิเอ่ยออกมาก็ย่อมรู้สึกได้ว่าตนไร้ค่าเพียงใด ทว่าหากอนุอิงมิได้รักบุตรสาว

แล้วเหตุใดในสินเดิมจึงมีร้านค้าหนึ่งแห่งมอบให้นางเล่า?

ผิดกับมารดาในชาติก่อนของนาง ตั้งแต่เล็กจนโตมักกล่าวว่ารักนางอยู่เสมอ ทว่ายามมีของกินดี ๆ มารดากลับเลือกจะเก็บไว้ให้น้องชาย เสื้อผ้าที่นางสวมใส่ก็รับส่งต่อจากญาติผู้พี่แทบไม่มีชุดใหม่เลยสักชุด กลับกันเสื้อผ้าทุกชุดของน้องชายกลับเป็นของใหม่ทั้งหมด และที่น่าผิดหวังที่สุดก็คงไม่พ้นตอนนางสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังสาขาวิทยาศาสตร์โภชนาการ มารดาถึงกับประกาศก้องว่าจะไม่ส่งเรียน เงินทุกหยวนมีไว้เพื่อส่งน้องชาย

ยังดีที่ตอนนั้นนางได้ทุนมหาวิทยาลัย กอปรกับที่คุณย่าขายสมบัติส่งนางเรียน มิเช่นนั้นชีวิตของนางคงลำบากกว่านี้แน่ ก็ยังถือว่าร่างเดิมยังมีชีวิตที่ดีกว่านางเยอะ

เยี่ยนหนิงเย่ผู้ยึดถือการกระทำมากกว่าคำพูด ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งบัญชีสินเดิมคืนให้เสี่ยวฝู่

“เจ้าไปเตรียมน้ำอุ่นให้ข้าที ข้าจะอาบน้ำ”

เสี่ยวฝู่รับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะรีบไปจัดเตรียมทุกอย่างตามคำสั่ง

ทว่าไม่นานสาวใช้คนสนิทก็ต้องประหลาดใจอีกครั้ง เหตุเพราะพระชายารองกลับไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าไปปรนนิบัติยามอาบน้ำ ทั้งยังเอ่ยปากไล่ให้ออกไปรออยู่หลังฉากกั้นปักลาย อีกทั้งเมื่ออาบน้ำเสร็จยังไล่นางไม่ต้องปรนนิบัติเสียอย่างนั้น

“เจ้าไปพักเถิด ข้าจะนอนแล้ว”

“นะ…นอนหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวฝู่ทวนคำ สีหน้ามึนงง เยี่ยนหนิงเย่พยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล

กินก็กินแล้ว อาบน้ำก็อาบน้ำแล้ว ค่ำก็ค่ำแล้ว เช่นนั้นก็ถึงเวลานอนสิ

“แต่…พระชายารองเพิ่งตื่นนะเจ้าคะ?”

“อือ…แต่ข้ายังง่วงอยู่” น้ำเสียงของเจ้านายสาวเริ่มแฝงความหงุดหงิด

เสี่ยวฝู่จำต้องส่งยิ้มแหย ๆ ไปให้ ก่อนจะคารวะอย่างนอบน้อม และถอยออกไปปฏิบัติตามคำสั่ง

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเยี่ยนหนิงเย่ใช้ชีวิตกิน ๆ นอน ๆ สลับกันไปอย่างสบายใจ ครั้นถึงสิ้นเดือน นางยังได้รับเบี้ยหวัดถึงหกสิบตำลึง ซึ่งถ้าคำนวณดูแล้วเงินเดือนของบ่าวในเรือน เสี่ยวฝู่กับเสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทเงินเดือนคนละหกตำลึง สาวใช้ทั่วไปอีกสองคนเงินเดือนคนละสามตำลึง และคนงานหยาบหนึ่งคนเงินเดือนละหนึ่งตำลึง รวมแล้วทั้งหมดก็ยังไม่ถึงยี่สิบตำลึงด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น ค่าอาหาร เสื้อผ้า เครื่องหอม ล้วนมีจวนอ๋องจัดสรรให้ แม้แต่น้ำ ไฟ หรือที่อยู่อาศัย นางก็ไม่ต้องออกเองแม้แต่เหวินเดียว

คิดไปคิดมา เบี้ยหวัดหกสิบตำลึงของนางยังเหลือเก็บได้อีกไม่น้อย

เยี่ยนหนิงเย่อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มชื่นมื่น นอนเอนตัวลงบนเก้าอี้หวายรับลมสบาย ๆ แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้า

ชีวิตเช่นนี้…ช่างดีเสียจริง

ทว่าความสุขที่นางหวังไว้คล้ายจะอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสี่ยวเถาที่เพิ่งกลับจากจัดการงานศพมารดา กุลีกุจอวิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงาน

“พระชายารองเจ้าค่ะ พระชายาเอกทรงให้คนมาตามท่านไปพบเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่อยากไป เจ้าไปรายงานว่าข้ายังป่วยอยู่” เยี่ยนหนิงเย่ปฏิเสธแทบจะในทันที นางไม่ต้องการนำตนเองไปข้องเกี่ยวกับตัวละครเอกของเรื่องให้วุ่นวาย

“ครานี้…เกรงว่าจะไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้คนสนิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงลำบากใจ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทพิเศษ

    หลังจากงานอภิเษกอันสะเทือนเลื่องลั่นระหว่างองค์ชายรองอิ๋งอวี้หยงกับเยี่ยนหนิงเย่ บุตรสาวอนุผู้เคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว ข่าวคราวดังกล่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง จนกลายเป็นเรื่องที่ผู้คนทุกชนชั้นต่างหยิบยกขึ้นมาพูดถึง ไม่ว่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง หรือบรรดาตระกูลใหญ่ แม้แต่ประชาชนทั่วไป ต่างก็อดประหลาดใจไม่ได้กับโชควาสนาของสตรีผู้นี้แต่หากจะกล่าวถึงผู้ที่เจ็บแค้นจนแทบกัดฟันกรอด คงหนีไม่พ้นคนในจวนสกุลเยี่ยน เพราะยิ่งนางได้รับเกียรติยศสูงส่งเพียงใดก็ยิ่งเป็นเสมือนการตบหน้าผู้ที่เคยดูแคลนและเหยียบย่ำนางในอดีตมากขึ้นเท่านั้นใครจะนึกเล่าว่าสตรีที่ดูจืดจางไม่เคยสำคัญต่อผู้ใดจะมีวาสนาปีนป่ายขึ้นที่สูงได้ถึงเพียงนี้หลายต่อหลายครั้งที่ท่านเสนาบดีกับเยี่ยนฮูหยินพยายามขอเข้าพบเยี่ยนหนิงเย่ ทว่าทุกครั้งกลับได้รับเพียงคำปฏิเสธจากบ่าวรับใช้ พร้อมกับถ้อยคำที่ทำให้ผู้เป็นบิดาถึงกับหน้าชาว่า“หม่อมฉันไร้บิดามานานแล้ว นับตั้งแต่วันที่ถูกตัดชื่อออกจากสกุลเยี่ยน ผู้ที่หม่อมฉันต้องกตัญญูด้วยมีเพียงมารดาเท่านั้น”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านเสนาบดีผู้เคยยิ่งใหญ่และวาดหวังจะใช้บุตรสาวเป็นสะพานเชื่อมความ

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่65

    ครานี้เยี่ยนหนิงเย่ถึงกับลืมตาพรึ่บขึ้นมาทันที“ไม่ต้องเจ้าค่ะ!” กล่าวจบนางก็รีบกระโดดลงจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว แต่เพราะรีบร้อนเกินไป ปลายเท้าจึงสะดุดชายกระโปรงตนเองเสียก่อน ทว่าแขนแข็งแรงคู่เดิมกลับยื่นเข้ามาพยุงเอวของนางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีเยี่ยนหนิงเย่ถึงกับตัวแข็งทื่อส่วนบุรุษตรงหน้ากลับยกยิ้มบาง ๆ อย่างอารมณ์ดี“ในที่สุดก็ยอมฟื้นแล้วหรือ”“...”แย่แล้ว!!ครั้งนี้นางคงเสียหน้าจนไม่รู้จะกอบกู้กลับมาอย่างไรแล้วจริง ๆ“ไยเจ้าเงียบเช่นนี้เล่า…ไม่สมเป็นเจ้าสักนิดเลยหนิงเอ๋อร์” เขายังมีอารมณ์กระเซ้าเย้าแหย่เยี่ยนหนิงเย่ฝืนยิ้ม สีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“พี่ฉิน...ท่านสนุกนักหรืออย่างไรที่หลอกข้า”“ข้านี่นะหลอกเจ้า? ข้าเปล่าเสียหน่อย” องค์ชายรองยังคงทำหน้าซื่อไม่ยอมรับนางส่งเสียงเหอะในลำคอ คร้านจะเสแสร้งปั้นสีหน้าใดอีก“ท่านปิดบังฐานะที่แท้จริง ทั้งยังทำตัวเป็นบัณฑิตยากจน ไม่ยอมบอกความจริงกับข้า”“แต่ข้าก็ไม่เคยบอกเจ้าเลยว่าข้าเป็นบัณฑิตยากจน”“ท่าน!!”เออ...นางผิดเองที่คิดไปเองเออไปเอง ว่าเขาเป็นเพียงบุรุษหน้าด้านที่ชอบมากินฟรี แต่ก็เพราะเขาชอบทำตัว

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่64

    ภายในโถงรับรองยามนี้บ่าวไพร่ทุกคนในคฤหาสน์ต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ละคนยืนก้มหน้า เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความเกรงกลัวต่อบารมีของคนจากในวังหลวงใจกลางห้องปรากฏร่างของกงกงผู้หนึ่งในชุดเครื่องแบบสีเข้ม ยืนถือม้วนราชโองการอย่างสง่างาม ส่วนพี่ฉินผู้หาได้รู้เรื่องรู้ราวอันใด ยังคงยืนอยู่ไม่ห่างจากอีกฝ่ายนักเยี่ยนหนิงเย่รีบถลึงตาส่งสัญญาณไปทางเขาอย่างเงียบ ๆ ให้รีบคุกเข่าลงและอย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวาย“สตรีสกุลเยี่ยน...เยี่ยนหนิงเย่ รับราชโองการ”ราชโองการอย่างนั้นหรือ!?หัวใจของเยี่ยนหนิงเย่พลันหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มนางรีบน้อมกายลงคุกเข่าอย่างเรียบร้อย แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็ตาม“เยี่ยนหนิงเย่ผู้น้อย..รับราชโองการเจ้าค่ะ”กงกงคลี่ม้วนผ้าไหมออก ก่อนจะเปล่งเสียงอ่านอย่างกังวาน“เยี่ยนหนิงเย่ สตรีสกุลเยี่ยนมีรูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อย ประพฤติตนอยู่ในกรอบแห่งสตรีผู้เพียบพร้อม อีกทั้งยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ สมควรแก่การเป็นคู่ครองแห่งเชื้อพระวงศ์ บัดนี้จึงมีพระบรมราชโองการ ประทานสมรสให้แก่องค์ชายอิ๋งอวี้หยงแห่งแคว้นเยี่ย เยี่ยนหนิงเย่จงรับพระราชโองการ”เยี่ยนหนิ

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่63

    ภายในคฤหาสน์ที่เยี่ยนหนิงเย่ซื้อไว้ แม้จะมิได้โอ่อ่าหรูหราเทียบเท่าจวนอ๋องอวี้หนิงหรือจวนเสนาบดี ทว่าทุกสิ่งที่ควรมีก็ล้วนมีพร้อมสรรพมิเคยขาดตกบกพร่องในช่วงแรกอนุอิงผู้เป็นมารดายังคงจมอยู่กับความซึมเศร้า ร่างกายที่ถูกตรากตรำจากการถูกลดฐานะจากอนุมาเป็นเพียงบ่าวรับใช้ภายในจวน ยิ่งทำให้สุขภาพทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าหลังจากได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังได้กินอาหารบำรุงร่างกายอย่างดี สีหน้าของนางก็ค่อย ๆ กลับมาสดใสขึ้นทีละน้อยยิ่งได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายโดยไม่ต้องคอยจับตามองสีหน้าผู้ใด ไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะเผลอทำสิ่งใดผิดพลาด ความรู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้กลับทำให้นางรู้สึกว่าชีวิตเช่นนี้ก็มิได้เลวร้ายนัก“ท่านแม่...กำลังทำสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ”เยี่ยนหนิงเย่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนที่ร่างอรชรในอาภรณ์สีส้มอ่อนจะเยื้องย่างเข้ามาภายในห้องอย่างแช่มช้าเรือนร่างบอบบางนั้นงดงามดุจผีเสื้อแสนงามที่โบยบินเข้ามาแต่งแต้มสีสันให้บรรยากาศอันเงียบเหงาภายในห้องพลันสว่างไสวขึ้นในพริบตาเซี่ยอิงเยว่เผยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะวางผ้าปักที่กำลังทำค้างไว้ลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม“แม่ตั้งใจจะปักเส

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่62

    ทว่านางไม่รู้เลยว่า...บุรุษตรงหน้ากำลังคำนวณอยู่ในใจว่า หากนับรวมพระราชวัง อสังหาริมทรัพย์ พระราชทานที่ดิน เงินเบี้ยหวัดประจำปี และทรัพย์สินส่วนพระองค์ทั้งหมด เช่นนั้นทรัพย์สินของเขา...ควรจะมากกว่านางอยู่พอสมควรกระมัง“ได้” อิ๋งอวี้หยงยิ้มบาง ๆ“เช่นนั้นพวกเราก็ตกลงกันแล้ว”เยี่ยนหนิงเย่พยักหน้ารับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองส่วนองค์ชายหนุ่มนั้น...กลับอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเพิ่งได้รับสัญญาหมั้นหมายมาเรียบร้อยแล้ว“แต่ในเมื่อวันนี้ท่านตั้งใจมากินฟรีที่เรือนข้าแล้ว เช่นนั้นก็ช่วยเป็นลูกมือทำกับข้าวเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”“ได้”อิ๋งอวี้หยงลุกขึ้นตอบรับอย่างง่ายดาย ราวกับมิใช่องค์ชายผู้สูงศักดิ์ หากเป็นเพียงบุรุษธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้นเยี่ยนหนิงเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจหรือนางจะรับเขาเป็นอนุชายไว้คอยปฏิบัติรับใช้ดีนะ?ไหน ๆ ตัวนางก็เป็นเพียงสตรีที่ถูกพระสวามีทิ้ง จะเลี้ยงบุรุษหน้าหยกสักคน ชื่อเสียงก็คงไม่ฉาวโฉ่ไปกว่านี้กระมั้งเยี่ยนหนิงเย่คิดไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะสะบัดความคิดเหลวไหลออกจากหัว พลางนำพาเขาเดินตรงไปยังห้องครัวด้านหลังเรือนไม่นานนักภายในครัวก็เต็มไปด้วยเสียงสับผัก

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่61

    “พี่ฉิน ท่านต้องฟังข้านะ”“ได้ ข้าฟังเจ้า...เจ้าพูดมาเถิด”บุรุษหนุ่มนั่งยอง ๆ ลงข้างเก้าอี้เอน พลางช้อนตามองสตรีตรงหน้าอย่างว่าง่ายสายลมอ่อนพัดผ่านสวน กลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ลอยเข้าจมูก ทำให้จิตใจขององค์ชายอิ๋งอวี้หยงที่วุ่นวายสงบลงโดยไม่รู้ตัว“ตอนนี้ข้ายังเลี้ยงข้าวท่านได้” เยี่ยนหนิงเย่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง“หากแต่หลังจากนี้เล่าเจ้าคะ”“...”“ท่านอย่าลืมสิ บิดามารดา ผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้านย่อมคาดหวังให้ท่านสร้างชื่อเสียง นำพาความสำเร็จมาสู่วงศ์ตระกูล”อิ๋งอวี้หยงนิ่งไปก่อนภาพของเสด็จพ่อผู้เป็นฮ่องเต้ เสด็จแม่ผู้เป็นฮองเฮา รวมถึงพี่ใหญ่ผู้เป็นรัชทายาทจะผุดขึ้นมาในหัวสีหน้าขององค์ชายหนุ่มพลันแปลกไปเล็กน้อยดูเหมือน...คำพูดนี้จะแปลก ๆ เช่นไรก็ตอบไม่ถูก“แล้วท่านอย่าลืม..วันหน้าอย่างไรท่านย่อมต้องแต่งงาน” เยี่ยนหนิงเย่ยังคงเทศนาต่อ“ภรรยาและบุตรของท่านจะใช้ชีวิตอย่างไร”“...”“ในฐานะบุรุษ ท่านควรมีความรับผิดชอบมากกว่านี้ จะมัวใช้ชีวิตเอ้อระเหยไร้จุดหมายเช่นทุกวันนี้ไม่ได้” กล่าวจบนางยังพยักหน้าให้ตนเองอย่างพอใจเห็นได้ชัดว่ากำลังชื่นชมความมีเหตุผลของตนอยู่ไม่น้อยส่วนอิ๋งอวี้หยงนั้น ได้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status