บทที่ 1.5

“หากเราไม่เชื่อและอยากให้เจ้าพิสูจน์เล่า”

“พิสูจน์??” นางงุนงง

“แต่งงานเสีย”

!!!...อะไรนะ

“เราจะพระราชทานสมรสให้เจ้า นอกจากเจ้ารับปากเรื่องนี้ หาไม่เราไม่มีทางปล่อยตระกูลเซี่ยไปเด็ดขาด!”

ฟู่โหรวทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นอย่างจนใจ ขณะที่นางกำลังเดินออกมาจากตำหนักเฟิ่งหวง สีหน้าของนางขาวซีด ทางเดินทอดยาวริมระเบียงทางเดิน นางเหม่อลอยจนไม่รู้ตัวว่าเดินไปผิดทาง สองเท้าก้าวเดินอย่างไร้ทิศทาง กระทั่งมุมทางเดินนางถูกชนเข้าจนเกือบล้มหงาย

มือข้างหนึ่งยื่นออกมาช่วยประคอง “ขะ...ขอบคุณ แล้วก็...ขออภัย” นางกล่าวอย่างเหม่อลอย จากนั้นจึงเดินต่อไปโดยไม่ได้สนใจเงยหน้าขึ้นมองคนที่ช่วยประคอง

“นายท่าน? ข้าน้อยได้ยินผิดไปหรือไม่ ประมุขฟู่เพิ่งจะ...ขอบคุณท่าน แถมนางยังเพิ่งขอโทษท่านในประโยคเดียว?!”

สือจิ้งยังคงมองตามแผ่นหลังที่สับสนของหญิงสาว คิ้วเข้มมุ่นลงเล็กน้อยตอนเห็นอวี้กูกูปราดเข้าไปประคองร่างที่โงนเงน

“ฟังว่าครานี้นางอาการหนักไม่น้อย เข้าเฝ้าวันนี้คงมาขอร้องแทนตระกูลเซี่ยกระมัง”

“ข้าน้อยเองก็คิดเช่นนั้น สตรีโง่งม” ซูม่อถอนหายใจ “ประมุขฟู่ผู้นี้เรื่องอื่นล้วนเก่งกาจ ทว่าเรื่องบุรุษนับเป็นจุดอ่อนของนางข้อเดียวจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าประมุขเซี่ยมีสิ่งใดดีนางจึงปักใจเช่นนี้”

สือจิ้งมองคนสนิท อีกฝ่ายรีบหุบปาก ทั้งสองเดินเข้าไปยังตำหนักเฟิ่งหวง จากนั้นสือจิ้งก็ต้องตกตะลึง “สมรส...พระราชทาน?!”

“ใช่แล้ว เจ้าติดค้างเราเรื่องหนึ่งจำได้หรือไม่ เรากำลังทวงสัญญาของเจ้าแล้ว”

สือจิ้งขมวดคิ้วด้วยดวงตายุ่งยาก “ฝ่าบาท รับมือประมุขฟู่มิใช่เรื่องง่ายเลยทรงเป็นผู้ที่ตรัสเอง”

“เรารู้ แต่นอกจากวิธีนี้ก็ไม่มีวิธีอื่น เราปล่อยให้นางเอาแต่ใจเช่นเดิมไม่ได้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ให้แต่งกับเซี่ยอวิ๋นไม่ได้ ยิ่งเรื่องครั้งนี้ร้ายแรงถึงชีวิต แต่จนแล้วจนรอดเจ้าดู...นางก็ยังมาเพื่อขอร้องแทนเซี่ยอวิ๋น”

“แต่กระหม่อมไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุด ในจวนของกระหม่อมมี...”

“เราไว้ใจเจ้า หากเจ้าลำบากใจหลังแต่งขอเพียงดูแลเป็นหูเป็นตาแทนเราก็พอ ขอเพียงนางไม่ข้องแวะกับเซี่ยอวิ๋นอีก เรื่องดูแลนางเราให้สิทธิ์เจ้าเต็มที่ ท่าเรือฟู่กุ้ยในอนาคตไม่อาจถูกผู้อื่นควบคุม เป๋นคนอื่นเราไม่ไว้ใจ” จ้าวชิงหลงยกมือขึ้นนวดขมับ... “เรารู้ว่าเราขอมากเกินไป แต่นอกจากเจ้าเราก็ไม่คิดว่าใครจะสามารถรับมือน้องสาวคนนี้ของเราได้ หากเจ้าไม่สบายใจที่จะให้นางเข้าจวน เช่นนั้นหลังแต่งก็ให้นางกลับจวนบ้าง”

สือจิ้งเลิกคิ้ว “ทรงหมายถึง...แต่งแค่ในนาม??”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้ง “หากเจ้าควบคุมดูแลนางได้ แน่นอนเราย่อมดีใจ แต่น้องสาวของเราผู้นี้...”

สือจิ้งเห็นด้วย เขาไม่อยากให้ฟู่โหรวอยู่ในจวนตระกูลสือจริงๆ ด้วยนิสัยของนาง หากอยู่ในจวนตระกูลสือ เกรงว่าความวุ่นวายคงตามมาไม่น้อย

แต่งแค่ในนาม... ให้นางกลับมาอยู่ที่จวนของตัวเองบางครั้ง ไปๆ มาๆ ไม่ให้เกิดข้อครหาก็นับเป็นทางออกที่ดี ยกข้ออ้างเรื่องกิจการของนางทำให้ผู้คนไม่มองในแง่ร้ายมากนัก

เขา...เข้าใจจุดประสงค์ของฮ่องเต้ ฉวยโอกาสในเวลานี้ที่ฟู่โหรวกำลังอยากช่วยตระกูลเซี่ย แยกนางจากเซี่ยอวิ๋นอย่างเด็ดขาด นับเป็นผลดีต่อทุกๆ ฝ่าย

“นายท่าน...” ซูม่อขมวดคิ้วด้วยท่าทางไม่เห็นด้วย บนรถม้าสือจิ้งเพียงนั่งหลับตานิ่งไม่พูดจา “นายท่าน?” ซูม่อยังคงมองผู้เป็นนายด้วยสายตาไม่เข้าใจ “หากแต่งนางเข้าจวน บรรดาคุณชายกับคุณหนู...”

“เจ้าว่า...คนอย่างฟู่โหรวหลังแต่งงานนางจะเป็นฮูหยินที่อยู่ดูแลเรือนหลังหรือ”

ซูม่อเลิกคิ้ว “ย่อมไม่มีทาง!”

สือจิ้งพยักหน้า “เพราะเช่นนี้ฝ่าบาทจึงเลือกข้า ฟู่โหรวเป็นสตรี แต่งบุรุษเข้าจวนเป็นเรื่องง่าย แต่บุรุษใดจะเหมาะสมกับฐานะของนาง” เขาส่ายหน้า “เป็นขุนนางก็ไม่ได้ เป็นหนึ่งในหกตระกูลใหญ่ยิ่งไม่มีทางเกิดขึ้น แต่วันนี้ทรงเลือกข้า คนที่มีความเป็นไปได้ที่จะอยากครอบครองท่าเรือน้อยที่สุด”

ซูม่อพยักหน้า “อำนาจการควบคุมท่าเรือฟู่กุ้ย ฝ่าบาทไม่มีทางปล่อยให้ตกอยู่ในมือของตระกูลเซี่ย ทำเช่นนั้นก็เท่ากับมอบท่าเรือฟู่กุ้ยให้ไทเฮาอย่างแน่นอน แต่นอกจากท่านยังมีอีกสี่ตระกูลใหญ่”