บทที่ 2.1

ไม่ว่าสตรีใดหากแต่งงาน ล้วนอยากให้บุตรตัวเองเป็นทายาทที่ถูกต้องของจวนสามี สือจิ้งจึงนับเป็นบุรุษที่น่าดึงดูด หากแต่ก็ไม่เป็นที่ปรารถนา เช่นกันกับนางที่บุรุษล้วนปรารถนา ทว่าไม่กล้าอาจเอื้อมเพราะความร้ายกาจอันเลื่องลือ

บนระเบียงชั้นสองของหอสุราซ่านโจว สือจิ้งเงยหน้าขึ้นมองทันทีที่ก้าวลงจากรถม้า สายตาของเขามองตรงไปยังสตรีที่แต่งกายด้วยชุดของบุรุษสีเทาเรียบง่าย ชะงักไปเล็กน้อยเพราะใบหน้าที่อ่อนเยาว์และแตกต่างจากที่เคยเห็น

ซูม่อเองก็คาดไม่ถึง “นั่น...ประมุขฟู่? เหตุใดนางแต่งกายเช่นนั้น?”

สือจิ้งยังคงสบตากับหญิงสาวที่ก้มลงมองเขาเช่นกัน เขารับรู้ได้ว่ามีบางอย่างแปลกไป ทั้งแววตา ท่าทาง รวมไปถึงกลิ่นอายที่เปลี่ยนไปของฟู่โหรว “ไปเถิด” เขากล่าวจากนั้นก้าวเข้าไปในหอสุราซ่านโจว

หอสุราซ่านโจวเป็นของสหายที่รู้จักกัน ทันทีที่ฟู่โหรวเดินเข้ามา สหายของเขาก็ให้คนไปแจ้งที่ร้านแลกเงิน เขามีเรื่องอยากสนทนากับนางอยู่พอดี ดังนั้นจึงนั่งรถม้ามาที่นี่

ตอนเดินขึ้นบันไดเขาพบว่านางเปิดประตูและยืนรออยู่ สายตาประหลาดใจมองตรงมายังเขาที่เดินเข้าไปหา

ชายหนุ่มประสานมือ “ประมุขฟู่ สะดวกให้ข้าเข้าไปสนทนาด้วยสักครู่หรือไม่”

นางมีท่าทีลังเลทว่าก็พยักหน้า “ประมุขสือเชิญ” นางผายมือจากนั้นขยับถอยให้เขาเดินเข้าไปก่อน ท่าทางสุภาพนั้นทำเอาแม้แต่เขาเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจ

เขาหันไปมองซูม่อ “เจ้ารอข้างนอก” ซูม่อประสานมือรับคำจากนั้นรอปิดประตู

ต้องยอมรับว่าเขาไม่ได้เตรียมใจที่จะพบฟู่โหรวในแบบที่...แตกต่าง ทุกครั้งที่พบกันหากไม่ใช่เพราะงานเลี้ยงระหว่างหกตระกูล ก็เป็นการพบกันที่วังหลวง แต่ละครั้งนางจะแต่งชุดเก้าชั้นทางการไร้ข้อบกพร่องตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า

ชาดแต้ม แป้งผัด ส่งให้ใบหน้าของนางดูน่าเกรงขาม เป็นประมุขฟู่ที่ไม่ว่าผู้ใดล้วนไม่กล้าดูแคลน ทว่าตอนนี้ตรงหน้าเขานี่ก็คือฟู่โหรว สตรีที่อายุเพิ่งย่างยี่สิบ ไม่ใช่ประมุขฟู่คนเดิมที่เขาเคยพบ

ใบหน้าที่ไร้ชาดแต้ม ไร้แป้งผัด เสื้อผ้าที่สวมเป็นชุดของบุรุษเรียบง่ายไม่โดดเด่น บนตัวไร้ซึ่งเครื่องประดับสูงค่า ไม่มีสิ่งใดเลยที่บ่งบอกว่านางเป็นถึงประมุขตระกูลใหญ่

นางนั่งลงรินชาให้เขา สือจิ้งหรี่ตามองด้วยสายตาเคร่งขรึม “ไม่ปิดบังประมุขฟู่ ที่นี่เป็นหอสุราของสหายข้า ได้ยินว่าเจ้ามานั่งเล่นที่นี่ ด้วยเรื่องสมรสพระราชทานพวกเขาจึงมาแจ้งข้า และข้าเพราะอยากพบเจ้าสักครา ข้าอยากสนทนากับเจ้าเรื่องสมรสพระราชทาน”

มือของนางชะงักไปเล็กน้อย สายตาค่อยๆ มองมาที่เขา เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบาๆ “อืม” นางยื่นจอกชามาให้ สือจิ้งรับเอาไว้ลอบมองท่าทีของหญิงสาว “ข้าเองก็เห็นสมควรว่าต้องสนทนากับท่านสักครา ท่านมีอะไรก็พูดมาเถิด”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “ในเมื่อไม่เห็นท่าทีต่อต้านของเจ้า เช่นนั้นข้าก็ขอคาดเดาว่าเจ้าเห็นด้วย เจ้าวางใจเถิดหลังแต่งงานเจ้าเคยใช้ชีวิตอย่างไรก็ทำเช่นนั้น ข้าจะไม่ก้าวก่ายหรือสอดมือเด็ดขาด เจ้าจะมีอิสระทำในสิ่งที่ต้องทำโดยไม่ต้องรู้สึกลำบากใจ”

นางพยักหน้า “ข้าเองก็คิดจะทำเช่นนั้น”

“การแต่งงานนี้เดิมพันด้วยหลายสิ่ง ข้าเองก็เข้าใจและตระหนักดีว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ฝ่าบาททรงเมตตาหาทางออกที่ดีที่สุดให้ทุกฝ่าย วันหน้าหากเจ้าลำบากใจหรือคิดว่าถึงเวลาที่เหมาะสม หากอยากกลับไปอยู่ที่จวนตระกูลฟู่ ข้าจะไม่ขัดข้อง แต่ว่าช่วงแรกของการแต่งงานข้าอยากให้เจ้ารั้งอยู่ที่จวนตระกูลสือสักสามเดือน”

นางมุ่นคิ้วเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา “เพราะอะไร”

“เจ้าไม่ใช่คนโง่ แม้เซี่ยอวิ๋นแสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบเจ้า แต่ตลอดมาก็ไม่เคยเอ่ยปากปฏิเสธตรงๆ สักครา การแต่งงานนี้เป็นสมรสพระราชทาน ข้ารู้ว่าเจ้ายินยอมเพราะอยากช่วยคน อยากช่วยไม่ให้ฝ่าบาทลำบากพระทัย ดังนั้นในเมื่อข้าเองก็รับปากฝ่าบาทว่าจะให้ความร่วมมือ ทั้งข้ากับเจ้าก็ไม่เคยมีความขัดแย้ง ข้าคิดว่ามิสู้พวกเรามาร่วมมือกันให้ผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น นับเป็นเรื่องที่ดีต่อทุกๆ ฝ่าย”