เกิดใหม่ทั้งที ศพดันถูกเผาไปแล้ว!

“คุณหนูสาม! คุณหนูสามฟื้นแล้ว! โธ่... สวรรค์เมตตาแท้ๆ!”เสียงแหลมเล็กกระซิบกระซาบปนเสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นชิดข้างหู มะลิลืมตาขึ้นช้าๆ รอยแตกร้าวบน เพดานของตึกร้างนรกเมื่อครู่หายไปแล้ว กลายเป็นเพดานไม้เก่าๆ มีหยากไย่เกาะตามมุมห้องอย่างสมถะมะลิยันกายลุกขึ้นนั่ง รู้สึกปวดศีรษะตึ๊บๆ เหมือนเพิ่งผ่านการเมาค้างอย่างหนัก เมื่อก้มมองตัวเองก็พบว่าอยู่ในชุดกระโปรงผ้าป่านเรียบสีชมพูหม่นๆ ทรงโบราณ และเบื้องข้างเตียง... มีเด็กสาวตัวเล็กน่ารัก ผมเปียสองข้าง หน้าตาเลิ่กลั่กกำลังเช็ดน้ำมูกกับแขนเสื้อตัวเองอย่างน่าสงสาร“...น้องสาวคอสเพลย์เป็นสาวใช้จีนเหรอจ๊ะ?” มะลิส่งเสียงถาม เธอยังติดนิสัยคุยภาษาคนยุค ปัจจุบันอยู่ดีเด็กสาวทำหน้าเหวอ ตาโตเท่าไข่นกกระทา “คุณหนู... พูดจาอะไรประหลาด! ข้า ‘อาชู’ สาวใช้ประจำเรือนของคุณหนูไงเจ้าคะ! คุณหนูสลบไปครึ่งวันจนข้าตกใจแทบตาย!”มะลิยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง ชั่วขณะนั้น ความทรงจำของ ‘ซูเหมย’ เจ้าของร่างเดิมก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวซูเหมย คุณหนูสามแห่งตระกูลซู เป็นลูกเมียน้อยที่ไม่ค่อยมีใครแยแส ร่างกายอ่อนแอ ขวัญอ่อนเป็นที่สุด และสถานการณ์ของตระกูลซูตอนนี้... กำลังตกต่ำถึ

ณ ห้องทำงานของชินอ๋อง บรรยากาศมืดเคร่งขรึมและเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเทียนไขแตกเปรี๊ยะๆชายหนุ่มในชุดลำลองยาวสีเขียวเข้มขลิบดำ นั่งกอดอกอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี ใบหน้าหล่อเหลาคมสันดุจรูปสลัก ทว่าคิ้วเข้มได้รูปกลับขมวดแน่นจนเกือบผูกเป็นโบ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีเพ่งมองม้วนรายงานลับในมือด้วยความตึงเครียดเขาคือ ‘เวินเชียนฟาน’ ชินอ๋องผู้ปกครองกองทัพทิศตะวันตก บุรุษผู้ได้ชื่อว่าเย็นชา ขี้ระแวง และสายตาแหลมคมที่สุดในราชสำนักแคว้นต้าซิง!ตึง!‘ชางสิง’ องครักษ์คนสนิทมือขวา ทรุดกายลงคุกเข่าเบื้องหน้าโต๊ะทำงานด้วยท่าทางเครียดเกร็ง“เรียนท่านอ๋อง! สายสืบที่เรือนตระกูลซูส่งรายงานด่วนเข้ามาเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อเย็นนี้พะยะค่ะ!” ชางสิงรายงานเสียงเบาเวินเชียนฟานเปิดม้วนกระดาษออกอ่านอย่างรวดเร็ว สายตาแสกนผ่านตัวอักษรทีละแถบ...‘...ซูเหลียน พี่สาวต่างมารดา แอบนำชาสมุนไพรผสมยาพิษไปให้คุณหนูสามซูเหมยดื่ม... แต่ซูเหมยกลับใช้กลอุบายลึกลับ ทำให้สุนัขพุ่งชนขาเตียง จนถ้วยชาสาดใส่สุนัขช็อกสลบน้ำลายฟูมปากตายคาที่!

ยามเว่ย (ประมาณ 14.00 น.) ณ ศาลากลางน้ำ เรือนหลังวังชินอ๋องบรรยากาศภายในศาลากลางน้ำประดับประดาด้วยผ้าแพรสีสดใส ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยเอากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาอบอวลไปทั่วบริเวณ บนโต๊ะเสวยไม้แกะสลักถูกจัดเรียงด้วยจานอาหารเลิศรส ชาร้อนกลิ่นหอม และขนมหวานโบราณนับสิบชนิดทว่า... บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารกลับเครียดเกร็งจนแทบหายใจไม่ออกเวินเชียนฟานนั่งประธานอยู่บนเก้าอี้หัวโต๊ะในชุดขุนนางลำลองสีดำขลิบทอง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองมายัง ‘ซูเหมย’ ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโดยไม่กระพริบตาแม้แต่วินาทีเดียว!ข้างกายของชินอ๋องคือ ‘อนุเฉิน’ หญิงงามแต่งกายฉูดฉาด ประดับเครื่องประดับทองคำเต็มศีรษะ นางส่งสายตาจิกกัดและเหยียดหยามมายังมะลิอย่างเปิดเผยแต่คนที่ถูกจ้องมอง... กลับไม่ได้รู้สึกถึงรังสีฆ่าฟันใดๆ ทั้งสิ้น!มะลินั่งกอดอก ตาลุกวาวเป็นประกายจ้องมองจานเป็ดปักกิ่งและไก่อบสุราตรงหน้า พลางกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ในใจ‘เชี่ยเอ๊ย... วังอ๋องรวยร้อยล้านสวัสดิการดีสมคำเล่าลือ! บุฟเฟต์อาหารจีนระดับพรีเมียมห้าดาวฟรี

ยามจื่อผันผ่านเข้าสู่ยามโฉ่ว (ประมาณ 01.30 น.) ณ ห้องใต้ดินวังชินอ๋องบรรยากาศภายในห้องใต้ดินมืดมิด เยือกเย็น และอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น เสียงหยดน้ำกระทบผิวน้ำดัง ติ๋ง... ติ๋ง... เป็นระยะ สร้างความสยองขวัญให้แก่ผู้ที่ถูกคุมขังเป็นอย่างยิ่งร่างของ ‘เงาอสูร’ มือสังหารอันดับหนึ่งแห่งหอเงาดับสิ้น ถูกพันธนาการไว้กับเสาหินหนาแน่นด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้า แก้มก้นข้างซ้ายของเขามีผ้าพันแผลโปะไว้หนาเตอะจากแผลดาบสั้นอาบยาพิษปักก้นตัวเองเวินเชียนฟานยืนกอดอก ใบหน้าคมสันเรียบตึงดุจรูปสลัก จ้องมองมือสังหารด้วยสายตาเย็นชาดุจพญาอินทรี โดยมีชางสิงและโม่เฟิงยืนอารักขาอยู่ข้างกายซ่า!ชางสิงสาดน้ำเย็นจัดใส่หน้าเงาอสูรอย่างแรง!“เฮือก—!!”เงาอสูรสะดุ้งฟื้นขึ้นมาจากพิษสลายประสาท ร่างกายกระตุกเกร็งงึกๆ ดวงตาเหลือกถลนด้วยความผวา พอขยับโดนแผลที่ก้นก็ส่งเสียงร้องครวญครางออกมาอย่างน่าสงสาร“อ๊อดดดด! ก้นข้า... ก้นข้า!”เวินเชียนฟานก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รังสีความกดดันแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องใต้ดินลดวูบ

ย้อนกลับไปช่วงเช้าก่อนมื้ออาหารบุฟเฟต์ ยามเหม่าผันผ่านเข้าสู่ยามซื่อ (ประมาณ 09.00 น.) ณ เรือนอนุเฉินบรรยากาศภายในเรือนอนุเฉินตึงเครียดและเงียบสงบจนชวนอึดอัด... เทียนไขที่ถูกจุดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนดับลงเหลือเพียงควันสลัวๆอนุเฉินในชุดฮั่นฝูเนื้อดี นั่งเกร็งตัวอยู่บนเก้าอี้หลี่เหลียง ใบหน้าที่แต่งแต้มไว้ตั้งแต่เมื่อคืนเริ่มมีคราบเหงื่อซึมตามขมับ สายตาจ้องมองบานประตูหน้าเรือนตาไม่กระพริบด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น!“เหตุใด... เหตุใดป่านนี้เงาอสูรยังไม่ส่งข่าวกลับมาอีก!” อนุเฉินพึมพำเสียงสั่น มือเรียวสวยกำผ้าเช็ดหน้าแน่นจนยับยู่ยี่“หรือว่า... หรือว่า ‘เงาอสูร’ จะสังหารนังซูเหมยไปแล้ว แล้วนำศพไร้หัวไปโยนทิ้งนอกเมืองหลวง จึงยังกลับมารับเงินทองคำแท่งไม่ทัน? ใช่! ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ๆ! ป่านนี้นังซูเหมยคงกลายเป็นศพเฝ้าป่าไปแล้ว!” อนุเฉินพยายามปลอบใจตัวเองพลางเหยียดยิ้มสะใจปัง!ทันใดนั้นเอง! บานประตูเรือนก็ถูกเปิดออกอย่างแรงจนชนผนังดังลั่น!‘บ่าวคนสนิท’ พุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าซีดเผือดราวกับกร