กูจะใช้หนี้แทนน้ำหวานเอง

(แอ๊ดดดด)

“เสียงดังอะไรนักหนาวะ”

คนที่เพิ่งเข้ามาในห้องพูดขึ้น ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้คนทั้งคู่ และหันไปมองหน้าผู้หญิงที่ยืนอยู่

“น้ำหวาน!”

“พี่เมฆ!”

ตอนที่ 9 กูจะใช้หนี้แทนน้ำหวานเอง

กวินถึงกับขมวดคิ้ว เขาไม่รู้ว่าเพื่อนสนิทของเขาและลูกสาวอดีตแม่เลี้ยง รู้จักกันได้อย่างไร

“น้ำหวานมาทำอะไรที่นี่”

เมฆินทร์ถามวนิดาด้วยความงุนงงสงสัย

“หวานมาคุยเรื่องหนี้ที่ลืมจ่ายดอกน่ะค่ะ แล้วพี่เมฆล่ะคะ”

“พี่มาหาเพื่อนพี่น่ะ ไอ้เจ้าหนี้ของน้ำหวานคือเพื่อนของพี่เอง”

วนิดายิ้มออกมาอย่างมีความหวัง อย่างน้อยเธออาจจะขอความช่วยเหลือให้เมฆินทร์เจรจาเรื่องต่อดอกเบี้ยให้

“เธอมาคุยเรื่องหนี้ที่เธอผิดนัด ในเมื่อได้คำตอบแล้วก็ออกไปซะ!”

กวินไล่ให้วนิดาออกไปจากห้องนั้น เมฆินทร์มองหน้าเพื่อนรัก สลับกับมองหน้าวนิดาไปมา

“แต่หวานจะกลับตอนนี้ไม่ได้ เพราะหวานต้องการจะต่อดอกและจ่ายค่าปรับล่าช้า พี่วิน...เอ่อ...คุณวินช่วยเห็นใจหวานหน่อยนะ ตอนนี้แม่หวานป่วยหนัก ถ้าคุณวินยึดบ้านไป หวานกับแม่จะไปอยู่ที่ไหน”

วนิดาพยายามขอความเห็นใจจากผู้ชายที่เธอเคยอยู่ร่วมชายคาเดียวกันมาก่อน

“บอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ไงวะ ออกไปได้แล้ว! แล้วก็ไม่ต้องมาอ้อนวอนขอความเห็นใจอะไรทั้งนั้น! เพราะฉันไม่มีวันสงสารคนอย่างเธอและแม่ของเธอ!”

วนิดายืนน้ำตาคลอ เธอไม่คิดว่ากวินจะใจดำได้ถึงเพียงนี้ ในที่สุดน้ำตาแห่งความเสียใจก็ไหลออกมา ก่อนที่เธอจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

“น้ำหวาน! รอพี่ก่อน”

เมฆินทร์รีบสาวเท้าเดินตามหลังวนิดาออกจากห้อง กวินรู้สึกหมั่นไส้เพื่อนรัก เขาไม่รู้ว่าเมฆินทร์ไปรู้จักกับวนิดาได้อย่างไร

“น้ำหวานรอพี่ก่อน”

“คะ?”

วนิดาหยุดยืนรอเมฆินทร์ตรงหน้าทางเข้าผับหรู

“น้ำหวานติดหนี้ไอ้วินเท่าไหร่”

หญิงสาวใช้หลังมือปาดน้ำตาออกจากแก้มทั้ง 2 ข้าง

“สามแสนค่ะพี่เมฆ หวานจำนองบ้านเพื่อนำเงินไปรักษาแม่ หวานลืมจ่ายดอกเบี้ยแค่อาทิตย์เดียว คุณวินเขาจะยึดบ้านของหวานน่ะค่ะ”

วนิดาพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น เมฆินทร์รู้สึกสงสารและเห็นใจเพื่อนของน้องสาว เขาเคยเจอวนิดาบ่อยๆ ช่วงที่เขาไปรับไอรดาที่มหาวิทยาลัย

“ไม่เป็นไรนะ น้ำหวานไม่ต้องคิดมาก พี่จะไปคุยกับไอ้วินให้เอง พี่มั่นใจว่าพี่ช่วยน้ำหวานได้”

“พี่เมฆพูดจริงใช่ไหมคะ พี่วิ...เอ่อ...คุณวินเขาจะให้โอกาสหวานจริงๆใช่ไหม”

“เชื่อพี่สิ พี่ช่วยน้ำหวานได้อยู่แล้ว จะกลับบ้านเลยหรือเปล่า เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“พี่เมฆไม่ต้องไปส่งหวานก็ได้ค่ะ หวานจะนั่งรถเมล์กลับ ตอนนี้ยังมีรถเมล์วิ่งอยู่”

“โอเค งั้นพี่จะเข้าไปคุยกับไอ้วินให้นะ เดี๋ยวพี่โทรบอกอีกทีแล้วกัน”

“ค่ะ หวานขอบคุณพี่เมฆมากเลยนะคะ ถ้าพี่เมฆไม่เข้ามาที่นี่ หวานก็ไม่รู้จะพึ่งใครแล้ว”

วนิดาไหว้ขอบคุณพี่ชายของเพื่อนรัก เขายื่นมือไปจับศรีษะของเธอแล้วโยกเบาๆด้วยความเอ็นดู

“โอเค กลับบ้านได้แล้ว ไม่ต้องร้องไห้อีกนะ”

“ค่ะ”

ทั้งสองแยกกันไปคนละทาง เมฆินทร์เดินกลับเข้าไปที่ห้องส่วนตัวของกวิน

(แอ๊ดดดด)

“ทำไมมึงต้องใจดำกับน้ำหวานขนาดนั้นวะ! ทำอย่างกับโกรธเกลียดกันมาตั้งนาน แค่น้องเขาจ่ายดอกล่าช้า ถึงกับจะยึดบ้านเลยเหรอวะ ไอ้วิน!”

เมฆินทร์พูดในทำนองต่อว่าเพื่อนรัก

“มึงไม่เป็นกู มึงไม่มีวันเข้าใจหรอกไอ้เมฆ ผู้หญิงคนนั้นคือลูกสาวอดีตแม่เลี้ยงกู แม่ของมันเป็นสาเหตุทำให้พ่อของกูประสบอุบัติเหตุจนตาย มึงไม่มีวันเข้าใจกูหรอก!”

กวินเอาแต่นึกถึงเรื่องที่นางวารีคะยั้นคะยอให้บิดาของเขาพาไปปฏิบัติธรรม จนบิดาของเขาขับรถไปเกิดอุบัติเหตุและเสียชีวิต

“กูไม่รู้หรอกนะ ที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวมึง กูเองก็เพิ่งจะรู้จักมึงตอนที่ไปเรียนต่างประเทศด้วยกัน แต่กูอยากให้มึงเห็นใจน้ำหวานบ้าง น้ำหวานเป็นเด็กดี ต้องทำงานส่งตัวเองเรียน ไหนจะค่ารักษาแม่ของเธออีก”

“แล้วมึงไปรู้จักยัยหน้าจืดนั่นได้ยังไงวะ”

กวินนั่งกอดอกขมวดคิ้วมองหน้าเมฆินทร์ด

“น้ำหวานเป็นเพื่อนของน้องสาวกูน่ะ แล้วก็เป็นพนักงานในร้านอาหารของแม่กูด้วย มึงให้โอกาสน้องเขาจ่ายดอกก่อนไม่ได้เหรอวะ ไอ้วิน”

“ไม่ได้! ถ้ายัยเด็กนั่นไม่อยากให้กูยึดบ้าน ก็ต้องหาเงินมาคืนกู ทั้งหมดสามแสนหกพันบาท ถ้ามันมีปัญญาหามาจ่ายกูได้ กูถึงจะคืนโฉนดบ้านให้มัน”

“งั้นกูจะเป็นคนใช้หนี้แทนน้ำหวานเอง”

“ไอ้เมฆ!”

“ทำไมวะ ไอ้วิน!”

ทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างเอาเรื่อง

“ทำไมมึงถึงอยากจะช่วยยัยเด็กนั่นวะ หรือว่ายัยเด็กนั่นไปหว่านเสน่ห์ใส่มึง มึงถึงได้คิดจะใช้หนี้แทนฮะ!”

“กูไม่ใช่พวกบ้าผู้หญิงเหมือนมึงนะไอ้วิน กูมีแฟนแล้ว มึงก็รู้ แต่เงินแค่สามแสนบาท มันเล็กน้อยสำหรับกู ถึงกูไม่ช่วยน้ำหวาน ถ้าน้องสาวของกูรู้ น้องสาวกูก็ต้องช่วยน้ำหวานอยู่ดี เพราะฉะนั้น กูจะเป็นคนใช้หนี้ให้น้ำหวานเอง”

“ไม่ต้อง! กูเปลี่ยนใจแล้ว เรื่องลูกหนี้ของกู กูจะจัดการเอง มึงไสหัวกลับบ้านมึงไปเถอะ กูขี้เกียจคุยกับมึงแล้ว”

กวินรู้อยู่แล้ว เพื่อนรักของเขาจะต้องช่วยวนิดาให้ได้ และเขาจะไม่ยอมให้เธอได้รับการช่วยเหลือจากใครง่ายๆแบบนี้

“มึงรับปากมาก่อนสิ ว่ามึงจะไม่ยึดบ้านของน้ำหวาน”

“เออๆ กูไม่ยึดก็ได้ ส่วนกูจะทำยังไงเรื่องหนี้สิน มันก็เรื่องของกู มึงไปได้แล้ว กูเหม็นขี้หน้าว่ะ”

“ถุย! ทำเป็นเหม็นขี้หน้ากู จะเรียกสาวขึ้นมานอนกกก็บอกเถอะไอ้เวร! ฮ่าๆๆ”

เมฆินทร์พูดพร้อมกับหัวเราะชอบใจ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนั้น

“ไอ้เอ็ม มึงโทรไปบอกยัยเด็กนั่นให้เข้ามาหากูคืนพรุ่งนี้”

กวินโทรสั่งลูกน้องคนสนิท

“ยัยเด็กไหนครับ ลูกหนี้ที่ชื่อน้ำหวานใช่ไหมครับ”

“อืม บอกมันไป ถ้าไม่อยากโดนยึดบ้าน ก็ให้มันเข้ามาคุยกับกูคืนพรุ่งนี้”

“ครับ”

“อย่าคิดนะว่าฉันจะใจดีกับเธอ คงจะไปหว่านเสน่ห์ใส่ไอ้เมฆสินะ มันถึงจะใช้หนี้ให้ ฝันไปเถอะ ในเมื่อเธอกลับเข้ามาในชีวิตของฉันอีก ฉันก็จะทำให้เธอต้องเจอกับความทุกข์ทั้งกายและใจของเธอ แล้วเธอจะรู้สึก!”

กวินกัดฟันพูดด้วยความรู้สึกโกรธแค้น

-------------------------------------------