เข้าสู่ระบบแชร์
จะเป็นเด็กเสี่ยหรือจะเป็นเด็กเสิร์ฟ
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-12-26 08:28:46“อย่าคิดนะว่าฉันจะใจดีกับเธอ คงจะไปหว่านเสน่ห์ใส่ไอ้เมฆสินะ มันถึงจะใช้หนี้ให้ ฝันไปเถอะ ในเมื่อเธอกลับเข้ามาในชีวิตของฉันอีก ฉันก็จะทำให้เธอต้องเจอกับความทุกข์ทั้งกายและใจของเธอ แล้วเธอจะรู้สึก!”
กวินกัดฟันพูดด้วยความรู้สึกโกรธแค้น ตอนที่ 10 จะเป็นเด็กเสี่ยหรือจะเป็นเด็กเสิร์ฟ วนิดาเดินทางมาที่ผับหรูแห่งนี้อีกครั้ง และวันนี้เธอรู้สึกมีความหวังที่จะรักษาบ้านเอาไว้ได้ ร่างเล็ก ส่วนสูงเพียง 160 เซนติเมตร กำลังก้าวขาขึ้นบันไดไปยังห้องส่วนตัวของกวิน ที่อยู่ชั้นสอง (ก๊อกๆๆ) (แอ๊ดดด) วนิดายื่นมือไปเคาะประตู แล้วเปิดเข้าไปทันที สายตาคมของเจ้าหนี้กำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขานั่งกอดอกอยู่บนโซฟา ท่าทางน่าเกรงขาม “คนของพี่วิ...เอ่อ...คุณวิน โทรไปบอกหวานให้มาหาคุณวินอีกครั้งค่ะ” วนิดายืนตัวตรงพูดกับเขา “เธอไปหว่านเสน่ห์ใส่เพื่อนของฉันสินะ มันถึงได้อาสาที่จะใช้หนี้แทนเธอน่ะ” “หวานเปล่านะคะ หวานไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่เมฆจะมาใช้หนี้แทนหวาน และถ้าหวานรู้ หวานก็ไม่ให้พี่เมฆใช้หนี้แทนอยู่แล้ว หวานแค่ให้พี่เมฆมาช่วยคุยกับคุณวิน เรื่องที่หวานขอต่อดอกและจ่ายค่าปรับล่าช้า แค่นั้นจริงๆค่ะ” เธอพยายามอธิบายในสิ่งที่เธอต้องการ “หึ คิดว่าฉันจะเชื่อเธอเหรอวะ! และฉันก็ไม่มีทางให้เพื่อนของฉันมาใช้หนี้แทนเธอเด็ดขาด!” “แล้วคุณวินให้หวานมาที่นี่ทำไมคะ จะให้หวานต่อดอกและจ่ายค่าปรับใช่ไหม” “ใช่!” “ขอบคุณค่ะ” วนิดายิ้มออกมาด้วยความดีใจ เธอไหว้ขอบคุณเขาด้วยความนอบน้อม แต่อีกฝ่ายกำลังแสยะยิ้มร้ายกาจ วนิดาถึงกับหุบยิ้มทันทีที่เห็นรอยยิ้มร้ายๆจากเขา “ไม่ต้องมาขอบคุณฉัน เพราะฉันยังพูดไม่จบ เธอต้องจ่ายค่าปรับ รวมทั้งดอกเบี้ยทั้งหมด หมื่นห้าพันบาท และตัดต้นมาอีกหนึ่งแสน” “!...ทั้งเนื้อทั้งตัวของหวานมีเงินแค่หมื่นสี่พันบาทค่ะ หวานจะไปหาเงินแสนจากไหนมาให้คุณวิน มันไม่เป็นการเอาเปรียบกันมากไปหรือคะ” วนิดาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอไม่คิดว่าเขาจะใจดำถึงขนาดนี้ “เอาเปรียบเหรอ แล้วใครใช้ให้เธอมากู้เงินของฉันวะ! ตอนเซ็นเอกสารไม่แหกตาอ่านหรือไงฮะ!” “แต่คุณวินทำแบบนี้มันเป็นการปล่อยเงินกู้แบบผิดกฎหมายนะคะ!” “แล้วยังไงวะ! แล้วใครทำอะไรฉันได้ล่ะ เธอมีทางออกเดียวคือ จ่ายฉันมาหนึ่งแสนห้าหมื่นบาท ภายในวันนี้!” เขาใช้คำพูดเด็ดขาด จนวนิดาชาไปทั้งตัว เธอจะไปหาเงินจากไหนมาใช้หนี้เขา วนิดารู้สึกจนหนทางจนแทบจะพูดไม่ออก “ค่ะ หวานจะไปหาเงินมาใช้หนี้คุณวินให้ได้” วนิดาพูดแบบไม่ได้คิดอะไร เพราะเธอไม่อยากจะยืนอยู่ตรงนี้อีกแล้ว หญิงสาวเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่ถูกเขาเรียกรั้งเอาไว้เสียก่อน “เดี๋ยว!” “คะ?” เขาคิดว่าเธอคงจะต้องไปขอร้องเมฆินทร์ใช้หนี้ให้แน่นอน และเขาไม่มีทางให้มันเป็นแบบนั้นเด็ดขาด “ฉันจะไม่บังคับให้เธอจ่ายเงินหลักแสนก็ได้ แต่เธอต้องทำตามที่ฉันสั่งเท่านั้น” “ได้ค่ะ หวานต้องทำอะไรบ้าง คุณวินบอกหวานมาได้เลย” “สนใจไปเป็นนางบำเรอพวกเสี่ย เพื่อหาเงินใช้หนี้ฉันหรือเปล่าล่ะ” “ว่าไงนะคะ! คุณวินจะให้หวานไปขายตัวงั้นเหรอคะ! หวานไม่มีทางทำแบบนั้นเด็ดขาดค่ะ” กวินแสยะยิ้มร้าย เขารู้สึกชอบใจที่เห็นวนิดาแสดงท่าทีตื่นกลัว “ทำไม ในเมื่อเธอร้อนเงิน เธอต้องใช้หนี้ฉัน เธอก็ต้องทำแบบนั้นไง หรือจะเป็นเด็กเสิร์ฟขัดดอกไปเรื่อยๆ แต่ฉันไม่มีทางลดต้นให้เธอแน่นอน ทำงานขัดดอก มีปัญญาหาเงินสามแสนมาให้ฉันเมื่อไหร่ เธอค่อยไสหัวไปให้พ้นจากผับของฉัน” “แต่หวานทำงานดึกมากไม่ได้ เพราะหวานต้องดูแลแม่” “นั่นมันคือปัญหาของเธอ ไม่เกี่ยวกับฉัน เธอมีหน้าที่ต้องหาเงินมาจ่ายดอก และใช้หนี้ฉันให้หมด เลือกเอา เธอจะทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟ...หรือจะไปเป็นนางบำเรอเสี่ยแก่ๆ หรือไม่ก็ยอมให้ยึดบ้านไปซะ!” “ตกลงค่ะ! หวานจะมาทำงานเสิร์ฟที่นี่ จะให้หวานเริ่มงานวันไหนคะ” “คืนพรุ่งนี้” ------------------------------------------ ติดตามตอนต่อไปวันพรุ่งนี้ ฝากกดไลค์ Comment รีวิวเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ
บทล่าสุด
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ ตอนพิเศษ NC20+(จบบริบูรณ์)
ตอนพิเศษ NC20+(จบบริบูรณ์)สี่เดือนต่อมาวนิดาและกวินเข้าพิธีแต่งงานกันในคฤหาสน์หรู แขกที่มาร่วมงานล้วนแล้วแต่เป็นญาติและเพื่อนสนิทของเจ้าบ่าวเจ้าสาว และก่อนหน้าที่เขาจะเข้าพิธีแต่งงาน เขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นประธานบริษัท สืบทอดจากคุณปู่ณวัตน์ เจ้าบ่าวเจ้าสาวป้ายแดงถูกส่งเข้าห้องหอ ส่วนญาติและเพื่อนสนิท กำลังพากันสังสรรค์กันอย่างสนุก โดยปล่อยให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวได้ใช้ชีวิตในห้องหอกันอย่างมีความสุขทั้งสองอาบน้ำชำระร่างกายและสวมชุดนอนเรียบร้อย“คุณเมียครับ”“คะ?”“ผลิตลูกกันเลยนะครับ พี่อยากมีลูกแล้ว”(พรึ่บ)“ว้าย!”(จุ๊บบบ)“อ๊ะ”ริมฝีปากหนาจูบเข้าที่ปลายยอดยกผ่านชุดนอน นิ้วหนาเริ่มทำการปลดกระดุมเสื้อนอนแขนยาว แล้วค่อยๆดึงออกจากร่างขาวบาง“นมใหญ่มากครับ ใหญ่เกินตัวจริงๆเลย”(จ๊วบ จุ๊บ)“อ๊ะ...พี่วิน หื่นจังเลย”“หื่นตรงไหนครับ แค่ดูดนมเมียเอง ยังไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย”มือหนาดึงขอบกางเกงออกจากเอวบางโยนลงที่พื้น ร่างบางเปลือยเปล่านั่งยั่วยวน กวินรีบถอดเสื้อและกางเกงขายาวออก ร่างหนารีบโถมเข้าไปบดจูบ ริมฝีปากหนาประกบริมฝีปากเล็กอวบอิ่มอย่างเร่าร้อน (จ๊วบๆๆๆ)มือหนาบีบเคล้นเต้านมใหญ่สองข้าง
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 2“เฮ้ย! ไอ้วิน มึงมานั่งในร้านอาหารแม่กูได้ไงวะ มึงมากับใคร เห็นนั่งอยู่คนเดียว แต่สั่งอาหารเต็มโต๊ะ ยังไงวะเนี่ย”เมฆินทร์เดินเข้ามาเห็นกวินนั่งอยู่ภายในร้านอาหารญี่ปุ่น บนโต๊ะมีอาหารวางอยู่หลายจาน แต่กวินไม่ได้สนใจอาหารตรงหน้าเลยสัก เขาเอาแต่มองพนักงานเสิร์ฟคนสวยอยู่ตลอดเวลา “ถ้ากูไม่สั่งอาหาร กูก็นั่งอยู่ในร้านไม่ได้ไง”กวินตอบกลับ เมฆินทร์นั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“แล้วมึงมีเหตุผลอะไรถึงอยากมานั่งอยู่ในร้านแม่กูวะ กูไม่เคยเห็นมึงมาทานอาหารที่นี่เลยสักครั้ง แปลกนะมึง”“หึ...”เมื่อเห็นเพื่อนรักไม่ได้ตอบกลับอะไร แถมเอาแต่นั่งกอดอก กวาดสายตามองตามใครบางคน เมฆินทร์จึงหันไปมองยังทิศทางที่กวินมองไป เขาถึงกับขมวดคิ้ว เพราะมั่นใจว่าเพื่อนรักกำลังมองจ้องไปที่วนิดา“อะไรของมึงวะ อย่าบอกนะว่า...จะตามมาทวงหนี้น้องน้ำหวาน มึงก็ขายผับไปแล้ว ได้ยินข่าวว่ามึงยกหนี้ให้น้องน้ำหวาน นี่มึงเปลี่ยนใจจะตามมาทวงเงินเหรอวะ”ที่เมฆินทร์พูดแบบนั้น พ่อเขาไม่ได้รู้อะไรมาก เกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่แปรเปลี่ยนของคนทั้งคู่“ใช่ กูมาทวงหนี้”กวินพูดพร้อมกับยักคิ้วให้เพื่อนรัก“โธ่เอ๊ย ไอ้หน้าเลือด มึงไม่ค
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1ตลอดทั้งวัน กวินไม่เป็นอันทำอะไร เขาเอาแต่เดินออกไปที่หน้าห้องทำงาน เพื่อจะได้มองเห็นวนิดาอย่างที่ใจเขาต้องการ “คุณกวินต้องการเอกสารอะไรหรือเปล่าคะ ดิฉันเห็นคุณกวินเดินออกมาตรงนี้หลายรอบแล้ว”เลขาก้อยเอ่ยถามกวิน เพราะเขาเปิดประตูเดินออกมาหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานของวนิดาหลายต่อหลายครั้ง“เอ่อ...ผมจะมาดูเอกสารที่น้องน้ำ...เอ่อ...เอกสารที่คุณน้ำหวานเอาไปให้ผมเซ็นน่ะครับ”กวินตอบคำถามแบบตะกุกตะกัก “เอกสารมีปัญหาอะไรเหรอคะ หรือว่าคุณกวินยังไม่ได้อ่านก่อนจะเซ็น”เลขาก้อยถามกลับ“เอ่อ...ผมอ่านเรียบร้อยแล้ว และเซ็นไปแล้วด้วย แต่ผมไม่มั่นใจว่าผมเซ็นครบหรือเปล่า ก็เลยออกมาดูน่ะ คุณน้ำหวานช่วยเอาเอกสารฉบับเดิมเข้าไปในห้องของผมด้วยนะครับ”วนิดาช้อนตาขึ้นมองคนเจ้าเล่ห์ ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบกลับอะไร ร่างสูงได้เดินกลับเข้าห้องทำงานของเขาไปเสียแล้ว“แปลกจัง วันนี้คุณกวินกินยาผิดซองหรือเปล่าน๊า...”เลขาก้อยพูดพึมพำด้วยท่าทางงุนงง“น้องน้ำหวานเอาเอกสารไปให้คุณกวินอีกรอบเถอะ”“ค่ะ พี่ก้อย”ทำไมวนิดาจะไม่รู้ว่า มันเป็นแผนของกวิน เขาทำแบบนี้เพราะต้องการให้เธอเข้าไปหา เธอเองก็ยังคงสับสน ทั้งๆที่
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ เจอกันอีกครั้ง(บทสุดท้าย)
“สวัสดีค่ะ ท่านรองประธาน เลขาก้อยให้ดิฉันเอาเอกสารมาให้ท่านรองประธานเซ็นค่ะ”“!”น้ำเสียงหวานบอกกล่าวคนที่กำลังยืนหันหลังให้เธอ กวินถึงกับสะดุ้ง เขาจำน้ำเสียงที่เคยคุ้นได้ดี แม้เวลาจะผ่านไปหลายเดือน แม้ว่าเขาจะไม่ได้ติดต่อ และไม่ได้เจอเธออีกเลย แต่เขาก็ไม่เคยลืมผู้หญิงที่ชื่อน้ำหวาน เธอยังอยู่ในหัวใจของเขาตลอดเวลา เขาคิดว่าตัวเองหูแว่ว คงจะคิดถึงหญิงสาวจนได้ยินเสียงเธอ เขาจึงไม่หันไปมองที่ต้นเสียง“ท่านรองประธานคะ ดิฉันเอาเอกสารมาให้เซ็นค่ะ”วนิดาเรียกรองประธานอีกครั้ง เพราะเห็นว่าเขาไม่ได้สนใจกับคำที่เธอเรียกตอนแรก หรือเขาอาจจะไม่ได้ยิน เมื่อกวินมั่นใจว่าเขาไม่ได้หูแว่ว และกลิ่นตัวที่เขาเคยสูดดมมาก่อน ทำให้เขาจำได้ว่า กลิ่นหอมนี้เป็นของใคร ทำไมคนที่เรียกเขาถึงได้มีกลิ่นตัวเหมือนวนิดาเหลือเกินชายหนุ่มวางหนังสือลงที่ชั้นด้านบน แล้วหมุนตัวเพื่อจะเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน“!...น้ำหวาน!”“!...คุณ...คุณวิน”ตอนที่ 36 เจอกันอีกครั้ง(ตอนจบ)(พรึ่บ)เขาโผเข้ามากอดร่างวนิดาด้วยความดีใจ ร่างเล็กถูกลำแขนแกร่งโอบกอดไว้แนบแน่น ราวกับจะไม่ปล่อยให้เธอหายไปจากชีวิตของเขาอีก หญิงสาวได้แต่ยืนนิ่ง เธอไม่ค
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ ฝึกงานวันแรก
ตอนที่ 35 ฝึกงานวันแรกเวลาผ่านไปหลายเดือน วนิดาจิตใจเข้มแข็งขึ้นมามาก แม้ว่าเธอจะยังไม่ลืมกวิน และเรื่องราวต่างๆที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขา แต่เธอก็ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนตอนแรกๆ ความอ่อนแอ ความผิดหวัง และความเสียใจ บทเรียนต่างๆที่เธอได้เจอมากับตัวเอง มันทำให้เด็กสาวคนหนึ่ง เข้มแข็งมากขึ้นกว่าเดิม “ในที่สุดก็สอบเสร็จแล้ว สถานีต่อไป เตรียมตัวฝึกงานสินะ”ไอรดาพูดกับเพื่อนรักทั้ง 3 คน ซึ่งก็คือ วนิดา ปลา และแพท “ดีมากเลยอ่ะ ฉันจะได้ไปฝึกงานที่เชียงใหม่ ตื่นเต้นมากๆ อาจารย์เลือกสถานที่ฝึกงานให้ถูกใจฉันมากเลยอ่ะ”แพทพูดขึ้น“แหมๆๆ อิจฉาคนจะได้ไปภาคเหนือนะ ส่วนฉันก็คงจะได้เที่ยวทะเลที่ชลบุรีอย่างเดียว ก็ดีนะ ฝึกงานไม่ไกลจากบ้านอ่ะ”ปลาพูดกับเพื่อนๆ“ฉันก็อยากไปภาคเหนือเหมือนกัน แต่ได้ฝึกงานที่บริษัทของพี่ชายตัวเองซะงั้น”ไอรดาพูดพร้อมกับทำท่าทางเบื่อๆเซ็งๆ ทางด้านวนิดา อาจารย์เป็นคนเลือกให้เธอฝึกงานในกรุงเทพฯ เพราะเธอต้องดูแลมารดา ไม่สามารถเดินทางไปฝึกงานไกลๆได้ และบริษัทที่วนิดาจะเข้าไปฝึกงาน เป็นฝ่ายติดต่อมาโดยตรง เพื่อให้ทางมหาวิทยาลัยส่งนักศึกษาไปฝึกงานในบริษัทนั้น คุณสมบัติของว
เผลอรัก(น้อง)บำเรอ จากกันทั้งน้ำตา
ตอนที่ 34 จากกันทั้งน้ำตา3 วันผ่านไปวันเวลามันช่างยาวนาน สำหรับ 3 วันของวนิดา เธอเข้ามาที่ผับหรูในเวลา 21.00 น. (แอ๊ดดด)หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปในห้องที่เธอคุ้นเคย แต่ภายในห้องนั้นกลับมีแต่ความว่างเปล่า แม้แต่กลิ่นน้ำหอมของเจ้าของห้อง ก็ไม่มีหลงเหลือให้ได้กลิ่น เธอมั่นใจได้ว่า กวินไม่ได้อยู่ที่นี่ นับตั้งแต่วันที่เธอหยุดงาน (แอ๊ดดด)วนิดาหันกลับไปมองที่หน้าประตู คนที่เข้ามาในห้องไม่ใช่กวินทร์ แต่เป็นเอ็ม“อ้าว น้ำหวาน พี่นึกว่าคุณวินมาแล้ว พี่ก็เลยเข้ามาดูน่ะ”เอ็มพูดกับเธอ“คุณวินไปไหนเหรอคะ หวานคิดว่าคุณวินอยู่ที่นี่ทุกวันซะอีก”เอ็มค่อนข้างแปลกใจ ที่วนิดาไม่รู้ว่าเจ้านายของเขาไม่ได้เข้ามาที่นี่ นับตั้งแต่วันที่เธอหยุดงานจนถึงตอนนี้“พี่ก็นึกว่าคุณวินพาน้ำหวานไปเที่ยวที่ไหน เพราะเห็นหายไปพร้อมกัน”“อ๋อ...เอ่อ...”(แอ๊ดดดด)ยังไม่ทันที่วนิดาจะได้พูดอะไรต่อ ร่างสูงที่คุ้นเคยเปิดประตูเดินเข้ามาพอดี“คุณวิน!”(พรึ่บ)วนิดาโผเข้ากอดร่างแกร่งที่เดินเข้ามาใกล้เธอ หญิงสาวรู้สึกดีใจ เธอโอบกอดเขาไว้แน่นด้วยความคิดถึง มือหนาลูบลงที่ศรีษะเล็กอย่างอ่อนโยน เอ็มเปิดประตูออกไปจากห้อง เพื่อให้คนท
บางทีคุณอาจจะชอบ
