เจอกันอีกครั้งในฐานะเจ้าหนี้กับลูกหนี้

ตอนที่ 8 เจอกันอีกครั้งในฐานะลูกหนี้กับเจ้าหนี้

(ก๊อกๆๆ)

เสียงเคาะประตูจากด้านนอก ในช่วงเวลาสามทุ่มครึ่ง ซึ่งเป็นห้องส่วนตัวภายในผับหรูของกวิน

“เข้ามา!”

(แอ๊ดดด)

“เอ่อ...”

คนที่เปิดประตูเข้ามาถึงกับอ้ำอึ้ง เขาไม่กล้าพูดอะไร เพราะเห็นว่ากวินกำลังนั่งนัวเนียอยู่กับหญิงสาวทรงโตนางหนึ่ง

“เธอออกไปก่อน”

กวินสั่งหญิงสาวคนดังกล่าว

“ค่ะ”

“มีอะไรวะ”

กวินเอ่ยถามคนของเขาทันทีที่หญิงสาวเดินออกจากห้อง

“วันนี้มีลูกหนี้ปิดบัญชีสองรายครับ”

“อืม ก็ดีแล้ว”

“แต่มีนักศึกษาคนหนึ่งไม่ได้จ่ายดอกเบี้ยตามกำหนดครับ”

นายเอ็ม ชายหนุ่มในวัย 25 ปี นำเรื่องมาบอกเจ้านาย

“แล้วมึงจะมาบอกกูทำไมวะ ลูกหนี้ไม่จ่ายดอกก็ยึดทรัพย์สินที่เอามาจำนองสิวะ ที่ผ่านมาก็ทำแบบนี้มาตลอด เรื่องแค่นี้ยังจะให้กูย้ำอีกเหรอวะ!”

กวินตะคอกเสียงใส่ลูกน้อง ด้วยอารมณ์ค่อนข้างหงุดหงิด

“เธอขอให้ผมมาคุยกับคุณวินน่ะครับ เธอขอโอกาสจ่ายดอกเบี้ยและค่าปรับที่ล่าช้าน่ะ”

“ไม่ได้โว้ย! แล้วยัยผู้หญิงคนนั้นคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาต่อรองกับกูวะ มันเอาอะไรมาจำนอง”

“โฉนดบ้านครับ ผมบอกเธอแล้วว่าให้ย้ายออกภายในอาทิตย์หน้า แต่เธอยังขอโอกาสครับ”

“โธ่เอ๊ย! คนอื่นก็เคยขอโอกาส แต่มึงก็จัดการไล่ออกจากบ้านได้ แล้วมันเรื่องอะไร มึงถึงไม่จัดการวะ!”

“คือ...ผมเห็นว่าเธอสวยมากน่ะครับ ผิวพรรณดี หน้าตาน่ารัก ดูดีกว่าพวกผู้หญิงที่มานอนกับคุณวินอีกครับ”

นายเอ็มพยายามอธิบาย เพราะเห็นว่าเจ้านายของเขาค่อนข้างมักมากเรื่องผู้หญิง

“แล้วไงวะ กูไม่ชอบกินเด็ก พวกนักศึกษาไม่ใช่สเปคกู กูไม่สนใจ”

(แอ๊ดดดด)

อยู่ๆก็มีคนถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้อง

“โมโหอะไรวะ คุยกันเสียงดังไปถึงหน้าผับแล้ว”

ชายที่เดินเข้ามาในห้อง พูดจาประชดกวิน

“มึงจะมาทำไมไม่โทรบอกกูวะ ไอ้เมฆ”

กวินถามเมฆินทร์ เพื่อนสนิทอีกคนที่เดินเข้ามานั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามเขา

“กูไม่จำเป็นต้องบอกมึงก็ได้ เพราะกูรู้ว่ามึงอยู่ที่นี่ตลอด แล้วกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่”

“ไหนมึงบอกว่าเสียงกูดังไปถึงหน้าผับ ถ้ามึงได้ยินขนาดนั้น มึงจะมาถามกูทำเชี่ยอะไรวะ!”

กวินพูดประชดเมฆินทร์

“กูก็แกล้งพูดไปงั้นแหละ ว่าแต่มึงมีเรื่องอะไรให้หงุดหงิดอีกวะ”

“เรื่องลูกหนี้น่ะ ไม่มีอะไรมากหรอก ไอ้เอ็ม มึงไปบอกผู้หญิงคนนั้นให้ย้ายออกจากบ้านภายในอาทิตย์หน้า แล้วมึงก็ไม่ต้องพยายามยื่นข้อเสนออะไรให้กู กูไม่กินเด็กนักศึกษา ต่อให้สวยเหมือนนางฟ้ากูก็ไม่เอา!”

กวินพูดกับเมฆินทร์ก่อนจะหันไปพูดกับนายเอ็มอีกที

“ครับ คุณวิน”

“เดี๋ยวๆๆ! ไอ้เอ็มอย่าเพิ่งไป”

เมฆินทร์เรียกรั้งนายเอ็มเอาไว้

“เมื่อกี้ว่าไงนะ ลูกหนี้ของมึงเป็นนักศึกษาเหรอ”

“ใช่ ไอ้เอ็มมันพยายามจะมาขอคุยเรื่องผ่อนผันดอกเบี้ย แถมยังจะยัดเยียดผู้หญิงคนนั้นให้กูอีก”

“ก็น้องเขาสวยมากนี่ครับ ผมคิดว่าคุณวินจะชอบ ไม่เป็นไรครับ ผมจะโทรไปบอกผู้หญิงคนนั้นให้ย้ายออกจากบ้านภายในอาทิตย์หน้า”

นายเอ็มกำลังจะเดินออกจากห้อง หลังจากที่เขาพูดจบ

“เดี๋ยวสิเอ็ม”

เมฆินทร์เรียกรั้งลูกน้องของเพื่อนไว้อีกครั้ง นายเอ็มจึงหยุดยืนอยู่ตรงนั้น เพื่อฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูด

“เรื่องมันเป็นยังไง เดี๋ยวนี้มึงปล่อยเงินกู้ให้นักศึกษาด้วยเหรอวะ!”

เมฆินทร์ถามกวิน

“กูปล่อยกู้หมดนั่นแหละ ขอแค่มีหลักทรัพย์มาค้ำประกัน แต่ยัยเด็กนักศึกษาขาดส่งดอกน่ะ กูก็ต้องยึดบ้านสิวะ”

กวินพูดก่อนจะนำบุหรี่ขึ้นมาสูบ แล้วเชิดหน้าพ่นควัน

“สวยมากเลยหรอวะ ไอ้เอ็ม”

“ใช่ครับคุณเมฆ ผู้หญิงนักศึกษาคนนั้นสวยมาก สวยน่ารัก ผิวพรรณดี ผมเจอของดีก็เลยอยากจะเอามาฝากเจ้านาย แต่เจ้านายของผมไม่สนใจน่ะครับ”

“มึงใจเย็นๆก่อนไม่ได้เหรอไอ้วิน กูชักอยากจะเห็นหน้าลูกหนี้ของมึงแล้วว่ะ ถ้าสวยถูกใจ กูจะใช้หนี้ให้เอง”

“ก็ได้ ถ้ามึงสนใจ กูก็จะให้ไอ้เอ็มจัดการให้ แต่กูขอคุยกับลูกหนี้ของกูก่อน กูจะให้โอกาสผู้หญิงคนนั้นสักครั้ง ถ้ามีเงินมาปิดหนี้ภายในอาทิตย์หน้า กูก็จะไม่ยึดบ้าน แต่ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย มึงค่อยมารอดูหน้าผู้หญิงคนนั้น ถ้ามึงชอบมึงก็ใช้หนี้แทนซะ ถ้ามึงไม่ชอบกูก็จะไล่ไปไกลๆ”

“โอเค ไอ้เพื่อนรัก”

เช้าวันต่อมา

(ครืดครืด)

เบอร์โทรของนายเอ็มโชว์ขึ้นที่หน้าจอมือถือของวนิดาในช่วงเช้า เธอรีบเดินออกไปรับสายตรงหน้าบ้าน เพื่อไม่ให้มารดาได้ยินเสียง

“ฮัลโหลค่ะ”

“ฉันคุยกับเจ้านายของฉันแล้วนะ เรื่องที่เธอขอจ่ายดอกและค่าปรับ เจ้านายของฉันยังไม่ตอบตกลง แต่เขาต้องการให้เธอมาหาที่ผับKV คืนนี้”

นายเอ็มบอกวนิดา

“ทำไมฉันต้องไปที่ผับด้วยล่ะ"

“ก็เจ้านายของฉันเป็นเจ้าของผับ ถ้าจะคุยกับเจ้านายของฉันก็มา แต่ถ้าไม่มาคุย ก็เตรียมย้ายของออกจากบ้านซะ”

“ได้ คืนนี้ฉันจะไปที่นั่น”

วนิดาเดินทางไปที่ผับ KV หลังจากที่เธอเลิกงาน หญิงสาวบอกมารดาว่าเธอกลับบ้านช้า เพราะทำงานล่วงเวลา

วนิดาต่อสายหานายเอ็มทันทีที่เธอมาถึงหน้าผับ เขาเดินออกมารับเธอเข้าไปด้านใน หญิงสาวสวมกางเกงยีนส์ขายาวสีซีด รองเท้าผ้าใบสีขาว สวมเสื้อยืดสีดำ และสวมเสื้อคลุมสีครีมทับด้านนอก ผมยาวปล่อยสยาย แม้ว่าเธอจะสวมใส่เสื้อผ้าราคาถูก แต่ใบหน้าสวยกลับทำให้เสื้อผ้าของเธอกลายเป็นดูดีขึ้นมา

“ตามฉันมา”

วนิดาเดินตามหลังนายเอ็มขึ้นบันไดไปที่ชั้น 2 ของผับ

“ยืนรอฉันอยู่ตรงนี้ก่อน”

นายเอ็มบอกให้วนิดายืนรออยู่ด้านนอก ก่อนที่เขาจะเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องนั้น

“คุณกวินครับ ลูกหนี้นักศึกษาสาวสวยมาถึงแล้วครับ”

“ให้เข้ามาเลย”

“ครับ”

ชายคนดังกล่าวเดินออกมาหน้าห้องทันที

“เจ้าหนี้ของเธอรออยู่ข้างใน เข้าไปสิ”

วนิดาพยักหน้าตอบกลับ ก่อนจะยื่นมือไปผลักประตู แล้วก้าวขาเข้าไปข้างใน

(แอ๊ดดดด)

แต่แล้วคนทั้งสองก็ต้องตกใจ เมื่อได้เจอหน้ากัน

“!”

“!...พี่วิน”

กวินไม่คาดคิดว่าเขาจะต้องมาเจอกับลูกสาวของอดีตแม่เลี้ยงอีก ทั้งๆที่เขาเกือบจะลืมเธอและแม่ของเธอไปแล้ว แต่สำหรับวนิดา เธอไม่เคยลืมผู้ชายที่ชื่อกวินเลย และเธอก็ไม่คาดคิด ว่าชีวิตนี้จะต้องมาเจอเขาอีก นัยน์ตาคมไล่สำรวจหญิงสาวที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ผู้หญิงตรงหน้าช่างสวยน่ารัก และดูแตกต่างจากครั้งที่เธอเป็นเด็ก แต่ความเกลียดชังที่เขามีให้เธอและแม่ของเธอ กำลังกลับเข้ามาตอกย้ำความรู้สึกในอดีตอีกครั้ง

“หึ ไงวะ ยัยหน้าจืด เธอเองหรอกเหรอ ที่เป็นลูกหนี้ของฉัน”

เขาพูดพร้อมกับลุกจากโซฟา แล้วเดินมาหยุดยืนตรงหน้าวนิดา

“พี่วินเป็นเจ้าของผับที่นี่เหรอคะ แล้วพี่วินคือเจ้าหนี้ที่หวานกู้เงินเหรอ”

เธอถามคนที่กำลังมองเธอด้วยแววตาเหยียดหยาม

“ใช่! ฉันคือเจ้าหนี้ของเธอ แล้วเธอก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพี่ เพราะเธอไม่ใช่ญาติฝ่ายไหนของฉัน ฉันไม่เคยมีน้องสาว! ไสหัวออกไปจากตรงนี้ เดี๋ยวนี้! แล้วก็ช่วยหนีไปให้พ้นจากบ้านหลังนั้นด้วย!”

“!”

วนิดาตกใจจนพูดอะไรไม่ออก ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ผู้ชายคนนี้ก็ยังใจร้ายใจดำกับเธอเหมือนเดิม

(แอ๊ดดดด)

“เสียงดังอะไรนักหนาวะ”

คนที่เพิ่งเข้ามาในห้องพูดขึ้น ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้คนทั้งคู่ และหันไปมองหน้าผู้หญิงที่ยืนอยู่

“น้ำหวาน!”

“พี่เมฆ!”

----------------------------------------------

ไอ้พี่วินใจร้ายมากๆเลย แล้วน้ำหวานกับพี่เมฆรู้จักกันได้ยังไง ฝากติดตามตอนต่อไปวันพรุ่งนี้ กดไลค์ Comment รีวิว เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ