เหยื่อสาวรายใหม่

ตอนที่ 3 เหยื่อสาวรายใหม่

“แม่คะ ทำไมเราไม่ย้ายออกไปจากที่นี่วันนี้เลยล่ะคะ ทำไมต้องรอเป็นเดือนด้วย เราไปอยู่ห้องเช่าราคาถูกๆก็ได้นี่คะ”

วนิดาพูดกับมารดาของเธอ หลังจากที่กวินขับรถออกไปจากบ้าน

“แม่ขอเวลาทำใจก่อนนะลูก คุณวิวัฒน์เพิ่งจะจากไป แม่เองก็ยังทำใจไม่ได้ แม่ขอเวลาเดือนเดียว อาทิตย์หน้าแม่จะพาหวานไปหาดูบ้านสักหลัง เอาหลังเล็กๆก็พอ แต่ตอนนี้เราต้องอยู่ที่นี่ไปก่อนนะลูก”

“ค่ะ”

เช้าวันต่อมา

สาวน้อยในชุดนักเรียนมัธยมตอนต้น กำลังเดินออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยความเร่งรีบ วันนี้เป็นวันที่วนิดาจะต้องไปสอบเข้าเรียนระดับชั้นมัธยมตอนปลาย

“ฉันหวังว่าเธอกับแม่ของเธอจะไสหัวออกไปจากบ้านของฉันภายในเวลาหนึ่งเดือนนะ!”

น้ำเสียงแข็งกร้าวดังขึ้นมาจากด้านหลัง สาวน้อยต้องหยุดชะงัก แล้วหันกลับไปมองยังต้นเสียง

“หวานก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่หรอกนะ ไม่ต้องไล่บ่อยๆก็ได้มั้งคะ”

“ที่นี่คือบ้านของฉัน! ฉันมีสิทธิ์ที่จะไล่ใครก็ได้ ทรัพย์สมบัติทุกอย่างของพ่อฉัน ตอนนี้มันเป็นของฉัน เธอก็แค่คนอาศัย ทำไมฉันถึงจะไม่มีสิทธิ์ไล่วะ!”

“...”

วนิดาไม่ตอบกลับอะไร เธอหมุนตัวและเดินจากไป ยิ่งทำให้กวินรู้สึกไม่พอใจกับท่าทีของเธอสุดๆ

“อย่าให้ฉันรู้นะ ว่าเธอกับแม่ของเธอยังจะหน้าด้านอยู่ที่นี่อีก! ไม่งั้นฉันจะกลับมาลากคอเธอกับแม่ของเธอออกไปเอง!”

กวินตะโกนตามหลังวนิดา แต่เธอเองก็ไม่ได้สนใจคำพูดจากคนขี้โมโห และเอาแต่ใจแบบเขา

หลังจากที่กวินเดินทางกลับไปเรียนต่อที่อเมริกาไม่นาน สองแม่ลูกได้ย้ายออกจากคฤหาสน์หรูที่เคยอยู่ วนิดาเองก็รู้สึกใจหายไม่ต่างจากมารดาของเธอ เพราะเธอเองก็อยู่ในบ้านหลังนั้นตั้งแต่อายุ 10 ขวบ

“บ้านของเราน่าอยู่จังเลยนะคะแม่”

วนิดาพูดพร้อมกับกวาดสายตามองรอบๆบริเวณบ้านเดี่ยวชั้นเดียวแถบชานเมือง นางวารีนำเงินเก็บที่นายวิวัฒน์เคยให้นางทุกเดือน มาซื้อบ้านในราคาล้านกว่าบาท

“เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันที่นี่นะลูก แม่จะพยายามอดทนและเข้มแข็งเพื่อลูก แม่จะหางานทำ จะได้มีเงินส่งหวานเรียนสูงๆ”

นางวารีพูดกับลูกสาวคนเดียวของนาง ชีวิตสองแม่ลูกเคยลำบากมาก่อน นางวารีเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เคยประกอบอาชีพขายข้าวแกงริมทาง และบังเอิญได้มาพบรักกับนายวิวัฒน์ สองแม่ลูกจึงได้ย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์หรู ตลอดเวลาที่อยู่ในบ้านหลังนั้น ทั้งสองมักจะโดนลูกชายของนายวิวัฒน์ ซึ่งก็คือ กวิน ใช้คำพูดถากถางและเหยียดหยามอยู่บ่อยๆ แม้ว่านายวิวัฒน์จะคอยบอกลูกชายของเขา ให้เอ็นดูและเมตตา เด็กหญิงวนิดา เหมือนน้องสาวคนหนึ่ง แต่เขาเองไม่เคยยอมรับและเปิดใจ กวินมักจะคิดเสมอว่า สองแม่ลูกต้องการเข้าไปปอกลอกบิดาของเขา

หนึ่งปีต่อมา

“คุณพ่อครับ ผมเรียนจบแล้วนะครับ ผมเอาความสำเร็จมาฝากคุณพ่อ เสียดายจังเลยนะครับ ที่คุณพ่อไม่ได้เห็นวันที่ผมเรียนจบปริญญาตรี ผมคิดถึงคุณพ่อมากเลยนะครับ ป่านนี้คุณพ่อคงจะไปอยู่กับคุณแม่แล้ว คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงผมนะครับ ถึงเวลาผมจะไปสานต่อหน้าที่การงานที่คุณพ่อรักนะครับ ผมรักและคิดถึงคุณพ่อเสมอ”

กวินนั่งคุกเข่าตรงหน้าเจดีย์บรรจุอัฐิของบิดา เขาพูดความในใจต่อหน้ารูปของผู้ล่วงลับ จากนั้นจึงวางพวงมาลัยดอกมะลิตรงหน้ารูปบิดา คิ้วหนาขมวดเล็กน้อย เมื่อเขามองเห็นพวงมาลัยอีกพวงวางอยู่ก่อนหน้า และเป็นพวงมาลัยดอกมะลิสดๆ มองดูก็รู้ว่าเพิ่งจะมีคนนำมาวางไว้ไม่นาน

“ใครเอาพวงมาลัยมาให้คุณพ่อ หรือว่าคุณปู่มาที่นี่”

กวินพูดพึมพำคนเดียว ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วเดินกลับไปที่รถ ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่า มีใครคนหนึ่งที่แอบมองเขาอยู่ข้างกำแพง ไม่ไกลจากจุดที่เขาจอดรถ

รถสปอร์ตหรูแล่นกลับเข้ามาที่คฤหาสน์ในช่วงบ่าย ร่างสูงก้าวขาลงจากรถ แล้วเดินตรงไปยังบ้านพักของแม่บ้าน

“ป้าน้อยครับ”

กวินเรียกป้าแม่บ้านคนเก่าแก่ ที่กำลังนั่งเย็บเสื้ออยู่บนแคร่หน้าบ้าน

“อ้าว คุณวิน ป้านึกว่าคุณวินจะกลับมาตอนเย็นซะอีก จะให้ป้าทำอะไรหรือเปล่าคะ”

ป้าน้อยในวัย 60 ปี เอ่ยถามชายเจ้าของบ้าน

“ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่จะมาถามเรื่องสองแม่ลูกนั่น”

“คุณวินหมายถึง คุณวารีกับหนูน้ำหวานเหรอคะ”

“ใช่ครับ สองแม่ลูกนั่นออกไปจากที่นี่นานหรือยังครับ”

“หลังจากที่คุณวินเดินทางกลับไปเรียนได้สองอาทิตย์ คุณวารีก็พาหนูน้ำหวานย้ายออกไปเลยค่ะ”

“แล้วป้าน้อยรู้หรือเปล่า สองแม่ลูกนั่นไปอยู่ที่ไหน”

“ป้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ป้ารู้แค่ว่าคุณวารีไปซื้อบ้านหลังเล็กๆอยู่กับลูกสาวสองคน คุณวินมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“เปล่าครับ ผมนึกว่าสองแม่ลูกนั่นยังมาป้วนเปี้ยนที่บ้านนี้อีก”

“ไม่หรอกค่ะ ตั้งแต่ที่พวกเขาย้ายออกไป ป้าก็ติดต่อคุณวารีไม่ได้อีกเลย คงจะเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วน่ะค่ะ”

“ดี...ไปให้พ้นจากบ้านหลังนี้ก็ดี และก็หวังว่าชาตินี้จะไม่ต้องเจอกันอีก”

เขาพูดเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากตรงนั้น ป้าน้อยได้แต่มองตามหลังเจ้านาย แม้ลึกๆในใจนางจะยังรู้สึกเป็นห่วงสองแม่ลูก แต่นางเป็นคนของที่นี่มานาน จึงไม่อยากแสดงความคิดเห็นอะไรออกไป

(ครืดครืด)

เสียงโทรศัพท์มือถือของกวินดังขึ้น ขณะที่เขากำลังออกกำลังกายอยู่บนลู่วิ่ง ในช่วงเย็นวันนั้น

“ว่าไงไอ้ยุ”

กวินกดรับสายและถามปลายสายทันที

“คืนนี้ว่างไหมวะ กูจะชวนมึงไปดื่มน่ะ”

จิรายุถามกวิน

“ว่างสิ ที่ไหนนัดมาเลย”

ผับxxx

“เรียนจบแล้ว มึงจะเอายังไงต่อวะ”

จิรายุถามกวิน ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งดื่มอยู่ในโซนวีไอพี กวินกวาดสายตามองรอบๆผับหรู จากนั้นจึงยกแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นมากระดกดื่ม

“ถ้ากูเปิดผับ มึงคิดว่าไงวะ”

เขาถามจิรายุ หลังจากที่ดื่มแอลกอฮอล์จนหมดแก้ว

“ทำไมมึงถึงคิดจะเปิดผับวะ”

จิรายุขมวดคิ้วเล็กน้อย

“อยากทำอะไรที่เป็นของตัวเองก่อนน่ะ”

“แล้วเรื่องที่ปู่ของมึงต้องการให้ขึ้นรับตำแหน่งในบริษัทล่ะ”

“กูคุยกับคุณปู่แล้ว ปู่ของกูก็ไม่ได้เร่งรัดอะไรมาก เขาก็อยากให้กูเข้าไปทำงานที่บริษัทนั่นแหละ แต่กูอยากลองเปิดผับดูก่อน อยากทำอะไรที่มันสนุกและท้าทายน่ะ”

กวินพูดในสิ่งที่เขาคิดจะทำ

“ขอนั่งด้วยคนได้ไหม”

อยู่ๆก็มีเสียงของหญิงสาวนางหนึ่งพูดขึ้น กวินเลื่อนสายตาขึ้นไปมองใบหน้าสวยของหญิงสาวที่ยืนใกล้โซฟาที่เขานั่งอยู่ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มทันที

“นั่งสิ”

กวินบอกหญิงสาว จิรายุพอจะมองออกว่าเพื่อนรักของเขากำลังเจอเหยื่อ เขาจึงขอแยกตัวออกไปจากตรงนั้น

---------------------------------------------

เหยื่อรายใหม่ของกวินมาแล้ว ฝากติดตามตอนต่อไปค่ะ