เจ้านายสายหื่นสั่งให้ยึดบ้าน

(ครืดครืด)

เสียงโทรศัพท์มือถือของวนิดาดังขึ้น ขณะที่เธอกำลังยืนรอรถไฟฟ้า เพื่อไปทำงานที่ร้านอาหารญี่ปุ่น

“ฮัลโหลค่ะ น้านิ่ม”

“น้ำหวาน! มาที่โรงพยาบาลด่วนเลยนะ ตอนนี้ป้าวารีอยู่ที่โรงพยาบาล ป้าวารีล้มหัวฟาดพื้นอีกแล้ว”

“!”

ตอนที่ 7 เจ้านายสายหื่นสั่งให้ยึดบ้าน

วนิดารีบเดินทางไปที่โรงพยาบาลทันที

“แม่ของหวานเป็นยังไงบ้างคะน้านิ่ม หมอว่ายังไงบ้าง”

วนิดาถามนิ่มนวลทันทีที่เธอมาถึงหน้าห้องฉุกเฉิน

“หมอกำลังตรวจอยู่น่ะ ป้าวารีพยายามหัดเดินอยู่ในบ้าน แล้วก็พลาดล้มหัวฟาดพื้น น้ากำลังถือแกงเขียวหวานเข้าไปให้พอดี น้าเลยรีบโทรเรียกรถพยาบาลน่ะ”

“ญาติของคุณวารีเชิญทางนี้ครับ”

นายแพทย์วัย 40 กว่าๆ เรียกคนที่กำลังนั่งคุยกันอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน

“เข้าไปหาคุณหมอกันเถอะน้านิ่ม”

ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องของนายแพทย์ ที่ทำการรักษานางวารีในวันนี้

“แม่ของหนูเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ”

วนิดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“คุณวารียังรู้สึกตัวและตอบคำถามได้ครับ วันนี้หมอจะต้องสแกนสมองของผู้ป่วยให้ละเอียดอีกที แต่สิ่งที่หมอกังวล...เอ่อ”

“เรื่องอะไรคะคุณหมอ”

“หมอเกรงว่าคนไข้อาจจะกลับมาเดินไม่ได้อีกน่ะ”

“!”

หนึ่งเดือนต่อมา

“แม่...แม่อย่าคิดมากนะ วันนี้แม่อาจจะเดินไม่ได้ แต่วันข้างหน้า หวานเชื่อว่าแม่ต้องหายเป็นปกติ ขอแค่แม่อย่าท้อ หวานจะตั้งใจเรียนให้จบ และรีบหางานทำ หวานจะได้มีเงินมารักษาแม่นะ”

วนิดาพูดกับมารดาที่นั่งอยู่บนรถเข็น ภายในบ้านหลังเล็ก

“เงินในบัญชีของหวานเหลือกี่บาท เงินเหลือพอที่จะจ่ายค่าเทอมหรือเปล่าลูก แม่ไม่ไปหาหมอแล้วนะ แม่กลัวหวานไม่มีเงินเหลือไว้เรียนหนังสือ”

คำพูดของมารดาทำให้วนิดารู้สึกจุกในอก เธออยากจะร้องไห้ออกมา เพราะเงินที่เธอไปกู้ยืมมา เหลือเพียงไม่กี่หมื่น แต่เธอจะอ่อนแอให้มารดาของเธอเห็นไม่ได้

“เหลือเยอะอยู่ค่ะ แม่ไม่ต้องคิดมากนะ ยังไงหวานก็เรียนจบแน่นอน อาทิตย์หน้าหวานก็จะสอบแล้ว ปิดเทอมหลายเดือน หวานว่าจะไปหางานทำ แต่หวานก็เป็นห่วงแม่น่ะ”

“หวานไม่ต้องเป็นห่วงป้าวารีหรอก น้าดูแลให้ได้ น้าอยู่บ้านคนเดียวไม่ได้ไปไหน สามีของน้าก็ทำงานอยู่ต่างประเทศ อีกนานกว่าจะกลับไทย วันๆน้าก็นั่งๆนอนๆ น้าจะช่วยดูแลป้าวารีเอง แม่ของหวานก็เหมือนพี่สาวน้าคนหนึ่ง น้าเองก็ไม่ได้มีญาติที่ไหน น้าจะดูแลป้าวารีเองนะ”

นางนิ่มนวลอาสาที่จะดูแลนางวารี ทั้งสองอายุไม่ห่างกันมาก แต่ที่นางนิ่มนวลเรียกนางวารีว่าป้า เพราะเรียกตามลูกค้าที่เคยมาซื้อข้าวแกง

“ขอบคุณน้านิ่มมากเลยนะคะ ตั้งแต่หวานกับแม่มาอยู่ที่นี่ น้านิ่มคอยช่วยเหลือหวานกับแม่ตลอดเลย”

วนิดาไหว้ขอบคุณนิ่มนวลด้วยความนอบน้อม

“คิดเสียว่าเราเป็นญาติกันนะ น้าช่วยหลานได้ น้าก็จะช่วย น้ำหวานไปอ่านหนังสือเตรียมสอบเถอะ น้าจะนั่งดูทีวีเป็นเพื่อนป้าวารีเอง”

“ค่ะ”

วนิดามัวแต่กังวลเรื่องอาการป่วยของมารดา อีกทั้งเรื่องเงินที่เหลือไม่มาก แถมยังต้องคิดเรื่องสอบปลายภาค จึงเป็นเหตุทำให้เธอลืมจ่ายดอกเบี้ยเงินกู้ เธอไม่รู้เลยว่า การที่หลงลืมในครั้งนี้ จะเป็นสาเหตุทำให้เธอกำลังจะถูกยึดบ้าน

“มาหาใครคะ”

วนิดาถามชายร่างกำยำสองคน ที่กำลังเดินไปมาบริเวณหน้าบ้านของเธอ และมีรถบิ๊กไบค์คันสีดำจอดอยู่ตรงนั้น

“เธอชื่อวนิดาใช่ไหม”

ชายคนหนึ่งถามออกมา

“ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“อาทิตย์หน้าให้เธอย้ายข้าวของออกจากบ้านหลังนี้ซะ”

“ย้าย!...ย้ายทำไม ที่นี่คือบ้านของฉัน”

“แต่เธอเอาโฉนดไปกู้เงิน แถมยังไม่จ่ายดอกอีก! แบบนี้เขาเรียกว่าจงใจเบี้ยวหนี้ ในเมื่อไม่ยอมจ่ายดอก บ้านหลังนี้ก็ต้องถูกยึด”

“!”

วนิดาถึงกับตกใจ เธอเพิ่งนึกได้ว่าเธอลืมจ่ายดอกเบี้ยจริงๆ แต่มันก็เลยวันเวลามาแค่อาทิตย์เดียว

“คือ...ฉันลืมน่ะ แล้วทำไมพวกคุณถึงไม่โทรมาเตือนฉันบ้าง เดี๋ยวฉันจะจ่ายดอกวันนี้เลย ค่าปรับกี่บาท”

วนิดาล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าผ้าออกมา เพื่อจะกดโอนจ่ายดอกเบี้ย

“ไม่ต้องจ่ายแล้ว! ตอนเซ็นสัญญาก็เซ็นด้วยมือตัวเอง ในสัญญาก็บอกอย่างละเอียด ห้ามลืม ห้ามช้า ห้ามสาย แล้วก็ไม่ต้องพูดอะไรมาก ฉันให้เวลาเธอแค่อาทิตย์เดียว ย้ายออกไปซะ!”

วนิดาไม่สนใจคำพูดของชายตรงหน้า เธอกดโทรออกไปหาใครคนหนึ่ง

“KVเงินด่วนสวัสดีครับ”

เสียงของชายคนเดิม ที่เป็นคนทำเรื่องปล่อยกู้ให้เธอในวันนั้น

“คุณคะ นี่ฉันเองนะคะ วนิดา ที่เคยเอาโฉนดบ้านไปกู้เงินกับคุณเดือนที่แล้วน่ะค่ะ”

“ครับ ผมจำได้ มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ตอนนี้มีผู้ชายสองคนมาที่บ้านของฉัน เขาบอกว่าจะยึดบ้านของฉัน เพราะฉันลืมจ่ายดอก ฉันลืมจริงๆ ไม่ได้คิดจะเบี้ยวหนี้ค่ะ ฉันขอโอนจ่ายย้อนหลังพร้อมค่าปรับได้เลยไหมคะ”

วนิดาพยายามอธิบายให้ปลายสายฟัง

“ผมไม่ได้มีหน้าที่ตัดสินใจเรื่องนี้ครับ ผมมีแค่หน้าที่เช็คเอกสารและอนุมัติเงินกู้ เรื่องติดตามทวงหนี้หลังจากลูกค้าผิดนัด เป็นเรื่องของเขาสองคนที่ต้องจัดการครับ ตอนที่น้องเซ็นเอกสาร ก็อ่านแล้วไม่ใช่เหรอครับ ลองคุยกับเขาดูนะ เพราะพวกเขาสองคนดูแลหน้าที่ตรงนั้น แค่นี้นะครับ ผมติดลูกค้า”

วนิดาถึงกับหน้าชา เธอคิดว่าชายคนนั้นเป็นเจ้าของเงินที่เธอกู้มา และวันนั้นเธอเองก็ไม่ได้อ่านเอกสารให้ละเอียด

“ถ้าไม่อยากมีปัญหากับเจ้านายของฉัน อาทิตย์หน้าก็ย้ายออกไปซะ!”

“เจ้านายของคุณอยู่ที่ไหนคะ ฉันขอคุยกับเจ้านายของคุณก่อนได้ไหม ขอร้องล่ะค่ะ ฉันยังไม่พร้อมที่จะย้ายออกจากที่นี่ ฉันมีความจำเป็นจริงๆ ฉันขอคุยกับเจ้านายพวกคุณหน่อยนะคะ”

วนิดาไหว้อ้อนวอนชายทั้งสอง

“เอาไงดีพี่ แต่เด็กนี่สวยมากเลยว่ะ ผมว่านายน่าจะสนใจนะ นายของพวกเรายิ่งเป็นผู้ชายสายหื่นอยู่ด้วย”

“อืมๆ งั้นพวกเราก็ไปบอกนายก่อน เผื่อนายสนใจ”

วนิดามองดูชายทั้งสองคุยกันแบบกระซิบกระซาบ เธอไม่ได้ยินว่าพวกเขาคุยอะไรกัน

“ก็ได้ ฉันจะไปคุยกับเจ้านายของฉันก่อน แต่ถ้าเจ้านายของฉันไม่ให้เธออยู่ต่อ เธอก็ต้องย้ายออก เข้าใจไหม!”

“เข้าใจ แต่รอบหน้าพวกคุณไม่ต้องมาที่นี่ได้ไหม โทรบอกก็ได้ ว่าเจ้านายของคุณจะเอายังไง”

“อืม บอกเบอร์มา”

วนิดาแลกเปลี่ยนเบอร์โทรกับชายแปลกหน้า โชคดีที่วันนี้มารดาของเธอไปโรงพยาบาลตามหมอนัด ไม่เช่นนั้นชายทั้งสองคงจะถือวิสาสะเข้าไปในบ้าน และพูดเรื่องที่เธอเอาโฉนดบ้านไปกู้เงินแน่นอน

------------------------------------------

ตัวอย่างตอนต่อไป

“คุณกวินครับ ลูกหนี้นักศึกษาสาวสวย มาถึงแล้วครับ”

“ให้เข้ามาเลย”

“ครับ”

ชายคนดังกล่าวเดินออกมาหน้าห้องทันที

“เจ้าหนี้ของเธอรออยู่ข้างใน เข้าไปสิ”

วนิดาพยักหน้าตอบกลับ ก่อนจะยื่นมือไปผลักประตู แล้วก้าวขาเข้าไปข้างใน

(แอ๊ดดดด)

“!”

“!...พี่วิน”

***ฝากติดตามตอนต่อไป กดไลค์ คอมเม้นท์ รีวิวเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ***