Beranda / โรแมนติก / เผลอใจรักนางบำเรอ / ตอนที่ 6 ลุงแก่ๆ ที่คิดไว้

Share

ตอนที่ 6 ลุงแก่ๆ ที่คิดไว้

last update Terakhir Diperbarui: 2025-08-20 17:05:32

 

หลังเลิกเรียนในเวลาบ่ายสามโมงชนัญชิดาก็รีบตรงไปยังบริษัทของเมฆินทร์ตามที่อยู่ที่ได้จากบิดา

หญิงสาวแจ้งประชาสัมพันธ์ก่อนจะขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนสุดของสำนักงานใหญ่

“สวัสดีค่ะ หนูมาพบคุณเมฆินทร์ที่ค่ะ” หญิงสาวแจ้งกับเลขาหน้าของประธานบริษัท

“นัดไว้หรือเปล่าคะ” รัชนีกรเงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์แล้วยิ้มและพอจะเดาออกว่าผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นคนที่เจ้านายเธอแจ้งไว้ว่าจะเข้ามาพบ

“เปล่าค่ะ แต่พ่อบอกว่าให้หนูเข้ามาเจอได้เลย แต่ถ้าต้องนัดก่อนหนูเข้ามาวันหลังก็ได้นะคะ” ชนัญชิดาไม่คิดว่าจะต้องนัดเข้ามาก่อน แต่ถ้าวันนี้เขาไม่ให้เขาพบเธอก็จะถือว่าตนเองทำตามสัญญาแล้วเป็นเขาเองที่ไม่ยอมให้เธอเจอ

“หนูเป็นลูกสาวคุณชนินทร์ใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ”

“ถ้าเป็นลูกสาวคุณชนินทร์เข้าพบได้เลยแต่พี่ขอไปแจ้งคุณเมฆินทร์ก่อนนะคะ”

รัชนีกรเข้าไปแจ้งเมฆินทร์จากนั้นก็เดินออกมาและพยักหน้าให้ชนัญชิดาเขาไปด้านใน

ชนัญชิดาสูดหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงานของเมฆินทร์ด้วยใบหน้าเรียบเฉย หญิงสาวเดินก้มหน้าและ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้

“สวัสดีค่ะคุณเมฆินทร์หนูมาตามที่พ่อบอกไว้ค่ะ” หญิงสาวแนะนำตัวแต่ไม่กล้าเงยหน้ามอง

เมฆินทร์ละสายตาขึ้นจากเอกสาร เขามองชนัญชิดาตั้งแต่หัวจรดเท้าและรู้สึกพอใจกับรูปร่างของหญิงสาวมากแต่เขายังเห็นหน้าเธอไม่ชัด

“เอาแต่ก้มหน้าแบบนั้นแล้ววันนี้จะคุยกับรู้เรื่องไหมล่ะ”

เมื่อได้ยินเสียงของเขาชนัญชิดาก็ใจเต้นแรงเพราะมันไม่เหมือนกับเสียงลุงแก่ๆ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็ตกใจเมื่อคุณเมฆินทร์ไม่เหมือนกับลุงแก่ที่เธอจินตนาการถึง เขาเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อ ใบหน้าคมเข้มดวงตาสีนิลที่จ้องมาทำเอาหญิงสาวรู้สึกถึงความมีอำนาจ เธอยืนนิ่งแทบจะหยุดหายใจ

“มาแล้วเหรอนั่งลงก่อนสิ” เสียงของเขาฟังดูมีอำนาจจนเธอยอมทำตามด้วยความกลัวและเกรง

เมฆินทร์จ้องหน้าหญิงสาวและสังเกตเห็นถึงแววตาที่แข็งกร้าวแต่แฝงด้วยความเจ็บปวดในดวงตา เขารู้ดีว่าเธอไม่เต็มใจแต่ก็ยอมจำนนต่อสถานการณ์

“พ่อเธอบอกแล้วใช่ไหม”

“ค่ะบอกแล้วค่ะ”

“และที่เธอมาวันนี้คือจะยอมทำตามใช่ไหม”

“คุณเมฆินทร์คะ หนูขอผ่อนเงินใช้หนี้ที่พ่อเอาไปจากคุณได้ไหม”

“แต่พ่อเธอตกลงกันฉันไว้แล้วนะฉันก็ไม่ชอบพูดอะไรหลายๆ รอบ”

ชนัญชิดาอยากจะขอร้องเขาต่อแต่เห็นท่าทางของเขาแล้วเธอก็เปลี่ยนใจเพราะคิดว่าคนมีเงินมีอำนาจอย่างเขาคงไม่ยอมให้ใครมาหลอกเอาเงินไปฟรีๆ

“ค่ะ”

“เธอเรียนที่ไหน”

“มหาวิทยาลัยxxxค่ะ”

“แล้วพักอยู่ที่ไหน กับใคร”

“หนูอยู่หอพักหน้ามหาวิทยาลัยค่ะ พักอยู่คนเดียว”

“ฉันให้เวลาเก็บของสองวันแล้วย้ายมาอยู่คอนโดของฉัน”

“แต่หนูอยู่ที่หอก็ได้ค่ะ ไม่ต้องรบกวนคุณหรอก”

“พ่อเธอบอกว่าเธอจะทำตามที่ฉันบอกทุกอย่างและฉันก็ไม่อยากให้คนทั้งหอตกใจหรอกนะเวลาที่ฉันไปนอนกับเธอ”

คำพูดของเมฆินทร์ทำให้ชนัญชิดารู้สึกกลัวว่าเขาจะเป็นพวกซาดิสม์ที่ชอบใช้ความรุนแรงจนกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน เธออยากยกเลิกข้อตกลงแต่ก็กลัวบิดาจะคิดสั้นเพราะเมื่อวานท่านก็เกือบจะทำอย่างนั้นไปแล้วครั้งหนึ่ง

“คอนโดที่คุณบอกอยู่ไกลไหมคะ”

“ไม่หรอก น่าจะเดินทางสะดวกอยู่”

“หนูย้ายไปอยู่ที่นั้นก็ได้ค่ะ”

“เดี๋ยวออกไปเอาคีย์การ์ดที่เลขาของฉัน ถ้าพร้อมจะย้ายก็โทรมาบอกคนของฉันจะจัดการให้ ส่วนค่าใช้จ่ายรายเดือน ฉันจะโอนเข้าบัญชีเธอทุกเดือน มีอะไรขาดเหลือบอกเลขาฉันได้ นี่นามบัตรฉันมีอะไรก็ติดต่อมา”

“ค่ะ แต่คุณเมฆินทร์คะ เรื่องเงินรายเดือนไม่ต้องก็ได้ค่ะ”

“แต่ฉันไม่ชอบให้ผู้หญิงของฉันไปทำงานพิเศษ ระหว่างนี้ห้ามออกไปรับงานพริตตี้อีก”

“ค่ะ” ชนัญชิดาไม่กล้าจะพูดอะไรอีกเพราะกลัวจะพูดไม่เข้าหูเขาและจะทำให้เขาโกรธ

“มีอะไรจะถามอีกไหม”

“ไม่มีค่ะ”

“ถ้างั้นก็ออกไปหาเลขาของฉัน เธอจะบอกเองว่าเธอต้องทำอะไรบ้าง”

“ค่ะ สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไว้

“เดี๋ยว เธอชื่ออะไรนะ”

“หนูชื่อมะปรางค่ะ”

“ครั้งต่อไปห้ามไหว้ฉันอีก”

“ค่ะ หนูไปได้แล้วใช่ไหมคะ”

“อือ” เขาพยักหน้าก่อนกลับไปสนใจเอกสารตรงหน้าต่อ

ชนัญชิดาเดินออกจากห้องมาราวกับคนไร้วิญญาณจากที่คิดว่าเมฆินทร์คือลุงแก่ๆ แต่มันกลับตรงกันข้าม เขาคือผู้ชายในสเปกของเธอเลยทีเดียว ถ้าเป็นในเวลาปกติเธอต้องยิ้มดีใจที่เจอคนในแบบที่ตัวเองชอบแต่ตอนนี้เธอกลับไม่มีสิทธิ์คิดอะไรกับเขาได้เลยเพราะตอนนี้สถานะของเธอก็คือผู้หญิงของเขาหรือเรียกง่ายๆ ก็คือนางบำเรอ

“คุยกับคุณเมฆินทร์แล้วใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ เขาให้หนูมาบอกคุณเลขาเรื่องคอนโด”

“เรียกพี่นิดก็ได้แล้วหนูชื่ออะไรล่ะ”

“หนูชื่อมะปรางค่ะ”

“นี่คือคีย์การ์ดของคอนโดนะ หนูจะเข้าไปอยู่วันนี้เลยไหม พี่จะได้ไปส่ง”

“หนูขอเก็บของก่อนค่ะ วันนี้คงไม่ทัน”

“เอาแค่ของใช้ส่วนตัวก็พอนะ ที่นั่นมีทุกอย่างครบ ถ้าเก็บของแล้วโทรหาพี่นะ เราแลกเบอร์กันไว้หน่อยดีไหม”

“ได้ค่ะ”

เมื่อแลกเบอร์โทรศัพท์แล้วรัชนีกรก็ขอเลขที่บัญชีจากนั้นเธอก็โอนเงินให้กับชนัญชิดาเป็นจำนวนสามหมื่นบาท

“พี่นิดคะ มันเยอะไปหรือเปล่า ปกติหนูใช้เงินวันละไม่ถึงสามร้อยเลยค่ะ”

“ไม่เยอะหรอกค่ะ รับไว้เผื่อเอาไปใช้จ่ายยามจำเป็นนะ”

“ค่ะ หนูกลับได้แล้วใช่ไหมคะ”

“ใช่จ้ะ อย่าลืมโทรบอกพี่นะถ้าเก็บของเสร็จแล้ว”

“ค่ะ”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เผลอใจรักนางบำเรอ   ตอนที่ 38 นางบำเรอที่ฉันรัก (ตอนจบ)

    เย็นวันเสาร์ชนัญชิดาเลือกชุดเดรสสีครีมอ่อนเพื่อใส่ไปทานข้าวกับเมฆินทร์เขาบอกเธอว่าจะขอไปจัดการธุระก่อนและให้เธอแต่งตัวรอเมื่อถึงเวลานัดชายหนุ่มก็ขึ้นมารับเธอบนห้อง เขามองแล้วยิ้มอย่างพอใจที่คนรักของเขาสวยเสมอไม่ว่าจะอยู่ในชุดไหน“หนูสวยมาก”“ขอบคุณค่ะ พี่เมฆก็หล่อมากเหมือนกันค่ะ” เธอยิ้มก่อนจะเดินไปควงแขนเขาออกมาจากห้องเมฆินทร์พาไปยังร้านอาหารฝรั่งเศสบนโรงแรมหรูใจกลางเมือง บรรยากาศภายในร้านเงียบสงบ เหมาะสำหรับการดินเนอร์ใต้แสงเทียนอย่างแท้จริง“อร่อยไหม”“อร่อยค่ะ” หญิงสาวทานอาหารอย่างมีความสุขค่ำนี้เมฆินทร์ดูแลเธออย่างดี เขาเล่าเรื่องการไปทำงานที่จีนให้เธอฟังและคิดว่าช่วงปิดเทอมจะพาเธอไปเที่ยวเพราะตอนนี้ชนัญิดาก็เริ่มเข้าใจภาษาจีนมากแล้วตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาพัฒนาไปไกลเกินกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้มาก จากที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงนางบำเรอที่คอยปรนนิบัติเขาเธอกลับได้รับความรักจากเขาทั้งที่เขาเคยบอกว่าจะไม่รักใครอีก“พี่เมฆจะพาหนูไปไหนคะ” หญิงสาวถามเมื่อเส้นทางไม่ใช่ทางกลับคอนโดเหมือนทุกครั้ง“พี่จะพาหนูไปคอนโดพี่”“จริงเหรอคะ” ชนัญชิดาดีใจเพราะเขาไม่เคยพาเธอมาเลยสักครั้งและก่

  • เผลอใจรักนางบำเรอ   ตอนที่ 37 ไฟปรารถนาไม่เคยมอด nc

    ชนัญชิดาเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาฉ่ำปรือ เธอไม่เข้าใจความหมายที่เขาพูดเท่าไหร่ แต่เมฆินทร์ไม่ต้องการให้เธอปรนเปรอเขาเพียงฝ่ายเดียวอีกต่อไป แต่ต้องการให้พวกเขาทั้งคู่ได้แบ่งปันความสุขไปพร้อมๆ กันขณะที่หญิงสาวยังงงอยู่เขาก็ยกเธอขึ้นหมุนตัวกลับให้ใบหน้างามจ่ออยู่ตรงแก่นกาย หญิงสาวเข้าใจแล้วว่าเขาหมายถึงอะไร มือเล็กและปากอิ่มก็ทำหน้าที่อีกครั้งหญิงสาวครางอยู่ในลำคอเมื่อกลีบกุหลาบของตนเองถูกปากร้อนของชายหนุ่มก้มลงดูดกินอย่างกระหาย ทั้งปากและลิ้นทำงานได้ดีจนเธอสั่นสะท้าน เมฆินทร์ส่งนิ้วร้อนเข้าไปในโพรงถ้ำกดย้ำจุดอ่อนไหวเป็นจังหวะอย่างกระตุ้นอารมณ์พร้อมกับลิ้นร้อนที่ตวัดเลียเกสรสีสวยอย่างไม่มีพัก“อื้อ...”เสียงหวานครางเล็ดลอดออกมาขณะที่ปากเล็กก็ดูดกินแท่งร้อนเข้าไปจนลึก มือรูดรั้งลิ้นตวัดเลียวน หญิงสาวปรนเปรอเขาอย่างเต็มที่ ช่วงที่เมฆินทร์ไม่อยู่หญิงสาวเปิดคลิปวิดีโอดูอยู่หลายครั้ง เธอจดจำและนำมาใช้กับผู้ชายที่เธอรักอย่างสุดหัวใจความเสียวซ่านจากนิ้วยาวและปลายลิ้นร้อนที่เขามอบให้กระตุ้นให้ชนัญชิดาทำหน้าที่ของตนเองได้เป็นอย่างดี“อื้อ......”ในที่สุดชนัญชิดาก็สุขสมไปอีกครั้ง ร่างเธอกระตุก ร่

  • เผลอใจรักนางบำเรอ   ตอนที่ 36 เพราะชุดนั้นทำให้ฉันคลั่ง nc

    เมฆินทร์อยู่ทำงานต่อที่จีนอีกสองวันจากนั้นเขาก็จะว่างวันเสาร์และอาทิตย์เพราะมีบริษัทคู่ค้าบริษัทหนึ่งเลื่อนไปเจอเขาวันจันทร์ชายหนุ่มจึงตัดสินใจโทรไปคุยกับบริษัทคู่ค้า และแจ้งว่าในวันจันทร์ที่จะถึงนี้ เขาจะให้วีรชัยผู้ช่วยของเขาเป็นคนไปเจรจาทุกอย่างแทน ส่วนตัวเขาจะอยู่ที่เมืองไทยและใช้การวิดีโอคอลเข้าร่วมประชุมแทน เนื่องจากเขามีธุระสำคัญที่ต้องมาจัดการที่เมืองไทย“นายจัดการเรื่องนี้ได้ใช่ไหมชัย”“ได้ครับ คุณเมฆินทร์ไม่ต้องเป็นห่วงผมจัดการได้สบายมาก ผมเลื่อนตั๋วเครื่องบินให้เรียบร้อยแล้วนะครับ ส่วนรายละเอียดส่งให้เข้าเมลแล้วนะครับ”“ขอบใจมากนะ ถ้านายทำงานเสร็จแล้วจะอยู่เที่ยวอีกสักหน่อยก็ได้ฉันไม่ว่าอะไรหรอก”“คงไม่ล่ะครับผมเองก็อยากกลับไปหาแฟนผมเหมือนกัน” เขาพูดแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์เพราะเข้าใจว่าที่เมฆินทร์รีบกลับก็คงจะไปหาชนัญชิดาเมฆินทร์ไม่ตอบอะไร เพียงแต่ยิ้มมุมปาก เขารู้ว่าวีรชัยเข้าใจดีว่าเหตุผลที่แท้จริงที่เขารีบร้อนกลับเมืองไทยคืออะไรชายหนุ่มเก็บข้าวของใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าเดินทางอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและความคิดถึงหญิงสาวอย่างสุดหัวใจ การห่างกันแบบนี้มันไม

  • เผลอใจรักนางบำเรอ   ตอนที่ 35 ไม่เหลือความรู้สึกอะไรอีกแล้ว

    วางสายจากรัชนีกรแล้ววีรชัยก็เดินกลับมาหาเจ้านายที่บริเวณห้องรับแขกของห้องพักซึ่งตอนนี้เมฆินทร์กำลังนั่งดูเอกสารที่จะคุยกับลูกค้าในช่วงบ่ายอยู่“เรียบร้อยแล้วใช่ไหมชัย” เขาเงยหน้ามาถาม“ครับ คุณนิดส่งให้แล้วทุกอย่างโอเค คุณเมฆินทร์ครับพอจะมีเวลาว่างคุยอะไรกับผมแป๊บหนึ่งได้ไหม” วีรชัยนั่งลงตรงข้ามและถามอย่างจริงจัง“ว่ามาสิ วันนี้สบายๆ นะไม่ได้ยุ่งอะไรมาก มีอะไรเหรอ”“คือเรื่องที่ผมจะถามคุณเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องงานนะครับ ผมต้องขอโทษถ้ามันจะเป็นการยุ่งเรื่องส่วนตัวของคุณมากไปหน่อย”“ทำไมพูดจากำกวมแบบนั้นล่ะชัย มีอะไรก็พูดมาเราทำงานด้วยกันมานานฉันก็เห็นว่านายเป็นเหมือนเพื่อนคนหนึ่งนั่นแหละ”“คุณเมฆินทร์ครับ วันก่อนที่เราไปทานอาหารแล้วบังเอิญเจอคุณปลายฟ้า”เมื่อได้ยินชื่อปลายฟ้าเมฆินทร์ก็เงยหน้าขึ้นมองและไม่เข้าใจว่าวีรชัยกำลังจะพูดอะไรกันแน่“ใช่ นายมีอะไรหรือเปล่า”“แล้วคุณเมฆินทร์ได้ส่งรูปไปให้คุณมะปรางใช่ไหม”“ฉันส่งรูปบรรยากาศวันนั้นไปให้แล้วก็เผลอส่งรูปปลายฟ้าไปด้วยแต่ฉันก็ลบแล้วนะ”“แต่คุณเมฆินทร์ลบหลังจากที่เธออ่านแล้วใช่ไหม”“ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันแต่ฉันว่าส่งไปแล้วก็รีบกดยกเลิกน

  • เผลอใจรักนางบำเรอ   ตอนที่ 34 อดทนอีกนิดนะ

    เมฆินทร์ยังโทรศัพท์มาหาชนัญชิดาอย่างเคยหญิงสาวไม่ได้ถามเขาถึงเรื่องของผู้หญิงที่ชื่อปลายฟ้าเพราะเธอกลัวว่าการทะเลาะกันระหว่างที่อยู่ห่างแบบนี้จะทำให้ทั้งเธอและเขาเข้าใจผิดกันไปมากยิ่งขึ้น เธอจะรอให้เมฆินทร์กลับมาที่เมืองไทยแล้วถึงจะสอบถามเรื่องนี้กับเขาอีกครั้งหญิงสาวยังคงคุยกับเขาตามปกติบอกรักเขา บอกคิดถึงเขาเหมือนกับทุกครั้งที่เขาโทรมา“มะปรางมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าทำไมฉันรู้สึกว่าน้ำเสียงเธอดูไม่ดีเลย” เมฆินทร์ถามอย่างเป็นห่วง“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณเมฆ หนูก็คิดถึงคุณเมฆนั่นเลยค่ะ คุณเมฆไปตั้งสิบวันแล้วนะคะ”“ได้ยินแบบนี้ฉันอยากรีบบินกลับไปหาเธอตอนนี้เลยนะมะปราง”“คุณเมฆอย่าทำแบบนั้นนะคะ ถ้าคุณเมฆทำหนูต้องรู้สึกผิดมากๆ เลยค่ะ ที่ทำให้คุณเมฆเสียงาน อีกแค่สี่วันเองนะคะแล้วเราก็จะเจอกัน” เธอปลอบใจตัวเองว่ามันเหลือเวลาอีกไม่นาน“ฉันไม่แน่ใจน่ะสิ ว่าจะได้กลับตามกำหนดหรือเปล่า” เขารู้สึกผิดที่อาจกลับไปหาเธอไม่ตรงตามเวลาที่บอกไว้“งานมีปัญหาเหรอคะคุณเมฆ”“งานไม่มีปัญหาหรอก แต่ลูกค้าเลื่อนนัดออกไปฉันอาจจะกลับช้ากว่าเดิมสักสองวันได้ไหม ฉันรู้ว่าเธอต้องคิดถึงฉันมาก ฉันก็ไม่ต่างจากเธอหรอกนะมะป

  • เผลอใจรักนางบำเรอ   ตอนที่ 33 รูปที่ถูกลบ

    เวลาผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ชนัญชิดายังคงใช้ชีวิตในแต่ละวันด้วยการไปฝึกงานอย่างตั้งใจ เมฆินทร์โทรหาเธอทุกวันตามที่สัญญาไว้ แต่บางครั้งเวลาที่คุยกันก็สั้นลง เนื่องจากเขาต้องจัดการเรื่องงานมากมายที่ประเทศจีนแม้เขาจะโทรหาเธอทุกวันแต่ชนัญชิดากลับรู้สึกคิดถึงเขามากขึ้นทุกทีความเหงาเพิ่มมากขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่เธอต้องอยู่คนเดียวที่คอนโดวันนี้เป็นวันเสาร์ชนัญชิดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เมื่อไม่มีเมฆินทร์อยู่ข้างๆ เหมือนที่เคยเป็นมาตลอดเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างเหม่อลอยไม่นานนัก ข้อความไลน์จากเมฆินทร์ก็เด้งขึ้นมาหญิงสาวรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันทีเมฆินทร์: วันนี้ฉันออกไปทานข้าวกับลูกค้าที่นี่นะหลังข้อความนั้นเมฆินทร์ก็ส่งรูปถ่ายมาให้เธอหลายรูป รูปถ่ายส่วนใหญ่เป็นรูปที่เขานั่งอยู่กับลูกค้าชาวจีนในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง รูปถัดมาเป็นรูปอาหารที่ดูน่าอร่อย และอีกรูปหนึ่งเป็นรูปที่เมฆินทร์กำลังยิ้มกว้างอยู่ข้างๆ ผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยมากชนัญชิดาไล่ดูรูปทั้งหมดอย่างละเอียด เธอเซฟเก็บไว้ทุกรูป เพราะตั้งใจว่าจะเอาไว้ดูเวลาที่คิดถึงเขา เธอซูมดูรูปที่เมฆินทร์อยู่กับผู้หญิงคน

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status