ตอนที่ 9 ดีพอ ไม่มีอยู่จริง

“แล้วดีพอในความหมายของมึงคือแบบไหนวะ แบบไหนที่เรียกว่าดี”

“แบบกูไง” ตอบแบบไม่ต้องเสียเวลาคิดแล้วก็ยกแก้วเหล้าที่บีบเกือบร้าวขึ้นมาดื่มต่อ

“เหรอ ฮ่า ๆ โทษทีนะที่กูขำ” ชัชชัยอดขำพรวดออกมาไม่ได้ จะพูดว่าไงดีละ เขาคิดว่าเพื่อนของเขากำลังเยินยอตัวเองมากเกินไปหน่อย

“ขำอะไรของมึงวะ นี่กูพูดจริง ๆ นะ ไม่มีใครดีสำหรับเอิร์นได้เท่ากูอีกแล้ว” ตั้งแต่เด็กก็ไม่เห็นจะมีผู้ชายคนไหนที่ดูจะเป็นคนดีในสายตาของอินทัช เพราะเหตุนี้ไงเขาถึงยอมเสียสละตัวเองมาแต่งงานกับอารีรัตน์

“ถ้ามึงดีนักแล้วขอเลิกกับเขาทำไมวะ”

“เอ้า ก็กูไม่ได้รักเอิร์นไงมึง คนขอเลิกมันก็จะมีกี่เหตุผลกันวะ แล้วกูก็บอกเอิร์นดี ๆ กูไม่ได้นอกใจหรือทำเรื่องเลว ๆ แล้วถึงมาขอเลิกเว้ย”

“เออครับ มึงมันคนดี ประเสริฐจนยากจะหาชายใดมาเทียบได้ แล้วมึงได้ถามเขาไหม”

“ถามอะไรวะ”

“มึงเคลมว่าตัวเองเป็นคนที่ดีที่สุดสำหรับน้องเอิร์น แล้วมึงได้ถามเขาไหมว่าในสายตาของเอิร์นมึงดีขนาดนั้นหรือเปล่า กูว่านะตอนนี้น้องเอิร์นคงมองว่ามึงเหี้ย...”

“เฮ้ย ไอ้ชัช มึงหลอกด่ากูเหรอ”

ไอ้เพื่อนเวร คนกำลังเคลิ้มและหลงใหลไปกับความดีในความคิดของตัวเองอยู่ แต่ไอ้นี่มันมาพูดซะความดีที่อินทัชคิดกลายเป็นคนเลวขึ้นมาทันที

“กูไม่ได้หลอกด่า แต่ด่าเลย คนดีที่ไหนมันถึงได้ทิ้งลูกทิ้งเมียวะ น้องเอิร์นก็ดูแลมึงอย่างดีและลูกมึงก็กำลังน่ารักแต่มึงดันขอเลิกได้ลงคอ ถ้ากูเป็นน้องเอิร์นก็คงไม่มองว่ามึงดีหรอกว่ะไอ้โอบ เป็นกูนะจะหาผัวใหม่ที่ดีกว่ามึง กูบอกเลยนะ คนอย่างมึงแม่งไม่ใช่คนดี”

“ไอ้เชี่ยนี่ มึงยังอยากเป็นเพื่อนกูอยู่ไหมไอ้ชัช” มันพูดจาไม่เข้าหูหลายครั้งแล้วนะ แม่ง!

“แหมมึง ทำมาขึ้นนะ” พูดจี้ใจดำหน่อยทำเป็นสร่างเมานะมึงไอ้โอบ

“กูแค่เลิกกับเอิร์นแต่กูไม่ได้ทิ้งลูก” เขาตั้งใจทำมาเองกับมือจะทิ้งได้ยังไง อันนาคือสิ่งล้ำค่ามากที่สุดของเขา ไม่ได้รักแม่ของลูกแต่ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่รักลูก ใครมันจะไม่รักลูกของตัวเองวะ

“กูกลับละ ค่าเหล้าเก็บบิลมาให้กูด้วยเดี๋ยวกูเลี้ยงเอง ฉลองชีวิตโสดของกู”

อินทัชพูดไว้แค่นั้นแล้วลุกจากเก้าอี้ เดินโซซัดโซเซเล็กน้อยเพราะวันนี้เขาดื่มหนักกว่าปกติ หอบร่างของตัวเองจนเดินมาถึงรถ เปิดประตูเข้าไปนั่ง เปิดแอร์ให้เย็นๆ หน่อยเพราะรู้สึกหัวร้อนนิด ๆ กับคำพูดของชัชชัย ปิดเปลือกตาลง อินทัชตั้งใจว่าจะของีบสักหน่อยเพื่อให้อาการเมาของตัวเองดีขึ้นเพราะตอนนี้เขาขับรถไม่ได้ มึนหัวขนาดนี้ขับออกไปถ้าไม่ตายก็โดนด่านดักอยู่ดี

วันรุ่งขึ้น

“โอ๊ย ปวดหัวโว๊ย” เสียงอวดครวญดังขึ้นพร้อมดวงตาทั้งสองข้างค่อย ๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งช้า ๆ อาการปวดศีรษะอย่างหนักเป็นผลพวงจากการที่อินทัชดื่มแอลกอฮอล์เกินขนาดไปเมื่อคืน ร่างกายของเขาถึงได้รู้สึกหนักอึ้งเหมือนวิญญาณยังไม่กลับเข้าร่าง ดวงตาทั้งสองข้างตื่นแล้วแต่สติสัมปชัญญะยังไม่เข้าที่เข้าทาง ยังมึนแต่ก็พอรู้ว่าทั้งคืนเขานอนอยู่บนรถและยังจอดหน้าผับที่เดิม

“ฉิบหายละ!” ฉิบหายมากจริง ๆ เมื่อหน้าของลูกน้อยโผล่เข้ามาในหัว เป็นใบหน้าของอันนาที่ทำหน้างอนและจะทำหน้าแบบนี้ทุกครั้งที่เจ้าตัวเล็กงอนปะป๊า

“ปะป๊าขอโทษนะลูก” พูดขอโทษแต่ไปไม่ถึงลูกสาวเพราะมือกำลังคลำหาโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในกระเป๋ากางเกง แล้วแม่งกูทำหล่นไว้ที่ไหนวะ! บ่นตัวเองไปก็พลิกซ้ายพลิกขวาจนในที่สุดก็เจอ

“กูนั่งทับตอนไหนเนี่ย” ช่างเรื่องนี้ไปก่อน ตอนนี้ต้องรีบกดเบอร์โทรหาอารีรัตน์ ‘แม่ของลูก’ คือชื่อที่อินทัชใช้บันทึกเบอร์โทรศัพท์ของอารีรัตน์ไว้ กดโทรออก แต่...

‘หมายเลขที่ท่านเรียกยังไม่เปิดใช้บริการ’

“อะไรวะ” ดึงโทรศัพท์ที่แนบหูอยู่ออกมาเพื่อดูว่าเขากดโทรถูกเบอร์หรือเปล่า ‘ก็เบอร์เอิร์น’ เบอร์โทรของอารีรัตน์จะอยู่ที่รายการโทรออกครั้งล่าสุดเสมอเพราะโทรหาเธอคนเดียวส่วนเรื่องงานจะใช้อีกเบอร์

“หรือเอิร์นปิดเครื่อง?” ตั้งคำถามกับตัวเองไปเรื่อยในขณะที่กดโทรออกอีกครั้งและก็เหมือนเดิม เสียงปลายสายยังเป็นเสียงของระบบตอบรับอัตโนมัติที่ตอบอินทัชและเขามั่นใจว่าไม่ได้กดเบอร์ผิดเพราะเขาจำเบอร์ของอารีรัตน์ได้ จำได้ทุกตัวเลขเพราะเธอใช้เบอร์นี้มาตั้งแต่มัธยมแล้วและเขาเป็นคนเลือกเบอร์นี้ให้เธอด้วยตัวเองจะจำไม่ได้ได้ยังไงกัน

“เอิร์นปิดเบอร์นี้ทำไม” ตั้งคำถามกับตัวเองอีกครั้งเมื่ออินทัชมั่นใจแล้วว่าเสียงปลายสายเป็นเสียงที่บอกว่าหมายเลขนี้ปิดใช้บริการไม่ใช่ปิดเครื่องแค่ชั่วคราว

แต่สิ่งที่เขาอยากรู้คือ ทำไมอารีรัตน์ต้องทำแบบนั้นด้วย หากเธอจะโกรธที่เขาขอเลิกอันนี้อินทัชเข้าใจได้เพราะเรื่องนี้มันเป็นความต้องการของเขาเพียงฝ่ายเดียวและเขาไม่ได้ให้เวลาเธอได้เตรียมใจ แต่เขาไม่เห็นเหตุผลที่เธอจะต้องเปลี่ยนเบอร์นี้หรืออย่างน้อยก็ต้องคิดถึงอันนาบ้างไหม เธอไม่คิดว่าเขาจะอยากโทรหาลูกเลยหรือไง

“บ้านชานเมือง” อินทัชนั่งสงบสติอารมณ์ของตัวเองอยู่ในรถเงียบ ๆ เขากำลังโมโหอารีรัตน์มากที่เธอกล้าทำแบบนี้กับเขาแต่ความโกรธไม่สามารถทำให้เขาไปหาลูกได้ เพราะฉะนั้น สิ่งที่อินทัชควรทำคือตั้งสติของตัวเองและใช้ความคิดว่าบ้านชานเมืองของอารีรัตน์อยู่ที่ไหน ‘ไม่รู้เว้ย!!’

 เรารู้จักกันมานานมากแต่งงานกันมาก็หลายปีจนมีลูกหนึ่งคนแล้ว แต่ทำไมเธอไม่เคยบอกเรื่องบ้านหลังนี้ให้เขารู้เลย เมื่อวานที่อารีรัตน์ขนของออกไปเขาก็มัวแต่ดีใจกับชีวิตโสดของตัวเองจนลืมขอโลเคชั่นบ้านหลังนั้นไว้ พอนึกได้ก็คิดว่าเดี๋ยวค่อยโทรไปถามแต่อินทัชไม่คิดเลยว่าเขาต้องมาเจออารีรัตน์ทำกับเขาแบบนี้

เปลี่ยนทั้งเบอร์แถมยังนิสัยไม่ดีไม่ยอมทิ้งโลเคชั่นไว้ให้เขาอีก “เอิร์นแย่มาก!” อยากเปลี่ยนเบอร์ก็เปลี่ยนไปสิไม่ได้ห้าม แต่เรื่องบ้านอย่างน้อยก็ควรปักหมุดไว้ให้เขาสักหน่อย ไม่คิดว่าเขาจะอยากไปหาลูกเลยหรือไง

“แล้วกูจะทำไงต่อวะเนี่ย โอ๊ย!!” หงุดหงิด หาทางออกไม่ได้เลยระบายอารมณ์ของตัวเองโดยการทุบไปที่พวงมาลัยรถแรง ๆ แต่ดันเจ็บ โทสะยังไม่ลดลงเพิ่มเติมคือปวดมือ มีอะไรจะแย่กว่านี้อีกไหมถ้ามีก็เพิ่มมาเลยนะเอามาให้หมดในวันนี้ โกรธอารีรัตน์ก็โกรธ โมโหที่อับจนหนทางก็โมโห คิดถึงอันนามากด้วย

เมื่อคืนอินทัชตั้งใจจะไปหาลูก อยากไปดูว่าบ้านใหม่ที่เมียเก่าของเขาพาลูกย้ายไปอยู่จะดูดีไหม ปลอดภัยต่ออันนาหรือเปล่าแล้วอันนาจะชอบไหม แต่ดันเมาหัวทิ่มและหลับคารถไปเสียก่อนเขาเลยไม่ได้ทำอย่างที่ตั้งใจไว้

“บ้านชานเมืองจะไปยากอะไร โทรถามอิงค์ก็ได้วะ”

อินทัชตัดสินใจขับรถกลับบ้านเพื่อไปอาบน้ำล้างตัวก่อนจะไปทำงานและระหว่างนั้นเขาจะโทรหาอิงค์ น้องสาวของเขา สองคนนั้นเป็นเพื่อนสนิทกันหากอารีรัตน์จะตัดขาดจากเขา เธอก็คงไม่ตัดขาดกับเพื่อนรักหรอกน่า