บทที่ 3

หนึ่งชั่วโมงต่อมา สาวผมบลอนด์พราวเสน่ห์คนหนึ่งก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของมาร์โก้

ฉันแกล้งทำเป็นจัดแฟ้มเอกสารอยู่ใกล้ๆ พยายามเงี่ยหูฟังอย่างสุดกำลัง

"ที่รัก ผมคิดถึงคุณจัง" น้ำเสียงของมาร์โก้กลับมาหวานหยดย้อยอีกครั้ง

มันทำให้ฉันรู้สึกพะอืดพะอมจนอยากจะอ้วก

"วันนี้คุณดูหล่อเป็นพิเศษเลยนะคะ" หญิงสาวคนนั้นส่งเสียงออดอ้อน

"ผมสวมสูทตัวใหม่น่ะ" มาร์โก้กล่าว "แล้วก็ใส่กระดุมข้อมือที่คุณชอบด้วย ผมอยากสร้างความประทับใจตอนไปเจอพ่อแม่ของคุณคืนนี้"

"ที่รัก คุณเพอร์เฟกต์อยู่แล้วค่ะ พ่อของฉันจะต้องชอบคุณแน่นอน"

ไปเจอพ่อแม่เธอ? สูทตัวใหม่?กระดุมข้อมือที่ เธอ ชอบงั้นเหรอ?

ความจริงพุ่งเข้าชนฉันอย่างจังจนชาไปทั้งตัว

ฉันเป็นแค่ของเล่นแก้เหงา เป็นความลับเล็กๆ ที่เขามีไว้ใช้ช่วยเลือกเครื่องประดับสำหรับไปออกเดทกับคนอื่น เป็นเมียน้อยออนไลน์ที่เขาเก็บไว้ในที่ลับตา

ส่วนแม่สาวผมบลอนด์นั่นต่างหากคือคนที่เขาจริงจังด้วย คือคนที่เขาจะพาไปเปิดตัวกับครอบครัว

หัวใจของฉันแตกสลาย และความรู้สึกสะอิดสะเอียนก็ถาโถมเข้าใส่

ข้อความหวานหูตลอดสามเดือนที่ผ่านมา คำพูดที่เคยทำให้ฉันเขินอาย... ทั้งหมดมันคือเรื่องโกหก ฉันเป็นแค่ของเล่นสำหรับเขา เป็นของที่จะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยมือที่สั่นเทา และส่งข้อความสุดท้ายถึงเร็กซ์:

"แกมันไอ้สารเลว เราจบกันแค่นี้"

จากนั้น โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ฉันก็กดบล็อกและลบเขาออกไปทันที

จบกันที ฉันพิงผนัง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มความโกรธและความอับอายเอาไว้ข้างใน

ไม่กี่นาทีต่อมา มาร์โก้ก็เดินจูงมือแฟนสาวออกมาส่งเธอที่ประตู

เขาไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านเลยสักนิด

รสชาติขมขื่นแล่นพล่านอยู่ในปาก แต่ฉันก็พยายามปลอบใจตัวเอง อย่างน้อยก็ไม่มีใครรู้เรื่องความลับอันน่าเวทนานี้

ถ้าฉันจะไม่สามารถมีความรักได้ ฉันก็จะมุ่งมั่นกับหน้าที่การงาน

ฉันเป็นผู้หญิงที่ฉลาด และจะไม่ยอมทิ้งงานรายได้งามเพียงเพราะผู้ชายเฮงซวยคนหนึ่งแน่ๆ

วันต่อมา มาร์โก้เรียกฉันเข้าไปในห้องประชุมเพื่อนำเสนอแผนธุรกิจต่อหัวหน้ามาเฟีย อเลสซานโดร

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็น 'หัวหน้ามาเฟีย'ผู้เป็นตำนานในระยะประชิด

อเลสซานโดร ฟัลโคน นั่งอยู่บนโซฟา เขาไม่ใช่ชายแก่ผมหงอกอย่างที่ฉันเคยจินตนาการไว้ เขาอายุยังน้อย มีดวงตาสีเทาลุ่มลึกที่ดูเหมือนจะมองทะลุปรุโปร่งไปถึงข้างใน

เขาอยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มสั่งตัดที่ส่งให้เขาดูหล่อเหลายิ่งขึ้นไปอีก

สายตาของฉันชะงักอยู่ที่ชุดสูทนั้นพักหนึ่ง

ฉันจำได้ว่าเคยบอกเร็กซ์ว่าฉันชอบผู้ชายใส่สูทสีน้ำเงินเข้ม เพราะมันดูมีน่าค้นหามากกว่าสีดำ

ก็แค่เรื่องบังเอิญ' ฉันบอกตัวเองแบบนั้น

"คุณลิเลียน่า เริ่มได้เลย" น้ำเสียงของเขาเป็นเสียงทุ้มต่ำและมีพลังดึงดูดที่บังคับให้ทุกคนต้องตั้งใจฟัง

ฉันฝืนตัวเองให้สงบสติอารมณ์และเริ่มรายงานข้อมูลทางการเงินและการวิเคราะห์ตลาด

ตลอดเวลาที่นำเสนอ อเลสซานโดรรับฟังอย่างเงียบเชียบ มีเพียงการพยักหน้าเป็นระยะ หรือไม่ก็ตั้งคำถามที่เฉียบคมและลึกซึ้ง

มาร์โก้นั่งอยู่ข้างๆ เขา คอยเสริมความคิดเห็นบ้างเป็นครั้งคราว แต่ส่วนใหญ่เขามักจะก้มหน้าจดบันทึกและดูเหมือนคนใจลอย

คงกำลังคิดถึงยัยแฟนสาวผมบลอนด์นั่นอยู่ละมั้ง ความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้ามาในใจฉันอีกระลอก

พอจบการนำเสนอ ฉันก้มหัวแสดงความเคารพและเตรียมจะเดินออกไป แต่อเลสซานโดรกลับเรียกฉันไว้กะทันหัน

"ลิเลียน่า เดี๋ยวก่อน"

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินตรงมาหาฉัน

สัญชาตญาณสั่งให้ฉันก้าวถอยหลัง แต่ฉันบังคับตัวเองให้ยืนนิ่งอยู่กับที่

เขาหยุดยืนตรงหน้าฉันพอดี ดวงตาสีเทาลุ่มลึกคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่จุดหนึ่งบนกระดูกไหปลาร้าของฉัน

มันคือไฝเม็ดหนึ่ง ปานเพียงจุดเดียวบนร่างกายของฉัน มันอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างแปลก ปกติจะถูกเสื้อผ้าปิดบังเอาไว้ แต่จะมองเห็นได้เวลาที่ฉันสวมเสื้อคอกว้าง

"รอยตรงกระดูกไหปลาร้าของคุณ... มันดูเป็นเอกลักษณ์มากนะ" อเลสซานโดรพูดขึ้นมาทันที น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ซึ่งต่างจากชายผู้เย็นชาที่นั่งฟังรายงานของฉันเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง

ความวิตกเข้าจู่โจมฉันทันที

ฉันเคยส่งรูปที่เห็นกระดูกไหปลาร้าให้เร็กซ์ครั้งหนึ่ง เขาตอบกลับมาว่า 'ผมอยากจูบไฝเม็ดนั้น ในตอนที่คุณกำลังครางชื่อผมเสียงดัง'

ฉันเหลือบมองมาร์โก้ตามสัญชาตญาณ แต่ใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความงุนงง

"งั้น... งั้นเหรอคะ?"ฉันตะกุกตะกักพลางเอามือปิดจุดนั้นไว้ "ฉันว่าใครๆ ก็มีกันทั้งนั้นแหละค่ะ"