ฉันคือนายหญิง จนวันที่เห็นเธอท้อง

Nakahiga ang anak kong babae na si Mia Powell sa higaan habang napapaligiran siya ng mga tubo at machine sa kaniyang hospital room. Makikitaan ng kaunting pamumula na para bang mula sa kaniyang sakit ang namumutla niyang mukha.

Napakamot ako sa aking mga mata. Parang bumalik ako sa pamilyar na eksenang iyon nang masaksihan ko muli ang napakasakit na bahagi ng aking nakaraan.

Nanginginig kong hinawakan ang maint na kamay ng aking anak. Nakaramdam ako ng sakit sa aking puso habang tumutulo ang luha sa aking mga pisngi.

“Miss na miss ka na ni Mommy, I miss you… Patawarin mo ako…”

Dahan dahan namang hinawakan ng asawa kong si Liam Powell ang aking balikat.

“Huwag mo na siyang gisingin, halika na. Oras na.”

Pilit kong iginalaw ang aking mga binti sa panghihikayak ng nars para umalis kaming magasawa sa ICU nang magkasama.

Umupo kami sa loob ng isang masikip na opisina, dito na nilagay ni Liam ang isang ballpen sa aking kamay.

“Ikaw na mismo ang nakakita sa kaniyang paghihirap. Isa ng napakatinding pagdurusa para sa kaniya ang bawat segundong lumilipas pagkatapos niyang mabrain dead.”

Sinenyasan niya ang organ donation consent form na nasa harapan ko. “Pirmahan mo na ito, para sa ikapapayapa ng ating anak.”

Tumindi ang galit sa aking dibdib nang marinig ko ang nanlalamig at tila objective niyang boses na siyang nagpatuyo sa aking mga luha.

Ibinagsak ko ang ballpen sa lamesa bago ko alisin ang kaniyang kamay sa aking balikat.

“Hindi ko pipirmahan ito! Hindi brain dead si Mia!”

Mukhang natigilan si Liam sa kaniyang narinig.

“Pero… nagkasundo na tayo kanina, hindi ba? Nakita mo naman ang diagnosis ng doktor ng ating anak. Ito na ang pinakamagandang ospital sa atin. Kaya bakit hindi mo pa rin sila magawang pagkatiwalaan?”

Pagkatiwalaan?

Tiningnan ko ang mga mata niyang nagpakita ng pagkainosente at pagkasurpresa, naramdaman ko na para bang nakikita ko ang kawalan nila ng awa sa likod ng kanilang mga paningin.

Pinagkatiwalaan ko sila nang husto sa una kong buhay.

Dinala sa nangungunang ospital sa city si Mia nang dahil sa pneumonia. Wala akong ideya na ang attending doctor pala nito na si Blair Lincoln ay ang dating kasintahan ni Liam.

Hindi dapat magbigay ng banta sa buhay ng kahit na sino ang Pneumonia. Pero isang gabi lang ang lumipas noong biglang lumala ang kondisyon ni Mia kaya agad itong isinugod sa emergency care.

At nang makabalik ako sa ospital, sinabi sa akin ni Blair na brain dead na ang anak kong si Mia.

At bago ko pa man maprocess ang napakatinding balita na iyon, agad akong hinatak ni Liam para pirmahan ang organ donation form sa aking harapan.

“Napakabait ni Mia. Maililigtas ng kaniyang buhay ang buhay ng ibang tao kaya naniniwala ako na ito rin ang gusto niya.”

Wasak na wasak ako noong mga sandaling iyon kaya nagawa nila akong makumbinsi at maloko nang bahagya, pero sapat na ito para ilagay ang aking pangalan sa form.

Wala kong kaalam alam na agad silang inilipat ang puso ni Mia sa anak na babae ni Blair na may congenital heart defect mula pagkasilang nang maalis nila ang ventilator ng aking anak.

Habang nawawala ako sa aking sarili sa sobrang pagdadalamhati sa nangyaring pagkawala ni Mia, dali dali namang bumalik sa dati ang buhay ni Liam.

Isang araw, nagkataong nakita ko siya sa isang amusement park sa katabing siyudad karga ang isang maliit na batang babae sa kaniyang mga balikat habang buong pusong sumasandal si Blair sa kaniya.

Sinundan ko ang mga ito, at nang kumprontahin ko sila para malaman ang katotohanan, nagsanib puwersa ang dalawa para itulak ako sa isang building.

Habang nakahiga ako sa sarili kong dugo, mahigpit kong hinawakan ang locket na naglalaman ng ilang mga buhok ni Mia.

Napakaraming beses ko nang gustong sumuko sa pamamagitan ng pagkitil sa aking buhay. Pero agad na sinunog ng naglalagablab kong galit ang aking mga kahinaan nang makita ko ang saya sa kanilang mga mukha.

At nang mabigyan ako ng ikalawang pagkakataon para mabuhay, wala na akong ibang naramdaman kundi pagpapasalamat.

Gusto maging ng langit na ipaghiganti ko ang aking anak!