บทที่ 2

พอกลับมาที่โต๊ะ ฉันก็กวาดสายตามองไปรอบสำนักงาน เหล่าชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงที่ใบหน้าเย็นชาเหมือนก้อนหินพากันเดินขวักไขว่อยู่ตามทางเดิน

ใครคนใดคนหนึ่งในนี้อาจจะเป็นเร็กซ์ก็ได้

ข้อดีเพียงอย่างเดียวที่ช่วยให้ฉันรอดตัวไปได้คือฉันไม่เคยส่งรูปใบหน้าให้เขาดูเลย เขาไม่มีทางจำฉันได้แน่

ฉันเปิดประวัติการแชทอีกครั้ง ไล่ดูทุกบรรทัดอย่างละเอียด

ในที่สุดฉันก็เจอมัน มันเป็นบทสนทนาเมื่อเดือนก่อน เขาบอกฉันว่าเขากำลังช้อปปิ้งอยู่ที่ย่านแม็กนิฟิเซนต์ไมล์ในชิคาโก้เพื่อมองหากระดุมข้อมือสำหรับงานสำคัญงานหนึ่ง และขอให้ฉันช่วยเลือกให้หน่อย

ฉันเลือกกระดุมข้อมือโอนิกซ์สีดำสั่งทำพิเศษเคลือบทองคู่หนึ่งไป แล้วเขาก็ซื้อมัน

ฉันลุกขึ้นยืน ทำทีเป็นจะไปกดกาแฟ แล้วเดินไปตามทางเดิน สายตาจับจ้องไปที่ข้อมือของผู้ชายทุกคนที่เดินผ่าน

ส่วนใหญ่สวมเสื้อแขนยาว ส่วนกระดุมข้อมือไม่กี่คู่ที่ฉันพอจะมองเห็นได้ก็เป็นแค่แบบธรรมดาทั่วไป

ไม่เจออะไรเลย

ฉันกลับมาที่โต๊ะ ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมา ฉันต้องลองทดสอบดู

ฉันส่งข้อความหาเร็กซ์ว่า:

"นี่ คุณได้ใส่กระดุมข้อมือที่ฉันเลือกให้หรือเปล่าคะ?"

เขาตอบกลับมาแทบจะในทันที "ใส่สิครับ"

"ผมใส่มันทุกวันเลยล่ะ เพราะมันทำให้ผมนึกถึงคุณ"

ทันใดนั้นเอง สายโทรศัพท์ภายในบนโต๊ะทำงานของฉันก็ดังขึ้น

"ลิเลียน่า มาที่ห้องทำงานผม เดี๋ยวนี้" มันคือเสียงของมาร์โก้ เจ้านายของฉัน

มาร์โก้ รอสซี่ อยู่ในวัยสามสิบต้นๆ ผมสีน้ำตาลและดวงตาสีเข้ม เขาเป็นถึงระดับ 'หัวหน้าหน่วย'ซึ่งอยู่ในตำแหน่งที่สูงพอจะรายงานตรงต่อหัวหน้ามาเฟีย อเลสซานโดร ฟัลโคน ได้เลย

ฉันเดินไปที่ห้องทำงานของเขา แต่พอไปถึงหน้าประตู ฉันก็ได้ยินเสียงของเขาดังมาจากข้างใน

มันไม่ใช่โทนเสียงที่เย็นชาและแข็งกร้าวแบบปกติ แต่มันกลับนุ่มนวลและหวานหยดย้อยจนฉันรู้สึกขนลุก

"ที่รัก ผมคิดถึงคุณจัง" เขาพูดกับใครบางคนในสาย "เดี๋ยวมาหาผมที่ออฟฟิศหน่อยนะ ตกลงไหม?"

"พรุ่งนี้ผมอาจจะต้องอยู่ดึกหน่อย ท่านหัวหน้ามาเฟียจะเข้ามาตรวจสอบความเรียบร้อย... ผมต้องเตรียมตัวให้พร้อม" น้ำเสียงของมาร์โก้แฝงไปด้วยความเคารพยำเกรง หรืออาจจะเรียกได้ว่าความกลัว

หัวหน้ามาเฟีย อเลสซานโดร หัวหน้าใหญ่ของตระกูลฟัลโคนทั้งหมด ชายที่มีข่าวลือว่าโหดเหี้ยมไร้ความปรานี

"โอเคครับที่รัก แล้วเจอกันนะ" มาร์โก้วางสาย

ฉันเคาะประตู

"เข้ามา"

"ลิเลียน่า นั่งลงสิ" เขาชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา "เรื่องการประชุมคณะกรรมการในวันพรุ่งนี้ ผมต้องการให้คุณเตรียมรายงานสรุปอย่างละเอียดมาให้ผม"

"รับทราบค่ะ" ฉันตอบ พยายามรักษาน้ำเสียงให้ดูเป็นงานเป็นการที่สุด

มาร์โก้เริ่มอธิบายความต้องการของเขา แต่ในขณะที่เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะ สายตาของฉันก็จ้องเขม็งไปที่ข้อมือเสื้อของเขา

และมันก็อยู่นั่นจริงๆ มันส่งประกายแวววาว... กระดุมข้อมือโอนิกซ์สีดำเคลือบทองคู่หนึ่ง

มันคือคู่เดียวกับที่ฉันเลือกให้เร็กซ์ไม่มีผิดเพี้ยน

ปากกาหลุดจากนิ้วของฉัน ตกลงไปกระทบพื้นเสียงดัง

"เป็นอะไรไป?" มาร์โก้เงยหน้าขึ้นมองพลางขมวดคิ้ว

"ปะ... เปล่าค่ะ" ฉันก้มลงเก็บปากกา หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาจากซี่โครง "มันแค่หลุดมือน่ะค่ะ"

"เจ้านายคะ กระดุมข้อมือของคุณ... ดูแปลกตาดีนะคะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย

มาร์โก้เหลือบมองข้อมือตัวเอง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "คุณคิดอย่างนั้นเหรอ? มันก็ดูดีไม่เบาเลยใช่ไหมล่ะ?"

ฉันถามต่อเพราะต้องการความมั่นใจ "คุณซื้อมาจากที่ไหนเหรอคะ?"

เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "ที่ย่านแม็กนิฟิเซนต์ไมล์น่ะ"

"ทำไมล่ะ คุณชอบมันเหรอ?"

ฉันฝืนยิ้มแบบเป็นกันเองแล้วโบกมือปฏิเสธ

"อ๋อ เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร แค่สงสัยเฉยๆ"

จากนั้นฉันก็แทบจะวิ่งแบบหลุดสติออกมาจากห้องนั้น

ฉันเดินโซซัดโซเซกลับมาที่โต๊ะ สมองมึนงงไปหมด ฉันค่อนข้างมั่นใจแล้วว่า มาร์โก้ก็คือ "เร็กซ์"

แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริง แล้วคนที่เขาเรียกว่า "ที่รัก" ในโทรศัพท์นั่นคือใครกัน?

นี่เขากำลังนอกใจฉันไปมีกิ๊กลับๆ อย่างนั้นเหรอ?

ให้ตายเถอะพระเจ้า