บทที่ 11 อาการนี้คือ...

“ขอโทษ แกไปสั่งอาหารรอนะ ฉันไปไม่นานหรอก”

โจซิเฟียเอ่ยพร้อมกับหันหลังวิ่งไปยังห้อง เชอร์ล็อกจึงกดลิฟต์ลงไปรอชั้นล่างของโรงแรม

โจซิเฟียเคาะห้องของเขาสองที รออยู่ครู่หนึ่งประตูก็เปิดออก ร่างสูงมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่าง หยดน้ำเกาะพราวบริเวณแผงอกกับลำตัวช่วงบน โจซิเฟียพยายามโฟกัสไปที่ใบหน้านิ่งของเขาแทนตรงกล้ามเนื้อท้องเป็นเป็นลอนซิกแพ็คสวย

“โจลืมกระเป๋า ขอเข้าไปเอาแป๊บนะ” หล่อนรีบเอ่ยบอกพร้อมกับวิ่งเข้าไปในห้องนอน เบนเดินตามเข้าไป

“มีแพลนไปไหนกัน” เขาเอ่ยถามพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กเช็ดผมหยักศกสั้นยืนขวางประตูอยู่

“ไปทานข้าว แล้วก็พาเชอร์ล็อกชมเมือง”

หล่อนเอ่ยตอบตามความจริงด้วยน้ำเสียงไม่ถึงกับกระด้าง ในใจรู้สึกผิดนิดหนึ่งที่ยึดห้องเขาเหมือนห้องตัวเอง วันนี้ไม่แน่ใจว่าเขาทำงานหรือเปล่า ถ้าทำก็หมายความว่าโจซิเฟียทำให้เขาไปทำงานสาย

“คุณทำงานหรือเปล่าวันนี้”

เอ่ยถามออกไปอย่างพยายามลืมความบาดหมางระหว่างกัน อย่างน้อยเขาก็อุตส่าห์มีน้ำใจเสียสละห้องให้

“ผมช่วยเชสดูแลโรงแรมช่วงนี้”

เบนเอ่ยตอบพร้อมกับจ้องมองหน้าของหล่อนนิ่งๆ ด้วยสายตาที่โจซิเฟียอ่านไม่ออก

“โจไปละ”

หล่อนหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายไหล่แล้วเดินมายังประตู เขายืนอยู่ตรงนั้นและไม่มีทีท่าว่าจะหลีกทางให้ โจซิเฟียไปหยุดยืนตรงหน้าเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

“เบนจามิน”

“หือ”

“ขอผ่านหน่อย เชอร์ล็อกรออยู่ เขายิ่งเป็นคนโมโหหิวง่ายด้วย เขารอโจทานข้าวอยู่”

หล่อนเอ่ยบอก เพียงเท่านั้นใบหน้าหล่อเหลาก็ดูเหมือนจะถมึงทึงลงไปอย่างที่โจซิเฟียต้องกระพริบตากับความเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วนั้น

“เหรอ คิดว่ากินกันจนอิ่มแปล้แล้วซะอีกเมื่อคืนนี้”

น้ำเสียงประชดประชันพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ แขนกำยำดึงเอวบางมากอดแนบ โจซิเฟียทำตาโตตกใจ

“เบนจามิน จะทำอะไรฮึ!”

หล่อนเอ่ยถามน้ำเสียงขุ่น เบนกระตุกยิ้ม ดวงตาคมจ้องมองไม่ละจากใบหน้านวลของคนในอ้อมแขน

“คุณคิดว่าผมจะทำอะไรล่ะโจ”

เขาก้มมากระซิบถามก่อนจะประจบปากไปบนเรียวปากอิ่มทันที

“อื้อ...”

หล่อนดิ้นตามเคย เบนบดปากไปบนปากนุ่มอย่างหนักหน่วง ไม่แน่ใจว่าเป็นอารมณ์ต้องการลงโทษหรืออารมณ์อยากระบาย หรืออารมณ์ไหนกันแน่ เขาจูบหล่อนอย่างไม่ยอมให้หายใจหายคออยู่ครู่หนึ่ง

“จูบของผมพอสู้กับของไอ้หนุ่มนั่นได้ไหม”

เขากระซิบอยู่เหนือริมฝีปาก โจซิเฟียอ้าปากจะโต้ตอบ เบนฉวยจังหวะนั้นสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากสวยทันที ลิ้นนุ่มกระหวัดพันกระตุ้นเร้าและโหยหา

โจซิเฟียตัวแข็ง หัวใจโลดเต้นแทบจะทะลุออกมาข้างนอก มือใหญ่ที่โอบตรงเอวดึงสะโพกหล่อนให้เข้าไปแนบกับร่างของเขา หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความกำยำล่ำสันของร่างกายแกร่งราวกับกำลังใช้มือลูบสัมผัส

เบนจูบหล่อนจนรู้ถึงร่างบางที่อ่อนระทวยพิงอกของเขาอยู่ ชายหนุ่มรู้สึกตัวจึงถอนริมฝีปากออก

“โจ”

เสียงพึมพำเหมือนพูดกับตัวเอง โจซิเฟียหายใจหอบถี่พยายามจับออกซิเจนเข้าปอดเมื่อเขายอมถอนปากขึ้น

“ไอ้คนสารเลว”

คำด่ายอดฮิตที่หล่อนใช้กับเขาประจำดังออกมาพร้อมกับฝ่ามือเรียวสะบัดไปบนแก้มซ้ายของเขา เบนหน้าหันนิดหนึ่ง เขายังคงโอบแขนรอบเอวบางไม่ยอมปล่อย จ้องสบตาโตสีฟ้าของหล่อนอย่างไม่แยแส

“ปล่อย!”

หล่อนตะโกนใส่หน้า ใบหน้างามแดงก่ำอย่างโกรธจัด อาการที่เบนคุ้นเคยเป็นอย่างดี  โจซิเฟียยกมือขึ้นทุบอกเขาเมื่อเขายังไม่ยอมปล่อย หล่อนไม่รู้ว่าจะสรรหาคำอะไรมาด่าเขาดีแล้ว เขายอมให้หล่อนทุบเอาทุบเอา เพียงยืนจ้องมองหล่อนเงียบๆ อยู่อย่างนั้น เหมือนจะดูว่าหล่อนจะมีฤทธิ์ถึงขนาดไหน

“เบนจามิน! คุณต้องการอะไรกันแน่ ทำไมต้องแกล้งกันแบบนี้ โจเกลียดคุณ รู้เอาไว้ด้วย! เกลียดที่สุดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด! ปล่อยเดี๋ยวนี้ พวกกินไม่เลือก หว่านเสน่ห์ คลำไม่มีหางเป็นเอา ไม่เว้นแม้แต่เด็ก!”

หล่อนด่าพรั่งพรูออกมา เบนขมวดคิ้วเข้าหากันกับข้อกล่าวหาที่หล่อนด่าออกมาเป็นชุด

“พูดเรื่องอะไร”

เขาเอ่ยถามออกมาพร้อมกับตวัดร่างหล่อนขึ้นสู่วงแขนไปวางบนเตียง โจซิเฟียรู้สึกตกใจเป็นอันมากกับท่าทางที่แปลกไปของเขา พบกันครั้งนี้เขาไม่ทำท่าหยิ่งยโสไว้ระยะห่างเหมือนเช่นเคย แต่กลับรุกหล่อนอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว หรือมันจะเป็นกลยุทธ์ใหม่ที่เขาจะใช้แกล้งหล่อนต่อไป ร่างสูงล้มมาทับทาบ ใบหน้าหล่อคมสันอยู่เหนือใบหน้าของหล่อนอย่าที่ทำให้โจซิเฟียแทบจะลืมหายใจ