5 แพ้ท้อง

    วันแรกของการเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหม่ สถานการณ์หลายอย่างก็ดูจะคลี่คลายไปในทางที่ดี แม้อันดาจะนึกหวาดระแวงอยู่บ้างแต่ก็ไม่มากมายเหมือนกับที่ผ่านมา 

    ตอนที่ยังอยู่กับพ่อแม่บุญธรรม อันดาต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง งานบ้านทุกอย่างเป็นหน้าที่ของเขาไม่เว้นแม้แต่ตอนที่ยังเรียนมัธยมปลายก็ยังต้องไปหารับจ้างทำงานช่วยเหลือครอบครัวอยู่ตลอด จนกระทั่งเขาถูกขายแลกกับเงินจำนวนหนึ่ง 

    ถึงชีวิตจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่กลับกันชีวิตของอันดากลับมีความเป็นอยู่ที่แตกต่างจากตอนอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมอย่างสิ้นเชิง แม้ในสายตาของคนอื่นเขาจะถูกปฏิบัติเหมือนสัตว์ตัวหนึ่งที่อยู่ในฟาร์ม แต่ถ้าเทียบเรื่องการกินอยู่มันดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งกับบ้านหลังใหม่ยิ่งแล้วใหญ่ มากสุดก็แค่ถูกกักบริเวณ แต่ที่เหลือเขาสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติทุกอย่าง ไม่รู้สึกเลยว่าโดนกดขี่อย่างที่ผ่านมา

   แบบนีเราจะกลายเป็นคนขี้เกียจสันหลังยาวไหมนะ?

    เด็กหนุ่มตั้งคำถามนี้กับตัวเองในใจ อนาคตหลังจากคลอดเด็กแล้ว เขาจะได้รับอิสระกลับคืน หลังจากนั้นโลกใบนี้อาจจะกลายเป็นขุมนรกจริง ๆ สำหรับเขาก็ได้ แต่จะคิดมากไปตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ เพราะยังไงก็ยังมีเวลาอีกตั้งหลายเดือนจนกว่าจะถึงเวลานั้น

อันดาลูบท้องของตัวเองพลางนั่งพิงโซฟาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็น ตะวันใกล้จะลาลับขอบฟ้าเต็มที แต่แปลกที่เขาเองไม่ได้รู้สึกหิวเลยแม้แต่น้อย อาหารที่กาญจนีน้ำมาเสิร์ฟให้แม้จะมีสีสันน่ารับประทาน แต่ไม่นานมันก็เย็นชืดเพราะไม่ได้รับการแตะต้องจากว่าที่คุณแม่เลย

    “น้องอันดา ทำไมไม่ทานข้าวเย็นล่ะคะ ไม่ถูกปากเหรอ”

    “ผมไม่หิวเลยครับ รู้สึกว่ายังอิ่มอยู่เลย”

    “อิ่มอะไรกันล่ะคะ ตั้งแต่น้องอันดามาถึงที่นี่ก็ผ่านมาตั้งหลายชั่วโมงแล้ว ทานสักหน่อยนะคะ” 

    อันดามองสเต็กปลาแซลมอนที่เขาพยายามเมินมันมาตลอดด้วยความรู้สึกแขยง หน้าตาของมันดูดีเสียก็ตรงที่กลิ่นมันฉุนไปหน่อย หรืออาจจะเป็นไปได้ว่าเขาไม่เคยกินปลาชนิดนี้เลย ถึงได้ไม่ได้รู้สึกอยากจะกินมันเท่าไหร่

    แต่ด้วยสีหน้าคาดหวังของกาญจนีทำให้เด็กหนุ่มตัดสินใจใช้ช้อนจิ้มเนื้อปลาชิ้นเล็กขึ้นมาลอง แต่พอยื่นมาใกล้ปาก จมูกดันสูดกลิ่นของมันเข้าไปเต็ม ๆ 

    อั๊วะ!

    พอได้กลิ่นมากขึ้น เขาก็เริ่มมีอาการคลื่นไส้อยากจะอาเจียนจนต้องรีบลุกไปเข้าห้องน้ำ ตอนนี้ไม่ว่าอะไรก็ดูจะเหม็นไปหมดทั้งที่ก่อนหน้านี้กินได้ไม่มีปัญหา เกิดอะไรขึ้นกันแน่

    “แย่เลยนะคะ พี่ขอโทษจริง ๆที่ไม่ได้เอะใจเรื่องนี้เลย” กาญจนีรีบเข้ามาช่วยลูบหลังให้กับอันดา ก่อนจะต่อว่าตัวเองที่ไม่ยอมสอบถามให้ดีก่อน

    “ไม่ใช่ความผิดของพี่กาญหรอกครับ ผมเองก็เพิ่งจะมามีอาการวันนี้นี่แหละครับ ปกติแล้วก็ไม่ได้แพ้อะไรหรอก” 

    “แล้วก่อนหน้า น้องอันดาทานอะไรบ้างคะ มีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษรึเปล่า”

    “ผมกินได้ทุกอย่างครับ ไม่แพ้อะไร แต่คงเพราะก่อนหน้านั้นกินแค่ข้าวต้มกับผลไม้ด้วยละมั้งครับ ก็เลยไม่รู้ว่าแพ้อะไรบ้างนอกเหนือจากนี้”

    “อย่างน้อยตอนนี้ก็รู้แล้วหนึ่งอย่าง ถ้าอย่างนั้นพี่จะไปเตรียมผลไม้มาให้แทนดีกว่า เราค่อยเป็นค่อยไปนะคะ”

    “ขอบคุณนะครับ”

   

    ท้ายที่สุดแล้ว ถึงจะมีตัวเลือกมากมายขนาดไหนอันดาก็กินอะไรไม่ค่อยได้อยู่ดี แค่แอปเปิ้ลสองชิ้นเล็ก ๆ ก็รู้สึกว่าเต็มท้องแล้ว ไหนจะอาการวิงเวียนที่เดี๋ยวมาเดี่ยวไปจนทำอะไรแทบไม่ได้อีก

    “เฮ้อ!”

    อันดาพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง เขาพยายามข่มตายังไงก็นอนไม่หลับ ยิ่งนอนก็ยิ่งเวียนหัว เด็กหนุ่มต้องลุกขึ้นขยับหาเอาตำแหน่งที่เหมาะสม แล้วก็พบว่าการเอนตัวทำมุม 45 องศาเป็นตัวเลือกที่ไม่แย่เลยในตอนนี้ มือเรียวควานหยิบเอายาดมที่ถูกวางเตรียมไว้ข้างหัวเตียงขึ้นมาสูดดม ดูท่าแล้วคืนนี้คงต้องนอนท่านี้ไปก่อน

    เมื่อมองดูนาฬิกาที่หัวเตียงก็เพิ่งจะเป็นเวลา 5 ทุ่ม ทั้งที่ภายในห้องมีทีวี แต่อันดาก็ไม่ได้สนใจเขาเลือกที่จะเดินไปเปิดผ้าม่านมองดูท้องฟ้าเงียบ ๆ มากกว่า

    แต่คงเพราะหน้าต่างอยู่ตรงหัวเตียงพอดิบพอดี อันดาจึงต้องเปลี่ยนทิศทางของการนอนเล็กน้อย เขาวางหมอนลงบนปลายเตียงแทนแล้วทบมันให้สูงขึ้นเพื่อที่จะนอนพิงได้

    “ค่อยยังชั่ว”

    ถึงจะดูไม่ถูกที่ถูกทาง แต่ก็ทำให้เจ้าตัวสบายตัวขึ้นมาก ท้องฟ้าคืนนี้มืดมิดมองอะไรแทบไม่เห็น แต่กลับเป็นสิ่งเดียวที่กล่อมให้คนที่นอนเอนตัวอยู่บนเตียงหลับลงอย่างง่ายดาย

**********

    “แปลกคน”

    “อะไรเหรอครับ พี่เจษฎ์”

    “เปล่า”

    เจษฎาที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่บริเว ณด้านนอกของผับแห่งหนึ่งปิดจอมือถือของตัวเองลงทันทีที่มีคนเอ่ยทัก ปกติแล้วเขาเป็นคนสูบบุหรี่ไม่จัดยกเว้นว่าช่วงไหนที่เครียดหรือมีเรื่องให้คิดเป็นพิเศษ

    “ดูช่วงนี้พี่เครียด ๆ นะครับ คืนนี้ให้เฟรมช่วยปลอบใจดีมั้ย”

    “พรุ่งนี้เราไม่มีเรียนรึไง”

    “ถ้ามีก็แล้วไงล่ะครับ ผมอยากไปกับพี่มากกว่า” 

    หนุ่มวัยนักศึกษาเกาะแขนของเจษฏาด้วยสายตาที่เว้าวอน เขาเผลอพยักหน้าไม่รู้ตัวเพราะความเคยชิน 

    เจษฎาไม่มีแฟนมานานหลายปีแล้ว เขาเบื่อกับความสัมพันธ์ที่ต้องตามหึงตามหวงจึงได้ครองตัวเป็นโสดมาตลอดและเลือกใช้เวลาไปกับความฉาบฉวยแทน ยิ่งตอนนี้มีเรื่องให้คิดมากยิ่งแล้วใหญ่ วัน ๆ แทบไม่ได้มีเวลาหาความสุขใส่ตัวนอกจากเฝ้าติดตามสืบหาข่าวคราวเกี่ยวกับคนที่จงใจจะทำลายครอบครัวของเขา

    “ก็เอาสิ”

    เขาตอบตกลง อย่างน้อยหาทางระบายความเครียดสักหน่อยก็น่าจะดี จริง ๆ แล้วเจษฎาไม่ได้มีคนในสเปกชัดเจน แต่เขาชอบคนอายุอ่อนกว่ามากกว่าคนวัยเดียวกัน ปัญหาก็คือมันไม่ได้หาคู่นอนที่เข้าใจกฏกติกาของวันไนท์ได้ง่าย ๆ ส่วนมากพอได้แล้วก็มักจะชอบทำตัวเป็นเจ้าของเขาทั้งที่ตกลงกันไว้แต่แรกแล้วว่าไม่เกี่ยวกับความรู้สึก 

    แต่ทำไงได้ แม้จะต้องเจอคนประเภทที่ไม่รักษาคำพูดอยู่บ่อยครั้ง แต่เจษฎาก็ยังชอบคนอายุน้อยกว่าอยู่ดี  แล้วพลันภาพใบหน้าจิ้มลิ้มของอันดาก็แว็บเข้ามาในหัว

   ให้ตายเถอะ

    จะบอกยังไงดีว่านั่นแหละตรงเผงกับภาพในหัวที่เขาเคยนึกวาดฝันไว้ ว่าถ้ามีแฟนก็อยากจะได้แบบนี้สักครั้ง 

    “พี่เจษฎ์ เป็นอะไรไปอีกแล้วครับ หมู่นี่พี่ดูเหม่อ ๆ นะ”

     “เปล่า พี่ก็แค่มึนหัวนิดหน่อย ไปเถอะ จะได้ไม่เสียเวลา” เจษฎาตัดบทเพราะไม่อยากตอบคำถามอะไรอีก เขาไม่ต้องการให้เรื่องของอันดากับลูกที่เกิดจากน้ำเชื้อของเขากลายมาเป็นตัวปัญหาสำหรับการใช้ชีวิตนักหรอก ดังนั้นละเว้นอันดาเอาไว้ในฐานที่เข้าใจก็พอแล้ว