4 หน้าที่ของคนกำลังท้องกำลังไส้

    “เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นรึยัง”

    ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวพ้นจากห้องน้ำ แค่เพียงเปิดประตูก็มีคนยืนดักรออยู่แล้ว อันดากอดเสื้อผ้าที่อยู่ในมือเอาไว้แน่น ก่อนจะเดินออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคนตัวสูงใหญ่กว่าเขาเกือบสิบเซ็นเลยก็ว่าได้

    “ก็..ยังไม่ดีเท่าไรครับ”

    “นายมีโรคประจำตัวที่ไม่ได้กรอกประวัติเอาไว้อย่างนั้นเหรอ”

    “คือ…ผมเหม็นน้ำหอมน่ะครับ” อันดาเม้มริมฝีปากพลางยกมือขยี้ปลายจมูกคล้ายคนเป็นภูมแพ้ จากที่กำลังจะเดินเข้าใกล้กลับต้องหยุดชะงัก ร่างสูงถึงกับก้มลงสูดดมเนื้อผ้าที่ตัวเองใส่เพราะไม่เคยมีใครพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน

    “แล้วทนได้ไหม”

    “ถ้ายืนห่างก็พอไหวครับ”

    ในตอนแรกเจษฎาก็คิดว่ามันอาจจะเป็นข้ออ้างที่เด็กหนุ่มไม่อยากให้เขาเข้าใกล้  แต่เมื่อสังเกตคนตรงหน้าดี ๆ แล้ว สีหน้าของอันดาไม่สู้ดีนัก ตนจึงจำต้องถอยห่างอย่างเสียไม่ได้

    “ผมขอโทษนะครับที่ทำบ้านของคุณสกปรก ผมจะรีบไปทำความสะอาดให้เดี๋ยวนี้”

    “ไม่ต้อง ฉันมีแม่บ้านคอยทำความสะอาดอยู่แล้ว สิ่งที่นายควรทำหลังจากนี้ก็คือดูแลลูกของฉันให้ดี แต่ฉันอาจจะต้องบอกกฎบางอย่างกับนายเอาไว้ นายต้องอยู่ที่นี่ไปจนกว่าฉันจะจัดการเรื่องของนายแล้วเสร็จ อย่าได้คิดหนีไปไหน เพราะยังไงฉันก็จะตามตัวนายกับลูกจนเจอ”

    “แล้วถ้าผมคลอดลูกแล้วล่ะครับ”

    “คลอดลูกเสร็จเมื่อไหร่ ฉันจะให้นายเป็นอิสระ ส่วนเรื่องหนี้หรือค่าใช้จ่ายอะไรก็ตามแต่ ฉันจะถือว่านั่นเป็นสิ่งตอบแทนที่นายอุตส่าห์อุ้มท้องให้กับลูกของฉัน ถือว่าเราไม่มีอะไรติดค้างกัน เข้าใจใช่ไหม”

    “ครับ” 

    เจษฎามองอีกฝ่ายด้วยความแคลงใจ เด็กคนนี้นิ่งกว่าที่คิดเอาไว้ แม้กระทั่งตอนที่ถูกพามาที่นี่ก็ไม่โวยวายหรือฟูมฟายเลยแม้แต่น้อย ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็ไม่คิดนิ่งนอนใจง่าย ๆ ไม่ว่าจะอย่างไร อันดาก็คือหนึ่งในกระบวนการที่ต้องการทำลายครอบครัวของอยู่ดี ต่อให้จะไม่มีส่วนรู้เห็นใดๆ เลยก็ตามที

    “เข้าใจก็ดี นับจากวันนี้คิดเสียว่าที่นี่คือบ้านของนาย ถ้าต้องการความช่วยเหลือหรืออยากได้อะไรให้บอกพี่กาญ เธอจะจัดการทุกอย่างให้นายเอง”

    “ผมถามได้มั้ยครับว่าที่นี่ที่ไหน”

    “นายยังไม่ควรที่จะรู้หรอก อย่างน้อยก็ตอนนี้ จนกว่าฉันจะแน่ใจว่าไม่มีใครตามตัวนาย และจนกว่าฉันจะเคลียร์ปัญหาทั้งหมดได้ก็อาจจะต้องใช้เวลาอีกสักพัก แต่ทำใจให้สบายเถอะ ไม่มีอะไรที่นายต้องห่วง ฉันรับรองได้”

    ไม่มีทางเลยที่อันดาจะไม่ห่วง ตอนนี้เขามีสถานะเป็นแม่อุ้มบุญแล้วก็จริง แต่ก็ยังมีเรื่องที่ต้องให้คิดอีกเป็นโขยง ไหนจะเรื่องพ่อแม่บุญธรรม ไหนจะเรื่องท้องที่ผิดแผกจากคนทั่วไปนี่อีก ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย

    แม้สีหน้าของอันดาจะดูมีความกังวล แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เจษฎาต้องเก็บมาใส่ใจ สิ่งที่เขาแคร์ก็มีแค่เรื่องลูกเท่านั้นจริง ๆ 

    “ที่นี่จะปลอดภัยสำหรับตัวนายแล้วก็ลูกของฉัน ถ้าว่างฉันจะแวะมาก็แล้วกัน”

    “คุณจะไม่อยู่ด้วยกันที่นี่เหรอครับ”

    “ใช่ ฉันกับนายเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ไม่มีอะไรเลยที่ผูกมัดกันและกันไว้นอกจากเด็กในท้อง แล้วเรื่องอะไรที่ฉันจะต้องอยู่ที่นี่”

    จะว่าไปตามความเป็นจริงแล้ว เจษฏาไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันกับอันดาเลยทั้งสิ้น ไม่เคยมีสัมพันธ์ทางกาย ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาก่อน มีเพียงสิ่งเดียวที่พอจะยึดโยงได้ก็คือสายเลือดที่กำลังก่อตัวอยู่ในตัวของเด็กหนุ่ม และนั่นเป็นสิ่งเดียวที่เจษฎาจะร่วมรับผิดชอบในฐานะของพ่อเด็ก

    “เอ่อ…แล้วถ้าผมอยากจะติดต่อคุณล่ะครับ ผมจะทำยังไงได้บ้าง”

    “แล้วนายจะติดต่อหาฉันทำไม มีเรื่องอะไรที่นายอยากคุยรึเปล่า ถ้ามีก็รีบคุยเสียตรงนี้ เพราะฉันไม่ต้องการให้เรื่องของนายมากวนใจฉันระหว่างนี้”

    อาจเป็นเพราะอันดาเป็นคนไร้ที่พึ่ง พอเห็นเจษฎามีดูเป็นคนใจดีมีเมตตาถึงได้เผลอพลั้งปากถามไปแบบนั้น แต่ไม่คิดว่าการตอบกลับของอีกฝ่ายจะทำให้เขารู้สึกแย่จนไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

    “มีอะไรจะถามอีกมั้ย”

    อันดาส่ายหน้า เขามีเรื่องมากมายให้คิดก็จริง แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันตีกันอยู่ในหัวจนวาดฝันอะไรไม่ได้เลย บางทีความเงียบอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้

    “ถ้าอย่างนั้นก็ดูแลตัวเองให้ดี ฉันต้องไปแล้ว”

    เด็กหนุ่มมองคนตัวสูงที่หันหลังเดินจากไปไม่เหลียวหลัง เมื่ออีกฝ่ายเดินลับตาเขาก็ยกมือขึ้นกุมท้องของตัวเอง 

   เราต้องรอดนะ

    จะว่าไปอันดาก็อยากจะหยิกตัวเองให้เนื้อเขียวอยู่เหมือนกันที่ดันคิดไปเสียได้เรื่องทำแท้ง ในเมื่อเขาเป็นเด็กกำพร้าที่อยากจะมีอนาคต แล้วทำไมถึงได้กล้าคิดที่จะทำร้ายชีวิตน้อย ๆ ช่างโง่เขลาสิ้นดี

    “น้องอันดาคะ”

    “ขะ….ครับ?”

    “รบกวนมาช่วยพี่กาญดูห้องนอนทีค่ะ ไม่รู้ว่าจะถูกใจรึเปล่า”

    ราวกับถูกปลุกจากภวังค์ น้ำเสียงของแม่บ้านคนนี้ช่างแตกต่างจากแม่บ้านคนก่อนหน้านัก อีกฝ่ายดูยังเป็นคนรุ่นใหม่อายุน่าจะเพิ่ง 30ต้น ๆ ยิ้มแย้มแจ่มใสแถมยังพูดจาไพเราะน่าฟังจนอันดาอดรู้สึกดีไม่ได้ ไม่เคยมีใครพูดกับเขาด้วยความเอ็นดูแบบนี้มาก่อน

    เด็กหนุ่มเดินตามกาญจนีเข้าไปในห้องนอนด้านใน แม้ภายในห้องจะไม่ได้ตกแต่งอะไรมากเกินกว่าห้องพักธรรมดาทั่วไป แต่ข้าวของเครื่องใช้ ๆ ต่าง ๆ ทั้งตู้เสื้อผ้า เตียงนอน โคมไฟ ทีวีต่างก็ครบครันพร้อมสำหรับเข้าอยู่ 

    แต่พอเห็นกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งอยู่ในห้องด้วย อันดาก็รู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ได้มีอิสระอย่างที่คิดเอาไว้ นั่นหมายความว่ามีความเป็นไปได้สูงที่บ้านหลังนี้จะติดกล้องวงจรปิดเอาไว้ทั่วบ้านเพื่อจับตาดูสิ่งแปลกปลอม แต่ถ้าไม่คิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไป อันดาก็รู้อยู่แก่ใจว่ากล้องพวกนั้นเอาไว้จับตาดูพฤติกรรมของเขาเองนั่นแหละ

    “เสื้อผ้ากับของใช้จำเป็นอยู่ในตู้เลือกใช้ได้เลยนะคะ มีอะไรก็บอกพี่ได้เลย แต่ก่อนอื่นเลยบอกพี่มาก่อนว่าวันนี้อยากทานอะไร พี่จะได้เตรียมให้”

    “ขอบคุณนะครับพี่กาญ ผมกินได้หมดครับ แต่จริงๆผมทำกับข้าวเป็นนะครับ ผมทำกินเองก็ได้”

    “อย่าเลยค่ะ คุณเจษฎ์จ้างพี่มาให้ทำงานนะคะ ถ้าขาดตกบกพร่องนิดเดียวล่ะก็ พี่คงอดได้เงินเดือนแน่ ๆ ค่ะ”

    กาญจนียกมือขึ้นป้องปากกระซิบเสียงเบา เพราะเธอเองก็รู้ดีว่ามีกล้องวงจรปิดติดอยู่ทั่วทุกมุมของบ้าน เหลือไว้เป็นพื้นที่ส่วนตัวก็แค่ในห้องน้ำเท่านั้น

    “เอ่อ ถ้างั้นผมช่วยก็ได้ครับ นะครับ ผมไม่อยากอยู่เฉย ๆ”

    “ยิ่งไม่ได้เลยค่ะ คนกำลังท้องกำลังไส้ ยังไงก็ต้องระวังไว้ก่อน เชื่อพี่กาญนะคะ ช่วงนี้น้องอันดาควรจะรักษาเนื้อรักษาตัวให้มาก ๆ อย่างน้อยให้ผ่านเดือนที่สองไปก็ยังดี ลูกในท้องจะได้แข็งแรงค่ะ”

    ถึงอันดาจะหน้าหงอยลงเพราะถูกสั่งห้าม แต่กาญจนีก็ไม่มีทางยอมใจอ่อนให้ ถ้าขืนเด็กหนุ่มเป็นอะไรไปแล้วเกิดผลกระทบกับลูกในท้องล่ะก็ คุณผู้หญิงกับคุณเจษฎ์เอาเธอตายแน่ ๆ