Novelas de loyalheart / ตัวม้วน

"หมอก""ครับ""มานี่หน่อย""คุณกฤษมีอะไรหรือเปล่าครับ""เปล่า แค่อยากเห็นหน้า""เล่นอะไรของคุณเนี่ย...ถ้าไม่มีไร ผมไปทำความสะอาดครัวต่อละ""มานี่ก่อน"มารุตจิ๊ปากแต่ก็เดินเข้าไปหา ในมือยังคงถือผ้าเช็ดโต๊ะไม่ยอมวาง พอไปถึงเขาก็ถูกรวบตัวจับให้นั่งลงบนตัก"ทำไมต้องให้ผมนั่งบนตักคุณด้วย ตัวผมไม่ใช่เบา ๆ นะ""ไว้ตัวใหญ่กว่าฉันก็ค่อยให้ฉันนั่งตักนายแทนก็ได้""ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมหมายถึผมนั่งข้าง ๆ คุณก็ได้ต่างหาก"มารุตกลอกตาไปมาก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงฮัดฮัด แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ระคายหูคนฟังนัก กฤษณะกอดคนตรงหน้าแน่นขึ้น เขาเกยคางลงบนบ่าอีกฝ่าย เลื่อนกรอบหน้าเข้าไปใกล้หูที่กำลังเริ่มขึ้นสีระเรื่อจนแนบชิด"ปีนี้นายอายุเท่าไหร่""ปีนี้ผม 26 แล้ว คุณถามทำไมครับ""ปีนี้ฉัน 33""ครับ ผมรู้อยู่แล้ว คุณห่างกับผมตั้ง 7 ปี เป็นพี่ผมได้สบาย ๆ ""ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่เรียกฉันพี่ซะล่ะ""ได้ไงล่ะครับ คุณโตกว่าผมมากแถมยังเป็นเจ้านายผมกับแม่ด้วย""แต่ฉันว่ามันฟังดูห่างเหิน เรื่องว่าจ้างก็ปล่อยให้เป็นเรื่องว่าจ้าง แต่เรื่องความสัมพันธ์นายก็ต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามที่ควรเป็นสิ""เอ่อ ผม""ฉันขอมากไปงั

"คุณกฤษครับ แป้งน้อยไม่สบาย ผมพาไปหาหมอมาแล้ว....ครับ....มีไข้แต่ตอนนี้ไข้เริ่มลดแล้ว...ครับ...เจอกันตอนเย็นครับ"มารุตวางสายก่อนจะหันมาดูเจ้าตัวเล็กที่นอนกระสับกระส่ายอยู่บนที่นอนของตัวเองอย่างน่าสงสาร หลายวันที่ผ่านมาพวกเขาคงจะพาไปตากแดดตากลมมากไปหน่อยจึงทำให้ล้มป่วย"หายไว ๆ นะเด็กดี"เมื่อเห็นว่าถุงแป้งหลับสนิทแล้วร่างโปร่งก็เดินออกมาด้านนอกเพื่อเตรียมอุปกรณ์เช็ดตัว ปกติแล้วมารุตไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องการดูแลเด็กสักเท่าไหร่ หากเรื่องไหนเขาไม่แน่ใจก็มักจะโทรถามแม่ตัวเองอยู่ตลอด แต่กับเรื่องเจ็บไข้ได้ป่วย แม่เขาจะบอกให้เขาจำใส่ใจไว้เสมอว่าอันดับแรกที่ควรทำก็คือพาเด็กส่งถึงมือหมอให้เร็วที่สุด และนั่นก็เป็นคำแนะนำที่ดีมากสำหรับเขาระหว่างนั้นมารุตก็แวะเข้าไปดูถุงแป้งอยู่ตลอด เธอจะร้องงอแงบ้างเมื่อรู้สึกไม่สบายตัว ทำให้มารุตต้องคอยอยู่ปลอบจนสงบเป็นระยะ ๆ"ยัยหนูเป็นยังไงบ้าง""คุณกฤษ ทำไมรีบกลับล่ะครับ แล้วงานล่ะ"จู่ ๆ กฤษณะก็เดินทางกลับมาถึงบ้านหลังจากที่วางสายจากมารุตไปได้ไม่ถึงชั่วโมง"ฉันเป็นห่วงลูก เลยลางานครึ่งวันน่ะ"กฤษณะเดินเข้ามาในห้องของลูก เขายังไม่ทันจะวางสัมภาระที่พกติดตัวม

ถึงวันฟังคำตัดสิน กฤษณะขอลางานเดินทางไปศาลพร้อมกับลูกและมารุต หลายอาทิตย์ที่ผ่านมาพวกเขามีชีวิตที่ค่อนข้างกดดันเพราะต้องแบกรับเรื่องต่าง ๆ เอาไว้กับตัวทั้งหมด แม้แต่แม่บ้านรุ่งรัตน์ มารุตเองก็ไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังเพราะไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจ"ตาาาาาาา พ่อจ๋า ตาาา"คำเรียกที่จากปากเจ้าตัวเล็กหลังจากที่ยกมือไหว้ตามคนเป็นพ่อและพี่เลี้ยงทำให้นพพลถึงกับหยุดชะงัก นี่หลานเขาโตจนพูดได้ขนาดนี้แล้วเชียวหรือ สุดท้ายแม้ไม่อยากจะรับไหว้แต่ก็ต้องจำยอมพยักหน้าให้ครอบครัวเจ้าตัวน้อย เพียงเพราะอยากเห็นรอยยิ้มของหลาน"ไป ไป หม่ามา ไป ไป"เจ้าตัวเล็ก ส่งเสียงเป็นนกแก้วนกขุนทอง เธอเรียกคนนั้นทีคนนี้ทีแล้วโบกไม้โบกมือทักทายคนไปทั่ว แถมยังเดินคล่องขึ้นกว่าเดิมมาก ไม่เหมือนตอนเล็ก ๆ ที่ไม่ว่าใครก็เข้าใกล้ไม่ได้ส่วนอภิญญาพอได้เห็นหน้าหลานก็ถึงกับน้ำตาซึม เพราะระหว่างที่ฟ้องร้องกันอยู่ เธอไม่มีโอกาสจะได้เจอหลานเลย จะแอบติดต่อก็ลำบาก แต่พอได้เห็นถุงแป้งถือของเล่นที่เคยซื้อให้มาด้วยก็แอบดีใจอยู่ลึก ๆการทักทายดูจะจบลงแค่นั้นก่อนที่พวกเขาจะเดินแยกจากกันไป ส่วนกฤษณะไม่ได้รีรออะไร เขาเดินไปติดต่อเจ้าหน้าที่ศาลเพื่อ

เวลาล่วงเลยมากว่าสองเดือนหลังจากได้หมายศาล แม้กฤษณะจะไม่ได้มีคนรอบข้างในชีวิตมากนัก แต่เขายังโชคดีที่ได้ทนายฝืมือดีเป็นรุ่นพี่จากที่ทำงานเก่า ตามจริงเขารู้สึกแค่เพียงว่าการต่อสู้เพื่อแย่งชิงสายเลือดเดียวกันมันเป็นเรื่องที่สูญเปล่า แต่หากว่ามันจำเป็นที่จะต้องพิสูจน์ตัวเองว่าเขาดีพอที่จะได้เลี้ยงดูลูกต่อไปหรือไม่ เขาก็พร้อมที่จะทำวันนี้ทนายเดินทางมาหาเขาที่บ้าน พร้อมกับสอบถามข้อมูลและหาหลักฐานอื่น ๆ ประกอบเพิ่มเติม"วันที่ศาลนัดไกล่เกลี่ย โจทย์ส่งเพียงทนายมาเจรจา ซึ่งจากที่เราได้พยายามหาข้อตกลงร่วมกัน มันไม่เป็นผลสำเร็จ ดังนั้นเราต้องเตรียมข้อมูลหลักฐานไปสู้กันต่อ ศาลนัดสืบพยานในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า กฤษ นายยังโชคดีนะที่ได้จดทะเบียนสมรส ถ้าว่าตามข้อนี้นายได้เปรียบแน่นอนเพราะเป็นพ่อที่ชอบด้วยกฏหมาย""ผมมีโอกาสที่จะเสียลูกมากน้อยแค่ไหนครับพี่เอก"กฤษณะพูดพลางหันไปมองมารุตที่นั่งอยู่ไม่ไกลกันนัก สิ่งที่เขากังวลใจอีกเรื่องก็คือเรื่องของคนข้าง ๆ เพราะเรื่องของพวกเขาสองคนก็เป็นข้อเท็จจริงอีกข้อที่อีกฝ่ายจะยกข้อนี้ขึ้นมาอ้างได้"ว่ากันตามหลักกฏหมาย ไม่มีข้อไหนที่ห้ามผู้ปกครองที่คบหาเพศเดียวกั

วันนี้กฤษณะพาลูกมาเยี่ยมคุณตาคุณยายอย่างเคย สายตาหลายคู่ที่เคยมองเขาด้วยความเป็นกันเองได้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเพิกเฉย ซึ่งกฤษณะไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก มีก็แต่มารุตที่ยังไม่ชินและรู้สึกอึดอัดตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่กฤษณะยกมือขึ้นตบบ่าคนตรงหน้าเบา ๆ เป็นการให้กำลังใจ แต่ก็ไม่พ้นสายตาคนรอบข้างที่คอยจ้องจับผิดพวกเขาอยู่แทบจะทุกวินาที"ไม่เป็นไรนะ""ครับ"มารุตส่งยิ้มตอบ ตามจริงคนที่อยากได้กำลังใจมากที่สุดควรจะเป็นกฤษณะมากกว่า แต่คนตัวโตกลับไม่เผยความรู้สึกให้ใครรู้ นั่นจึงเป็นสาเหตุว่าทำไมคนรอบข้างถึงเข้าใจผิดคิดว่าเขาไร้ความรู้สึก ทั้ง ๆ ที่หากได้ใกล้ชิดกันจริง ๆ กฤษณะคือคนที่เอาใจใส่คนอื่นดีมากคนหนึ่ง"เห็นอกเห็นใจกันเหลือเกินนะ"นพพลพูดขึ้นอย่างไม่มีอ้อมค้อม เขานึกว่าหากอภิญญาได้เกลี้ยกล่อมให้กฤษณะยอมเลิกจ้างมารุตตามที่ร้องขอ อาจจะทำให้เขาใจอ่อนขึ้นมาบ้าง แต่กฤษณะกลับเพิกเฉย มิหนำซ้ำยังพามารุตมาด้วยราวกับไม่เห็นหัวเขา"ฉันไม่คิดว่าแกจะกล้าหักหลังลูกสาวฉัน ถึงขั้นเอาลูกจ้างมาแทนที่ แถมยังเป็นผู้ชายด้วยกันอีก"คำพูดขอพ่อตาทำให้ทุกคนที่อยู่ในบ้านเงียบไปตาม ๆ กัน"แกเงียบแบบนี้ แสดงว่าแก

หลังจากที่กฤษณะขอมารุตคบอย่างจริงจัง ดูเหมือนว่าพี่เลี้ยงคนที่มั่นใจในตัวเองสูง คนที่กล้าเดินหน้าบอกความรู้สึกก่อน จะกลายเป็นคนละคนไปแล้ว มารุตไม่ยอมสบตาตอนคุย เขาพูดน้อยลงกว่าเดิมมาก แถมยังออกอาการเขินอายยิ่งกว่าเดิมเสียอีก กฤษณะจึงปล่อยให้เขาได้ปรับตัว ไม่เร่งรีบอะไร พวกเขากลับไปเตรียมตัวที่ห้องอีกครั้งและกลับมานั่งพักผ่อนที่ริมชายหาดกันเงียบ ๆ"อ๊าย! จา จ้าาา"ถุงแป้งส่งเสียงร้องดังลั่น เมื่อถูกปล่อยให้คลานเล่นบนชายหายเม็ดเนียนละเอียด ชุดว่ายน้ำสีแดงสดลายก้อนเมฆเด่นสะดุดตา เรียกได้ว่าคลานไปไหนก็หาเจอส่วนผู้ใหญ่ทั้งสองคนอยู่ในชุดกางเกงว่ายน้ำกับเสื้อเชิ้ตแขนสั้นทั้งคู่ คนเป็นพี่เลี้ยงพาเจ้าตัวเล็กนั่งก่อปราสาททรายอยู่ใต่ร่มไม้ ส่วนกฤษณะก็นอนดูมารุตกับลูกอยู่บนเก้าอี้ชายหาด ลมยามบ่ายแก่ ๆ กับกลิ่นของทะเลชวนให้รู้สึกดีทีเดียว"ดูนั่นสิ พวกเขาพาลูกน้อยมาเที่ยวล่ะ""ใช่เหรอ ฉันว่าเด็กอาจจะเป็นญาติกันกับสองคนนั้นก็ได้นะ""ไม่รู้สิ ถ้าอย่างนั้นแล้วแม่เด็กไปไหน ปกติแม่จะหวงลูกอย่างกับอะไรดี ตัวแค่นี้ไม่น่าปล่อยให้ออกมาเล่นแบบนี้กับคนอื่นได้นะ""อืม น่าคิด"บทสนทนาที่ดังอยู่ด้านหลัง ทำให้ก

“ฮึก..ก….” เสียงสะอื้นจากคนตัวเล็กยังคงดังขึ้นไม่หยุดหลังจากที่ผ่านช่วงเวลานาทีชีวิตไปอีกครั้ง อันดายืนมองลูกที่นอนหลับสนิทอยู่ในตู้อบ ระยะเวลาจากหลังคลอดมาจนถึงตอนนี้ก็สองทิตย์เข้าไปแล้ว แต่ทุกครั้งที่มาหาลูกแล้วเห็นตำแหน่งเข็มน้ำเกลือที่เปลี่ยนทุกวันก็อดสงสารไม่ได้ ด.ช.ชนกันต์ อิทธิรารักษ์ ชื่อที่อยู่บนหน้าตู้อบมีความหมายว่าผู้ซึ่งเป็นที่รักของผู้คน อันดามองแล้วได้แค่เพียงกระพริบตาถี่ยกขึ้นปากน้ำตาลวก ๆ ขณะที่เจษฎาก็คอยยืนปลอบอยู่ข้าง ๆ เขาทำทุกอย่างแล้วเพื่อเด็กคนนี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกว่าตัวเองยังทำหน้าที่ได้ไม่สมบูรณ์ “ไม่เป็นไรนะคนดี ลูกเราจะปลอดภัย” “คุณพยาบาลบอกว่าถ้าลูกแข็งแรงก็พาออกมาอุ้มป้อนนมเองได้แล้ว ผมอยากอุ้มเขา” แต่เพราะอาการของลูกน้อยยังไม่อยู่ในเกณฑ์ปกติ อันดาจึงทำได้เพียงสอดมือเข้าไปสัมผัสตัวของลูกน้อยเท่านั้น “นายยังเจ็บแผลอยู่รึเปล่า” “ไม่แล้วครับ แต่ผมสงสารลูก” น้ำเสียงที่อ่อนโยนจากคนรักทำให้อันดารู้สึกอุ่นใจไม่น้อย แผลผ่าตัดตอนนี้ดีขึ้นตามลำดับ อย่างน้อยที่สุดเขาก็ไม่ต้องมากังวลเรื่องของตัวเองอีกแล้ว เหลือก็เพ

“คุณหมอสวัสดีครับ” “หมออะไรกัน เรียกอาเถอะลูก” สารสินอมยิ้มน้อย ๆ โบกไม้โบกมือเป็นเชิงห้ามเมื่อเห็นว่าอันดาพยายามจะลุกขึ้นมาทักทายเขา “อะไรกันครับคุณอา ไม่ทันไรจะมาชิงตัดหน้ารับอันดาเป็นลูกเป็นหลานก่อนได้ยังไงกันครับ เดี๋ยวคุณแม่ก็น้อยใจกันพอดี” บุษบงกำลังจะอ้าปากต่อว่าลูกชายตัวดีที่พักนี้ทำตัวอย่างกับคนเกษียณแล้วอยู่ติดบ้าน แต่พอเห็นหน้าอันดาทีไรเป็นได้ต้องเก็บคำพูดกลืนลงคอเสียทุกครั้งไป “ผมผ่านมาแถวนี้ก็เลยแวะมาเยี่ยม พี่บุษย์สบายดีนะครับ” “สบายดี ถ้าไม่มีเรื่องอะไรให้ปวดหัวน่ะนะ” เจ้าของบ้านพูดพร้อมกับปรายตามองลูกชายตัวเองเล็กน้อย ก่อนหน้านั้นสารสินจินตนาการไม่ออกเลยว่าปัญหาของครอบครัวนี้จะจบลงยังไง แต่ดูแล้วหลังจากนี้คงจะไม่เป็นปัญหา “ว่าแต่อันดาเป็นยังไงบ้าง เตรียมตัวรึยัง มะรืนนี้แล้วใช่มั้ย” “เห็นบ่นว่าอึดอัดท้องมาตั้งแต่เช้าแล้ว เธอมาก็ดีเหมือนกันสิน จะได้ช่วยดูอาการเขาให้หน่อย ถ้าหมอผ่าคลอดเป็นเธอก็ดีสิ ฉันจะได้หายเครียดขึ้นมาบ้าง” “อย่าห่วงเลยพี่บุษย์ หมอพีรพลเจ้าของเคสอันดาเป็นรุ่นน้องผมเอง เชื่อมือเขาได้” “เฮ้อ ฉันก็ยังไม่วา

อายุครรภ์ของอันดาใกล้ถึงกำหนดคลอดเข้ามาทุกที แต่ในแต่ละวันของเด็กหนุ่มไม่ได้ราบเรียบเสมอไป บางวันดีก็ดีบางวันก็ย่ำแย่ โดยเฉพาะเรื่องภูมิแพ้ที่มักจะเกิดผื่นขึ้นตามตัวของเจ้าตัวอยู่บ่อยครั้ง “คราวนี้แพ้อะไรอีก ทำไมวันนี้มีรอยแดงที่แขนเต็มไปหมด” เจษฎาเลิกแขนเสื้อคนตัวเล็กขึ้นทั้งสองข้างพร้อมกับจับมือพลิกดูทั้งสองด้านอย่างพินิจพิเคราะห์ “ไม่รู้สิครับ ผมก็ไม่ได้ทำอะไรนะ” เจ้าตัวพยายามนึกหาสาเหตุว่าไปทำอะไรมาบ้างระหว่างนั้น แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก “เมื่อวานตอนที่ฉันไม่อยู่ นายทำอะไรบ้าง” “ก็ไม่ได้ทำอะไรนะครับ ก็แค่ยืนรดน้ำผักนิดหน่อย อืม..แล้วก็ใส่ปุ๋ยด้วย” “ปุ๋ยงั้นเหรอ นายได้ใส่ถุงมือรึเปล่า” เด็กหนุ่มพยักหน้า ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าขนาดป้องกันทุกอย่างเขาก็ยังจะแพ้ได้อีก ขนาดเป็นเพียงน้ำปุ๋ยที่ฉีดพรมเบา ๆ ไม่ได้สัมผัสด้วยมือโดยตรง แต่รอยแดงกลับลามเป็นปื้นทั่วทั้งแขน “พอเลยนะ ไม่ต้องไปยุ่งกับผักพวกนั้นอีกแล้ว มันโตจนผลิใบขนาดนั้นไม่ตายง่าย ๆหรอก” “แต่อีกอาทิตย์สองอาทิตย์นี้ก็น่าจะเก็บได้แล้วนะครับ ถ้ามันตายก่อนก็คงเสียดายแย่” “ยังจะมาเสียดายอีก ช่ว

สองวันถัดมางานแถลงข่าวของนางบุษบง อิทธิรารักษ์ถูกจัดขึ้นที่บ้านโดยสำนักข่าวที่สามารถเข้าทำข่าวได้จะต้องมีบัตรเชิญเท่านั้น ในขณะที่เจษฎาพาอันดาออกไปเที่ยวชมธรรมชาติข้างนอก ปล่อยทุกอย่างให้นิลนีจัดการ หญิงสูงวัยปรึกษาทั้งผู้หลักผู้ใหญ่ ทนายส่วนตัว รวมไปถึงบุคลากรทางการแพทย์ที่ทำการรักษาอันดามาตลอดและได้ข้อสรุปที่เห็นพ้องต้องกันว่าการเปิดเผยเรื่องของการตั้งครรภ์ของอันดาเป็นผลเสียมากกว่าผลดี และเพื่อไม่ให้เรื่องบานปลายเกินควบคุม บุษบงจึงตัดสินใจแถลงคนเดียว แม้แต่ลูกชายและลูกสาวก็ไม่ให้ยุ่ง ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แต่ความสวยสง่าในแบบฉบับผู้ดีของบุษบงกลับไม่เคยลดลงเลย เมื่อถึงเวลาแถลง หญิงสูงวัยนั่งหลังตรงประสานมือวางไว้บนตัก ฉีกยิ้มเล็กน้อยให้กับกล้องทุกตัวที่จับจ้องมาที่ตน ทำให้นักข่าวที่มาร่วมงานต่างก็พยายามวางตัวให้สมเกียรติกับที่ได้รับเชิญ “มีรถฉุกเฉินจากโรงพยาบาลมาจอดรอด้วย แสดงว่ามีคุณหมอมาร่วมแถลงด้วยรึเปล่านะ” นักข่าวสองคนหันไปคุยกันเตรียมพร้อมสำหรับการทำข่าวในครั้งนี้ บุษบงเริ่มต้นด้วยการกล่าวถึงความรู้สึกที่มีต่อข่าวทั้งหลายโดยที่ไม่จำเป็นต้องมีบทพูดหร

สามวันถัดมาดูเหมือนข่าวคราวของตระกูลอิทธิรารักษ์จะไม่ได้ซาลงเลย เรื่องของอันดากลายเป็นที่ถกเถียงกันในวงกว้าง โดยเฉพาะประเด็นที่ว่า ผู้ชายท้องได้ มีจริงหรือ? ประเด็นนี้มีผู้คนในโลกโซเชียลให้ความสนใจมากมายและก็มีผู้เชี่ยวชาญหลายฝ่ายที่ออกมาให้ข้อมูลถึงความเป็นไปได้แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครกล้ายืนยันอยู่ดี นักข่าวถึงขั้นบุกเข้าไปเค้นถามหมอที่โรงพยาบาลที่อันดาเคยเข้ารักษาตัว แต่ด้วยจรรยาบรรณทางการแพทย์ทำให้นักข่าวหิวแสงเหล่านี้ไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปอย่างที่ตั้งใจไว้ แต่ก็ไม่วายตั้งธงกันแล้วว่าเป็นเพราะอิทธิพลของเงินมากกว่าที่ปิดปากหมอได้เสียสนิท ทุกเช้าที่นิลนีขับรถไปทำงาน เธอจะเห็นนักข่าวจากหลายสำนักมารอทำข่าวอยู่ที่หน้าบ้านเสมอ เธอกำชับทุกคนตลอดเพื่อให้หลีกเลี่ยงคนพวกนี้ แม้แต่เจษฎาเองก็เลือกที่จะเมินเฉยไม่ตอบโต้อะไร สิ่งที่ชายหนุ่มโฟกัสที่สุดตอนนี้คือเบี่ยงเบนความสนใจของอันดาไม่ให้ไปเห็นข่าวแย่ ๆ พวกนี้อย่างน้อยก็จนกว่าจะคลอด และเพราะข่าวลือทั้งหลายเกี่ยวข้องกับครอบครัวอิทธิรารักษ์ ดังนั้นจึงมีคนโทรหาบุษบงเพื่อถามข่าวคราวแทบไม่หวาดไม่ไหว จนเธอต้องสั่งให้งดการติดต่อไม่

บุษบงไม่ออกงานสังคม ไม่คบค้าสมาคมกับใครมานานหลายปีแล้ว ในตอนนั้นเธอเกิดความรู้สึกอับอายที่ลูกชายไม่ได้ดั่งใจ จะไปอวดใครก็ไม่กล้า จึงได้แต่ปลีกตัวออกมาใช้ชีวิตและทำใจเงียบ ๆ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมามีข่าวซุบซิบเกี่ยวกับตระกูลอิทธิรารักษ์บ้างประปราย แต่บุษบงก็ไม่เคยสนใจ ยิ่งสามีมาตายจากไปก่อน หญิงสูงวัยก็ยิ่งหมดแรงจูงใจในการใช้ชีวิตจึงปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง เพิ่งจะเริ่มมาติดตามข่าวสารหาความรู้ใหม่ ๆ ใส่ตัวก็ไม่นานมานี้ แต่พอได้เจอพาดหัวข่าวก็แทบจะสำลักน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไป อดีตนักธุรกิจหญิงชื่อดังไม่ปลื้ม ลูกชายเป็นเกย์ ตัวอักษรย่อพร้อมกับภาพบุคคลอันแสนเลือนลางปรากฎอยู่ในกรอบเล็ก ๆ ของหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับดังกล่าวและโยงมาถึงพาดหัวข่าวข้างต้น ในข่าวไม่มีอะไรมากนอกจากบอกว่าคนทั้งสองเป็นคู่รักกันเนื้อหาเป็นการพูดถึงเรื่องของชีวิตเด็กคนหนึ่งที่จู่ ๆ ก็ตกถังข้าวสารและไต่เต้าด้วยวิธีการขายตัว นอกจากนั้นยังมีเนื้อหาและชีวประวัติของเด็กคนนั้นพอสังเขป “ยัยนิล ช่วยแม่ดูทีสิ นี่มันอะไรกัน” นิลนีไล่อ่านบทความนั้นอย่างละเอียดพร้อมกับเปิดหาข่าว ๆ อื่น ๆ จากใ

"มึงมีรูปนี้ด้วยเหรอ" วันหนึ่งจอมทัพไปค้างที่บ้านของแมกมา เขาไม่มีอะไรทำเลยเดินสำรวจไปทั่วบ้านก่อนจะเห็นว่ามีรูป ๆ หนึ่งในตู้โชว์ซึ่งมันเก่าและซีดจางมาก รูปใบนั้นเป็นรูปถ่ายรวมของเด็กนักเรียนชั้นอนุบาล และจอมทัพจำได้ดีว่ามันเป็นชุดเครื่องแบบกับโรงเรียนที่เขาเคยเรียน"อืม รูปถ่ายรวมตอนอนุบาลน่ะ""มึงอย่าบอกนะว่ามึงเคยเรียนโรงเรียนนี้อะ""อืม""แล้วมึงคนไหน" จอมทัพใจเต้นตึกตักเมื่อมองตามปลายนิ้วของอีกฝ่ายที่กำลังเคลื่อนไปยังจุดหมาย เขานึกสังหรณ์ใจอยู่แล้วแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะบังเอิญได้ขนาดนี้"ใช่เหรอวะ มึงแกล้งกูปะเนี่ย ไม่ใช่ว่าเห็นแม่กูพูดแล้วมึงเอามาอำกูนะ"เหมือนแมกมาจะรับรู้ได้ถึงการไม่ยอมรับความจริงของจอมทัพ เขาจึงพาอีกฝ่ายขึ้นไปด้านบน เปิดลิ้นชักหัวเตียงหยิบเอาอัลบั้มภาพเล็กๆ อัลบั้มหนึ่งออกมาเปิดให้ดู ในอัลบั้มนั้นมีภาพของเด็กคนหนึ่งหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตาอยู่เต็มไปหมด จอมทัพจำมองกรอบรูปบนหัวเตียงซ้ำอีกครั้ง เขามาค้างที่นี่และเห็นมันบ่อยแล้วแต่ก็ไม่นึกเอะใจอะไรเพียงเพราะเด็กที่เห็นในภาพใส่ชุดไพรเวท จึงคิดไปว่าคงไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน"นายน่ะชอบเรามาตั้งแต่ตอนเด็ก แล้วตอนโ

"ทัพ เสร็จรึยังลูก""เสร็จแล้วแม่ รอทัพด้วย!" จอมทัพตะโกนตอบรับแม่ตัวเองก่อนจะวิ่งตึงตังลงบันไดมาด้านล่าง วันนี้ครอบครัวของเขามีนัดสำคัญที่พลาดไม่ได้ และแม่ของเขาก็ดูจะตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ"แล้วพ่อล่ะแม่""พ่อไปก่อนแล้วน่ะสิ เห็นบอกว่าขาดเหลืออะไรจะได้ไปหาซื้อได้ทัน เห็นแบบนี้นะ พ่อเราน่ะตื่นเต้นยิ่งกว่าแม่อีก เมื่อคืนก็ไม่หลับไม่นอน ชวนแม่คุยทั้งคืน""ทำอย่างกับพ่อแม่ไม่เคยทำงั้นแหละ แล้วอีกอย่างคนที่ควรตื่นเต้น ต้องเป็นแมกมามากกว่า""โถ่ลูก ทัพไม่รู้สึกดีใจอะไรกับเขาเลยเหรอ แม่ล่ะน้ำตาจะไหลทุกทีที่เห็นลูกหลานประสบความสำเร็จ""ทัพก็ดีใจนะแม่ ตั้งแต่รู้ข่าวตอนแรกเลย แต่นั่นมันก็ตั้งครึ่งปีมาแล้วอะ ไม่รู้จะดี๊ด๊าไปทำไมอีก""จะผ่านไปนานแค่ไหน ถ้ามันเป็นเรื่องดีแม่ก็ยินดีทั้งนั้นแหละ เอ้า เร็ว ๆ พาแม่ไปเร็ว ๆ เลย เดี๋ยวจะเลยฤกษ์งามยามดีซะก่อน"สองแม่ลูกใช้เวลาไม่ถึง 10 นาทีก็เดินทางมาถึงที่หมาย จอมทัพกับแม่ลงจากรถ มองไปยังสถานที่แห่งหนึ่งเบื้องหน้าที่มีคนมุงออกันอยู่หลายสิบคน"มาได้เวลาเลยแม่ เร็วเข้า จะได้ทำพิธีเปิดร้านใหม่สักที"คนที่ยิ้มแฉ่งจนหน้าบานเป็นจานดาวเทียมอย่างปราณีเดินรุดหน้

ช่วงนี้แมกมามาที่ร้านทุกวันตั้งแต่หัวค่ำยันปิดร้าน ถึงแม้สถานการณ์จากการถูกคุกคามจะดีขึ้นแต่มันก็ยังคงมีอยู่ นอกจากร้านของเขาจะถูกซุ่มทำความเสียหายเป็นครั้งคราวโดยที่ยังหาตัวคนกระทำผิดไม่ได้แล้ว พนักงานที่ร้านก็เริ่มจะบ่นมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาเริ่มมีความคิดที่อยากจะขายร้านขึ้นมาตงิด ๆความกลัดกลุ้มเรื่องนี้ทำให้แมกมากรอกเหล้าเข้าปากยิ่งกว่าน้ำเปล่า ทั้งที่เขาไม่คิดจะมันอีกนับตั้งแต่เสียพ่อไประหว่างนั้นก็มีเรื่องหัวใจผุดขึ้นมาแทรกเรื่องงานอยู่เป็นระยะ ชายหนุ่มนั่งนึกภาพของลาวาที่กำลังมีความสุขขึ้นมาก หัวเราะร่าเริงไปกับสิ่งรอบตัวในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ดูก็รู้ว่าเป็นอิทธิพลที่ได้รับจากครอบครัวของจอมทัพมันเป็นสิ่งที่เขาควรดีใจ แต่ในใจกลับรู้สึกวูบโหวง แมกมาอยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ให้มันชัดเจนกว่านี้ แต่ติดตรงที่ว่าน้องชายของเขาในตอนนี้กำลังดีขึ้น และดูเหมือนว่าจอมทัพจะสนใจลาวามากกว่าเขา พากันไปนั่นไปนี่บ่อยกว่าเขาที่พยายามเข้าหาเสียอีก มันอาจจะเป็นไปได้ว่าครั้งนี้เขาอาจจะต้องยอมพ่ายแพ้ให้กับน้องชายตัวเอง ไม่ใช่เพราะเขาคิดว่าตัวเองไม่หนักแน่นกับความรู้สึกแล้วไม่ยอมเดินหน้าต่อ แต่เป็น

"พวกมึงมาได้ไงวะ""ทำไมพูดแบบนั้นล่ะลูก เพื่อนอุตส่าห์แวะมาหาทั้งที พูดจาให้มันดี ๆ สิ"กำลังผิวปากเดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดีจอมทัพก็ต้องชะงักเมื่อเจอสองพี่น้องนั่งอยู่ด้วยกันตรงโต๊ะตัวหนึ่งหน้าบ้าน สำหรับลาวาแล้วจอมทัพไม่ได้อะไรเพราะเพิ่งจะเจอกันไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่กับแมกมาเขาก็ปฏิเสธตัวเองไม่ได้ว่า พอไม่ได้เจอกันนาน ๆ แล้วเขาก็เหงาปากอย่างบอกไม่ถูก ใจหนึ่งก็ยังรู้สึกเคืองอีกฝ่าย แต่อีกใจก็แอบดีใจอยู่ลึก ๆ ที่ได้เห็นหน้า"มาทำไมวะ" เขาถามขึ้นลอย ๆ พยายามไม่เจาะจงว่าถามใคร แต่แมกมากลับรู้ตัวเป็นอย่างดีว่าจอมทัพหมายถึงเขาแน่ ๆ"พาน้องมาขอขมาแม่""หือ" จอมทัพหันขวับไปทางคนสองคนที่นั่งอมยิ้มนิด ๆ สลับกับหันไปหาแม่ตัวเองที่กำลังง่วนอยู่กับการลวกผักใส่ชามให้ลูกค้า"แม่ไม่รู้หรอกนะว่าไปมีเรื่องอะไรกัน แต่วันนี้แมกมากับลาวาพากันเอาดอกไม้มาไหว้แม่ แล้วก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟังแล้ว แม่คิดว่าแม่เข้าใจทุกอย่างแล้ว เหลือแค่ทัพแล้วว่าจะยอมฟังพวกเขารึเปล่า""ฟังอะไรอะแม่ ทัพต้องฟังอะไรอีก ทัพขอตัวขึ้นข้างบนก่อนนะ มีงานต้องทำ" ก็วันนี้เขาเพิ่งจะไปทำแผนงานของตัวเองกับพาขวัญมา ก็เลยถือโอกาสใช้เร

"แม่ๆ หลบเร็วแม่ มีคนตีกัน"จอมทัพที่มาช่วยแม่หอบของซื้อวัตถุดิบไปเตรียมขาย รีบจูงมือแม่ตัวเองหาที่หลบเมื่อเห็นวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งวิ่งไล่หวดกันตั้งแต่หน้าตลาดยันท้ายตลาด"เฮ้อ! วัยรุ่นสมัยนี้นี่มันยังไงกัน ทัพอย่าไปเอาอย่างเชียวนะลูก""จ้าๆ"ปราณีเดินนำหน้าลูกชายพลางเช็ครายการของที่ต้องซื้อทั้งหมด"นั่นไง ตำรวจมาโน่นแล้ว ไม่รู้ว่าจับได้กี่คน ปวดหัวแทนพ่อแม่เด็กพวกนี้จริง ๆ"ลุงคนหนึ่งที่ประจำอยู่ตรงเขียงขายหมูพูดขึ้น สถานะการณ์หลังจากนั้นค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ พ่อค้าแม่ค้าหลายคนที่ข้าวของได้รับความเสียหายต่างก็รวมตัวกันไปแจ้งความ บ้างก็ด่าทอสาปแช่งไปตามเรื่องตามราว"แม่ว่าเรากลับกันเถอะลูก ได้ของครบแล้ว"ระหว่างที่ขนของขึ้นท้ายรถที่จอดอยู่หลังตลาด จอมทัพก็เห็นใครบางคนแอบหลบอยู่ท้ายกระบะ เขากำลังจะตะโกนเรียกตำรวจอยู่แล้วถ้าไม่ได้เห็นหน้าคนๆ นั้นเสียก่อน"ลาวา!""ชู่ว…ว อย่าเสียงดังสิพี่ ให้ผมหลบตำรวจก่อน ขอร้องล่ะ"ใจหนึ่งก็อยากจะบอกตำรวจ แต่อีกใจก็นึกไปถึงใบหน้าใครบางคนที่เขาไม่ได้เจอมาสักพักแล้ว ถ้าขืนทำอะไรไม่คิดลงไปอีกก็อาจจะมองหน้ากันไม่ติด"เออ มึงหลบตรงนี้แหละ เดี๋ยวพาออกไป"ขณะเดีย

"ไอ้ทัพ เรื่องใหญ่แล้วว่ะ ไอ้ลาวามันมีเรื่องกับรุ่นพี่ที่คณะเรา ตอนนี้โดนกักตัวสอบข้อเท็จจริงอยู่" พาขวัญวิ่งหน้าตาตื่นมาบอกเพื่อนตัวเองหลังจากได้รู้ข่าวว่าอะไรเป็นอะไร"เมื่อไหร่วะ""เมื่อกี้นี้แหละ คนแม่งมุงเพียบเลย แต่อาจารย์กันคนออกไปแล้ว เห็นว่าตกลงกันไม่ได้ กำลังแจ้งผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายให้รับทราบอยู่ มึงพอจะติดต่อแมกมาได้ปะ วันนี้มันไม่ได้มามหาลัย""เดี๋ยวกูลองโทรดูละกัน"ไม่ว่าทุกคนจะพยายามติดต่อหาญาติฝั่งลาวาขนาดไหนก็ไม่มีใครตอบรับ แม้แต่แมกมาก็ไม่รู้หายตัวไปไหน ข้อความก็ไม่ยอมอ่าน"อาจารย์ครับ ผมติดต่อใครไม่ได้เลย อาจารย์พอจะช่วยไกล่เกลี่ยให้ก่อนได้ไหมครับ" จอมทัพไม่รู้จะทำยังไงดี เขาเองก็ไม่ใช่คนที่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้เก่งนัก แต่อย่างน้อยถ้าเจรจาได้ก็ต้องทำไปก่อน"อาจารย์คงทำแบบนั้นไม่ได้หรอก คู่กรณีของนายลาวาบาดเจ็บหนัก ตอนนี้ถูกหามส่งโรงพยาบาลแล้ว พ่อแม่ของฝ่ายนั้นต้องการคุยกับผู้ปกครองด้วยกันเท่านั้น ทางที่ดีคุณหาทางติดต่อครอบครัวหรือญาติสนิทของเขาให้มาที่นี่ดีกว่า""แล้วแบบนี้ ผมจะช่วยเพื่อนได้ยังไงบ้างครับอาจารย์ พอจะมีทางออกบ้างไหม คือลาวาไม่น่าจะมีญาติที่ไหนอีกแล้วนอก