LOGINแต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
คิดมาถึงตรงนี้เจ้าขุนจึงพึมพำออกมาเบาๆ ว่า “เรายังไม่ตายเหรอ” แล้วพ่นลมหายใจออกมายาวๆ หนึ่งที จากนั้นจึงพยายามจะหยัดกายลุกขึ้นมา แต่ความเจ็บร้าวก็ทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้อย่างใจเต็มที่พอลุกขึ้นมาไม่ได้เขาจึงกวาดสายตาไปมารอบกาย ก็เห็นร่างของใครบางคนนั่งอยู่ไม่ห่าง จึงทำให้ตัวเองอดไม่ได้ที่จะเผยรอ
บทที่33ความรู้สึกของคนที่หลับไหลหลังจากที่สาวเท้าเดินออกมาจากห้องพักของเจ้านาย ไอดินก็ใช้เวลาอยู่ราวๆ สิบนาทีเห็นจะได้ก็เดินทางมาถึงหน้าห้องผ่าตัดที่เจ้าขุนถูกเข็นเข้าไปพอมาถึงที่หมายเขาก็เห็นว่าบริเวณหน้าห้อง มีเพียงเข็มทิศเพื่อนสนิทของอีกฝ่ายนั่งอยู่เพียงลำพัง จึงทำให้ไอดินอดไม่ได้ที่จะกวาดสาย
บทที่1โลกของนิยายหลังจากที่ดวงวิญญาณออกจากร่าง เจ้านายก็ถูกกระแสคลื่นของกาลเวลาพัดพาร่างโปร่งใสของตัวเองล่องลอยไปบนผืนฟ้าที่กว้างใหญ่ เขาที่ไร้ญาติขาดมิตรจึงได้แต่พึมพำออกมาเบาๆ ว่า “จบสิ้นกันสักที ชีวิตเฮงซวยแบบนี้ตายไปก็ดีเหมือนกัน”ว่าได้เพียงแค่นั้นเขาก็แหงนหน้ามองท้องนภาที่สดใสตรงหน้า เพราะค
บทนำท่ามกลางแสงแดดสีแดงอมส้มของดวงอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำลงมา อาบย้อมผืนแผ่นดินจนกลายเป็นสีแดงเพลิงจึงทำให้ในเวลานี้ผู้คนที่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ ต่างก็พากันสัญจรไปมาแบบไม่มีใครสนใจใคร เลยทำให้ความโกลาหลวุ่นวายบนท้องถนนมีอยู่ให้เห็นบ้างประปรายและในความวุ่นวายนี้เอง จึงทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็น ชายหน







