LOGINแต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
ทว่าพูดได้เพียงแค่นั้นชายที่นอนอยู่บนเตียงกว้างก็ไอโขลกๆ ออกมาอยู่หลายต่อหลายที แล้วพยายามหอบหายใจอยู่นาน เพื่อโกยอากาศเข้าไป แต่ดูเหมือนว่าอาการเหนื่อยที่เกิดขึ้นมาจะไม่ยอมจางหายไป เขาจึงได้แต่ยกมือขึ้นเพื่อหมายจะจับข้อมือของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นบุตรชายที่ยืนอยู่ไม่ไกลส่งผลให้ไอดินที่ได้เห็นเช่นนั้น
ก่อนชายวัยกลางคนที่นอนอยู่บนเตียงกว้างจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ แล้วพูดพึมพำออกมาบอกว่า “ดิน...” พร้อมกับพยายามยื่นฝ่ามือขึ้นมา ราวกับว่าต้องการไขว่คว้าตัวของไอดินเอาไว้ไอดินที่เห็นเช่นนั้นแม้จะมีอคติกับคนตรงหน้าที่เป็นต้นเหตุใหญ่ที่ทำให้มารดาของตัวเองต้องจบชีวิตลง แต่พอได้เห็นอีกฝ่ายกำลังยื่นมื
บทที่12เจ้านายกับอดีตของหม่าม๊าหลังจากที่เดินออกมาจากบริษัทใหญ่ ไอดินก็พาเด็กน้อยมาอ้อมแขนเดินลัดเลาะตามตึกหลังใหญ่เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจของคนสักเท่าไรเนื่องจากว่าภายในบริษัทแห่งนี้เป็นแหล่งชุมชน เพื่อลดการจราจรที่ติดขัดบนถนนสายนี้ตั้งแต่ช่วงบ่ายโมงจนกว่าจะเลิกงานจึงไม่ค่อยมีแท็กซี่ขับผ่านสักเท่
ชายหนุ่มจึงรีบตอบกลับไปว่า “ลำบงลำบากอะไรล่ะ เป็นเพราะแม่พี่ไม่ใช่หรือไง เราถึงต้องทนทุกข์ทรมานอยู่แบบนี้”ไอดินจึงตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มว่า “แม่รองทำไปเพราะหน้าที่ พี่อย่าคิดมากเลยครับ เพราะยังไงผมก็เป็นแค่โอเมก้าคนหนึ่งที่อยู่ในตระกูล ร้อยทั้งร้อยก็ต้องแต่งออกไปอยู่ดี อีกทั้งชาติตระกูลของคนที่ผมจะแต







