Masukแต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
ส่งผลให้คุณหญิงชลนิภาที่ได้ยินคำพูดดังกล่าว อดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจยาวๆ ออกมา หนึ่งที แล้วเอ่ยเสียงเบาออกไปว่า “ธีมแม่เคยบอกแกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าแกจะชอบจะทำอะไรกับร่างกายของมันก็ได้แต่ห้ามรัก เพราะถ้าแกรักแกจะต้องสูญเสียทุกอย่างที่แม่แกคนนี้สร้างมาไปไม่ใช่หรือไง”“เรื่องนั้นผมรู้แล้ว” ชณาธิปพูดออกมาด
ส่งผลให้กีตาร์ที่ถูกเขย่าร่างไปมา จึงเริ่มหมดความอดทนกับอีกฝ่าย เขาจึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วผลักหน้าอกของคนตรงหน้าให้ถอยออกไป พร้อมกับตวาดเสียงดังลั่นว่า “ทำไมพี่ต้องปกป้องมัน มันเป็นศัตรูของเรานะ เพราะแบบนี้ไงคุณน้าถึงยังไม่ยอมยกทุกสิ่งทุกอย่างให้พี่น่ะ”สิ้นเสียงดังกล่าว ชายหนุ่มที่ถูกโอเมก้าตรง
กีตาร์ใช้เวลาเกือบสี่ชั่วโมงเห็นจะได้ จึงพาตัวเองขับรถฝ่าการจารจรที่แน่นขนัดมาถึงที่หมาย ซึ่งเป็นอาคารสูงตระหง่านตั้งอยู่ในใจกลางเมืองใหญ่ มองได้เพียงครู่เขาก็ขับรถไปที่ลานจอดรถ จากนั้นจึงสาวเท้าเข้าไปในตึกนี้ทันทีพอเข้ามาได้กีตาร์ก็สาวตรงดิ่งไปหาใครบางคนที่เป็นผู้บริหารอยู่ที่นี่ โดยไม่สนคำร้องเรี
บทที่22ผู้อยู่เบื้องหลังหลังจากที่ขับรถออกมาจากบ้านของตัวเองได้ไม่นาน ก็มีเสียงของโทรศัพท์มือถือดังให้ได้ยินอยู่ไม่ไกล ส่งผลให้เจ้าขุนที่กำลังขับรถอยู่เหลียวหน้าหันไปมองเสียงเรียกเข้าตามความเคยชินพอหันไปก็เห็นว่าหน้าจอสมาร์ทโฟนของตัวเองนั้น มีไฟสว่างวาบขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะดับไป จึงทำให้รู้ได้ว่า







