แค่คิดก็... 35

               สิบห้านาทีไม่ขาดไม่เกิน ข้าวต้มทรงเครื่องที่โรยหน้าด้วยกุ้งแม่น้ำตัวโตถูกวางบนโต๊ะกลางห้องรับแขกกว้าง พร้อมกับร่างสูงของพ่อครัวมือสมัครเล่นที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาหนานุ่มอย่างถือวิสาสะ ข้างกันนั้นก็มีเจ้าของห้องที่ยังนั่งเขี่ยแท็บเล็ตเครื่องเล็กในมือไปมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“งานยังไม่เสร็จอีกเหรอคุณ?” เมื่อไม่เห็นคนข้างกายมีปฏิกิริยาโต้ตอบ ซ้ำยังขมวดคิ้วขุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม คนลอบมองอยู่ครู่ใหญ่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

“เสร็จแล้ว เล่นเกมอยู่” คนถูกถามตอบตามจริงพลางเอ่ยถามกลับ “ว่าแต่ คุณใช้ครัวเสร็จแล้วใช่ไหมคะ?”

“ทำไม? จะไล่กลับห้องหรือไง” คนถูกถามหัวเราะคล้ายรู้ทัน

“เปล่าค่ะ แค่จะใช้ครัวต่อ” คนที่ยังจดจ้องจอแท็บเล็ตตอบกลับเรียบเรื่อย รู้อยู่แล้วว่าคงไม่สามารถลากคนข้างกายออกไปจากห้องได้ หากเจ้าตัวไม่สมัครใจเดินออกไปเอง

                 คำตอบที่ไม่ตรงตามความคิดทำให้เพทายต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนความสงสัยที่เคลือบไว้ในดวงตาสีถ่านจะเริ่มแปรเปลี่ยนไปโดยที่คนข้างกันไม่ทันสังเกต “ผมทำกับข้าวเผื่อคุณแล้ว ไม่รู้เหรอ?” 

“ต้องรู้อยู่แล้วสิ” คนที่รู้อยู่แล้วตั้งแต่เห็นปริมาณวัตถุดิบที่เพทายหอบหิ้วมาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตในมือให้คู่สนทนาแล้วเอ่ยตัดบท “ฝากเล่นต่อนะ ฉันจะไปชงชา”

               คนถูกฝากหัวเราะในลำคอคล้ายถูกใจกับคำตอบที่ได้รับ อาจเพราะไม่คาดคิดว่ากะรัตจะสามารถสรรหาคำตอบที่อยู่นอกกรอบความคิดของเขาออกมาได้ในทุกครั้งที่พบกัน  จึงกลายเป็นตัวเขาเองที่รู้สึกประหลาดใจขึ้นมาเสมอเมื่อยามได้อยู่ใกล้เธอเช่นในเวลานี้..

               หลังมื้ออาหารเช้าที่เกิดขึ้นตอนเกือบเที่ยงวันจบลง แขกไม่ได้รับเชิญที่ยังไม่มีวี่แววว่าจะสมัครใจเดินกลับห้องพักของตนเองที่อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่สิบเมตร ก็กลับเลือกนอนเอกเขนกขวางกั้นโซฟากว้างกลางห้องรับแขกไว้อย่างถือสิทธิ จนสุดท้ายก็กลายเป็นเจ้าของห้องที่ทนไม่ไหว จนต้องอัปเปหิตัวเองให้ถอยห่างออกจากบริเวณนั้นแทน

“คุณ...จะไม่ไล่ผมกลับห้องหน่อยเหรอ?” เสียงทุ้มติดจะผิดหวังกลายๆเอ่ยถาม หลังจากรออยู่นานเจ้าของห้องก็ไม่ยอมเอ่ยปากไล่อย่างใจหวัง

“คิดว่าไงล่ะคะ?” คำตอบที่มาพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ ทำให้คนถามอดไม่ได้ที่จะมองค้อนไปยังคู่สนทนา

“ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ...ถ้าสนับสนุนส่งๆไปซะ ผมก็จะระอาไปเอง” คนที่เริ่มระอาไปเองบ่นกระปอดกระแปด

“..แสนรู้” คนสนับสนุนส่งๆเอ่ยชมเสียงหวาน

“ไม่ใช่หมา!” เพทายบ่นเสียงขุ่น ก่อนจะดีดตัวขึ้นจากโซฟาตัวยาวที่ยึดเป็นฐานที่มั่นอยู่ร่วมชั่วโมง แล้วเดินมานั่งตรงข้ามคู่สนทนาที่ปักหลักเล่นเกมอยู่บริเวณโต๊ะกินข้าวทันที

“แน่นอนสิค่ะ หมาน่ารักกว่าคุณตั้งเยอะ”

“..ใจร้าย!”

               คนถูกกล่าวหาว่าใจร้ายยักไหล่ไม่ยี่หระ ก่อนจะวางแท็บเล็ตที่ถูกเล่นเกมจนหมดแบตเตอรี่ลงบนโต๊ะคล้ายหมดความสนใจ แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วสานสบเข้ากับดวงตาสีถ่านของเพทาย ที่กำลังนั่งท้าวคางมองอยู่ด้วยรอยยิ้มมุมปาก 

“จะอยู่อีกนานไหมคะ?” สุดท้ายคนถูกมองก็ถอนใจอีกหน ก่อนเอ่ยถามคล้ายเหนื่อยหน่าย

“ทำไม? เริ่มอยากจะไล่ผมออกไปแล้วเหรอ” คนชอบสรรหาวิธียั่วยุเอ่ยถามกลั้วรอยยิ้ม

               คนตัดสินใจนั่งท้าวค้างเช่นกันส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ ก่อนรอยยิ้มมุมปากที่ผุดขึ้นมาบนดวงหน้าสวยหวานจะทำให้เพทายต้องเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม แต่เมื่อเห็นประกายวาววับจับดวงตาคู่งามจนเต้นระยับ คนมั่นใจในตัวเองว่าสามารถยั่วอารมณ์ของคนตรงหน้าได้กลับรู้สึกระแวงในใจขึ้นมาเสียเอง

“..คิดอะไรอยู่” สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

“อย่ารู้เลยค่ะ เพราะคุณต้องไม่ปลื้มแน่ๆ ฉันรับประกัน” คนถูกถามตอบปัดเสียงใส

“งั้นผมว่า ผมกลับก่อนน่าจะดีกว่า” ดวงตากลมหวานที่สอดประสานมาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยือก ทำให้คนเริ่มเห็นเค้าลางความอันตรายตัดสินใจล่าถอย

“เชิญค่ะ” เธอตอบรับด้วยรอยยิ้ม แต่ทว่าดวงตากลมใสทอประกายหวานกลับฉายประกายขบขันอยู่จางๆ

               เพทายมองประกายเจ้าเล่ห์แสนกลที่ซ่อนซุกไว้ในดวงตาคู่งาม แล้วก็อดมองค้อนแกมค่อนขอดไม่ได้

ฝากไว้ก่อนเถอะ!