เส้นทางของโชคชะตา 243

สองเรื่องที่สินธรร้องขอไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรในความรู้สึกของกะรัต ตรงข้ามมันกลับฟังดูเป็นคำขอที่น่าพิศวงและไม่สมเป็นเขาเสียด้วยซ้ำไป แต่ความเคลือบแคลงสงสัยก็ไม่ได้วนเวียนอยู่ในความคิดนานนักเพราะไม่กี่วันหลังจากนั้น เพชรลดาก็โทร.มาแจ้งข่าวทั้งที่ยังร่ำไห้ปริ่มจะขาดใจว่าสินธรจากไปแล้ว

งานศพของสินธรถูกจัดเจ็ดวันเต็มตามคำขอของเจ้าตัว ตลอดสัปดาห์ของการจัดงานกะรัตสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติหลายอย่าง อย่างแรกคือมารดาของเธอดูไม่ค่อยเศร้าเท่าไรกับการจากไปของน้องชายสุดที่รัก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับเพชรลดาที่ร้องไห้จนเป็นลมล้มพับไปหลายหน...ในวันเผาค่อยเห็นว่านพเก้ายืนปาดน้ำตาเงียบๆอยู่หน้าเมรุ มองกลุ่มควันที่ลอยไกลไปบนท้องฟ้ากว้างราวกับกำลังบอกลา

ส่วนอีกเรื่องที่สร้างความฉงนให้อย่างแท้จริง คือการร่ำไห้อย่างหนักหน่วงของเลขาคนสนิทของเธอเอง จันทร์เจ้าดูเจ็บปวดกับการจากไปของสินธรมากกว่าพบธรรมที่คอยช่วยประคองอยู่ข้างๆเสียอีก กะรัตค่อยมาเข้าใจความหมายของน้ำตาในตอนหลัง เมื่อได้รู้ว่าเด็กในการอุปการะของสินธรเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้มีเพียงพบธรรมแต่ยังรวมไปถึงจันทร์เจ้าด้วยอีกคน..

‘น้าอยากให้เธอตามจันทร์เจ้ากลับมาทำงานด้วยกันเหมือนเดิม...ตอนนี้เด็กคนนั้นคงลาออกไปแล้วใช่ไหม?’

คำขอแรกของคนที่ตายจากไปแล้วถูกไขข้อข้องใจในท้ายที่สุด ดูเหมือนสินธรจะมีความผูกพันธ์กับคนรอบข้างมากกว่าที่ตัวเองรู้หลายเท่าทีเดียว กะรัตค่อยระบายยิ้มพลางถอนใจเมื่อเห็นเด็กในอุปการะทั้งสองประคองกันไปนั่งเงียบๆในมุมหนึ่งของพื้นที่จัดงาน มองดูพบธรรมที่ตาแดงก่ำราวกับผ่านการร้องไห้อย่างหนักมาแล้วทั้งที่ยังไม่มีใครได้เห็นน้ำตา ค่อยนึกถึงคำขออีกอย่างของคนที่ตายจากไปแล้ว..

‘ส่วนอีกเรื่อง...อย่าให้พบธรรมมีประวัติเด็ดขาด ความผิดทั้งหมดน้าจะรับผิดชอบเอง’  

ความปารถนาข้อที่สองของสินธรไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย เพราะคดีความเกือบทั้งหมดสิ้นสุดลงเมื่อเขาตายจากไป จะมีก็เพียงแค่เรื่องของสรรพกรเท่านั้นที่ยังค้างคาอยู่ แต่เพชรลดาก็ออกปากว่าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนการเปิดพินัยกรรมตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับน้องชาย

เมื่อช่วงเวลาเปิดพินัยกรรมมาถึงก็มีเรื่องให้ทุกคนในครอบครัวประหลาดใจเพิ่มขึ้นอีก เมื่อทรัพย์สินมูลค่าเกือบห้าร้อยล้านและที่ดินริมน้ำอีกสองสามแปลงของสินธรถูกยกให้แก่พบธรรมแต่เพียงผู้เดียว แม้จะมีข้อกังขาอยู่บ้างแต่ก็ไม่มีใครเอ่ยคัดค้านแต่อย่างใด จวบจนทุกอย่างสิ้นสุดลงทนายความก็ส่งจดหมายหนึ่งฉบับที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆของสินธรให้แก่พบธรรม

ไม่มีใครรู้ว่าเนื้อความในจดหมายเขียนไว้ว่าอย่างไร ตัวของพบธรรมเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเมื่ออ่านจบ แต่ดวงตาแดงก่ำที่จับจ้องภาพถ่ายของสินธรไม่วางตา ก็พอจะทำให้กะรัตคิดเอาเองว่าข้อความในนั้นคง..

เป็นวิธีการแสดงออกถึงความรักในแบบฉบับของสินธรกระมั้ง?