ตอนพิเศษ 248

ร่างสูงผอมแลดูบอบบางจนเกือบจะคล้ายคนอมโรคหยุดชะงัก เมื่อสายตาที่มองตรงไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียวจนถึงเมื่อครู่สังเกตเห็นบางอย่างตรงหางตา ดูเหมือนจะมีร่างเล็กป้อมเหมือนซาลาเปาเดินได้กำลังพยายามใช้นิ้วเล็กๆกดปุ่มสีเขียวบนเครื่องถ่ายเอกสาร แต่เพราะขาสั้นเกินไปจึงต้องเขย่งจนสุดตัว

ลูกใครนะ? ท่าทางน่าจะซนเอาเรื่อง

เพราะอยากรู้ว่าเจ้าตัวเล็กจะทำยังไงกับระยะห่างอีกหลายคืบ ร่างสูงผอมจึงเปลี่ยนเส้นทางจากห้องประธานกรรมการของ ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ที่มีเพื่อนสนิทของพี่เขยรออยู่ มาเป็นทางเข้าห้องเอกสารที่ภายในมีเด็กชายวัยประมาณห้าขวบเศษกำลังปีนป่ายเครื่องถ่ายเอกสารด้วยความมุ่งมั่น

ปกติเขาค่อนข้างเกลียดเด็กและไม่นิยมเข้าใกล้ ขนาดหลานสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาอย่างพลอยชมพูก็ยังไม่สามารถลบความรู้สึกเหล่านั้นออกไปได้ น่าแปลกที่เจ้าตัวเล็กหน้าตามอมแมมเหมือนคลุกน้ำหมึกตรงหน้ากลับดึงดูดใจอย่างประหลาด

“ลุงจะทำงานเหรอ? ให้ผมช่วยคับ”

เสียงเล็กๆที่ดังเจื้อยแจ้วอยู่บนพื้นเบื้องล่างทำให้คนเกลียดเด็กสะดุ้ง ไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กจะว่องไวขนาดนี้ทั้งที่ตัวกลมเหมือนหมูออมสิน

“ให้ผมช่วยคับ”

เด็กน้อยย้ำคำเดิมอีกครั้งทั้งที่ยังออกเสียงได้ไม่ชัดมาก แต่ดวงตากลมโตที่ฉายชัดถึงความต้องการของตัวเองกลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยจนเผลอนึกถึงใครบางคน สุดท้ายคนมองต้องระบายยิ้มแกมถอนใจเมื่อไม่อาจตัดใจปฏิเสธได้

ร่างสูงผอมช้อนอุ้มร่างเล็กป้อมที่หนักพอดูขึ้นแนบอก ก่อนจะพาเดินเข้าไปใกล้เครื่องถ่ายเอกสารอีกครั้ง มองดูมือเล็กๆที่ถลาเข้าใส่ปุ่มสีเขียวอย่างรวดเร็วราวกับรอโอกาสนี้มานาน พอแตะถูกปุ่มแล้วเครื่องทำงานก็หัวเราะชอบใจพร้อมกระโดดโลดเต้นจนคนอุ้มแทบประคองไว้ไม่อยู่

“อย่ากระโดดสิ เดี๋ยวตกลงไปหัวร้างข้างแตกฉันจะซวยนะ” คนอุ้มเอ็ดเสียงเบาก่อนจะปล่อยเจ้าตัวเล็กลงบนพื้นอีกครั้ง เหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนังพลางถอนใจราวกับเสียดายที่ไม่อาจเล่นกับเด็กน้อยต่อไปได้อีก “ฉันต้องไปทำงานแล้วนะเจ้าหนู ถ้าไปคุยงานช้ากว่านี้คงโดนด่าเละแน่”

เจ้าตัวเล็กเหลือบมองปุ่มสีเขียวบนเครื่องถ่ายเอกสารอีกครั้ง แต่ก็หันกลับมาพยักหน้าหงึกหงักให้คนตรงหน้าราวกับเข้าอกเข้าใจ 

“..มาทำงานกับพ่อหรือแม่ล่ะ?” ทั้งที่ต้องไปแล้วแต่ก็ยังอดไม่ได้จนต้องถามไถ่

“ไม่มีพ่อ แม่บอกว่าพ่อหายไปแล้วและจะไม่กลับมาอีก” เด็กน้อยตอบอย่างขึงขัง ก่อนจะทำท่ากระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงดูจริงจังกว่าเก่า “ลุงห้ามพูดถึงพ่อให้แม่ได้ยินนะ แม่จะเสียใจ...พบไม่ชอบเห็นแม่ล้องไห่”

“เข้าใจแล้วๆ” คนฟังพยักหน้าเข้าใจ นึกเอ็นดูเจ้าตัวเล็กขึ้นมากะทันหันก่อนตั้งคำถาม “..ชื่อพบเหรอเรา?”

เด็กน้อยพยักหน้าอีกครั้งพร้อมฉีกยิ้มจนตาหยี ก่อนจะพูดต่อเสียงเจื้อยแจ้ว “แม่บอกว่าหลวงตาเป็นคนตั้งชื่อให้ พบจะได้เป็นเด็กดีไม่ดื้อไม่ซน”

คนฟังหัวเราะชอบใจแต่นึกค้านในใจว่าเรื่องดื้อเรื่องซนคงไม่ทันแล้วแน่ๆ เหลือบมองนาฬิกาอีกครั้งค่อยเห็นว่าเวลาล่วงเลยมาไกล ค่อยลูบกระหม่อมเล็กหนักๆอย่างเอื้อเอ็นดูแกมเสียดาย

“ถ้าฉันยังมีลูก ตอนนี้เขาคงอายุเท่าๆกับเธอล่ะมั้ง” หวนนึกถึงความสนุกชั่วคราวที่ถูกผูกพันไว้ด้วยความสัมพันธ์ทางกายเมื่อครั้งอดีต และการตัดสินใจสั่งให้เธอคนนั้นปลิดชีวิตน้อยๆที่เกิดผิดที่และผิดเวลาพลางถอนใจ

“ลูกของลุงไปโรงเรียนแล้วเหรอ? แม่บอกว่าเดือนหน้าพบก็ต้องไปโรงเรียนแล้วเหมือนกัน”

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก..” คนถูกถามหัวเราะเสียงเบา มองดวงตาใสซื่อของเด็กน้อยไร้เดียงสาตรงหน้าแล้วต้องถอนใจอีกหน “ลูกของลุงหายไปแล้ว และจะไม่กลับมาอีก...เหมือนพ่อของพบไงครับ”

เด็กน้อยพยักหน้าก่อนจะเอื้อมสองมือเล็กป้อมมาแตะใบหน้าของคนพูด แล้วลูบไปมาเบาๆเหมือนกำลังพยายามช่วยปลอบใจคนตรงหน้า ภาษากายของเจ้าตัวเล็กทำให้คนถูกปลอบอดไม่ได้ที่จะรับร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอด ปล่อยให้มือเล็กๆตบแผ่นหลังตัวเองเบาๆอย่างปลอบโยน พร้อมกับความรู้สึกสูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่างที่ผุดขึ้นมาในเบื้องลึกของจิตใจ

“พบ...พบอยู่ไหนลูก?”

กระแสเสียงอ่อนหวานแต่แฝงไว้ด้วยความเข้มงวดดังอยู่ไม่ไกล ส่งผลให้เจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดดิ้นขลุกขลักเป็นเหมือนสัญญาณตอบรับ และเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระเด็กน้อยก็หันมายิ้มให้เขาจนตาหยีแล้ววิ่งตัวปลิวไปทางต้นเสียงทันทีราวกับถูกตั้งโปรแกรมไว้

อารมณ์แปลกประหลาดที่ผุดขึ้นแล้วจากไปพร้อมกับร่างเล็กป้อมทำให้คนตัวสูงต้องถอนใจอีกหน ยกยิ้มไปกับกลิ่นอายความน่าเอ็นดูของหนูน้อยที่ยังหลงเหลือไว้ในอากาศ

ตารางงานรวนไปชั่วขณะและนัดหมายที่ผิดเวลาเกินกว่าครึ่งชั่วโมงทำให้สองขายาวเร่งรีบกว่าเก่า แต่ยังไปได้ไม่กี่สิบก้าวก็ต้องสะดุดหยุดลงอีกครั้ง เมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือร่างบอบบางคุ้นตาแม้เวลาจะผ่านมาเกือบหกปี แต่ที่สร้างความตะลึงงันได้มากกว่าคือร่างเล็กป้อมเหมือนซาลาเปาของเด็กน้อยในอ้อมแขนของเธอ..

“คุณสินธร” เสียงนั้นบางเบาราวกระซิบ ดวงตากลมหวานสั่นคลอนอย่างเห็นได้ชัด แต่เพียงครู่เดียวกลับสงบราบเรียบเหมือนทะเลไร้คลื่น “คุณพชรกำลังรอคุณอยู่ค่ะ ไม่ทราบว่าจะรับชาหรือกาแฟ ดิฉันจะเตรียมให้”

“อะไรก็ได้” ท่าทีห่างเหินของอดีตคนเคยผูกพันให้หัวใจของคนฟังสะดุดไปชั่วขณะ แต่ก็เป็นแค่รอยขรุขระเล็กน้อยในความรู้สึกเท่านั้น “..ไม่เจอกันนาน ดูเหมือนเธอจะยังสบายดีนะ”

“ค่ะ” เธอตอบรับตามมารยาท ก่อนจะเหลือบมองประตูห้องทำงานของเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังตัวเองเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “ฉันจะไปเตรียมเครื่องดื่มให้ เชิญในห้องค่ะ”

สินธรมองร่างบอบบางที่อุ้มเด็กชายตัวน้อยผ่านเลยตัวเองไป มองความเข้มแข็งที่เข้ามาทดแทนความอ่อนหวานจนเกือบกลายเป็นความอ่อนแอของเธอจนหมดสิ้น

“เจ้าหนูพบ ชื่อจริงว่าอะไรเหรอ?” เพียงก้าวเดียวที่สวนทางกัน ก็ทำให้อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถาม

“..แกชื่อ ‘พบธรรม’ ค่ะ”

ตอบกลับเพียงเท่านั้นแล้วเดินผ่านเลยไปราวกับไม่มีสิ่งใดต้องพูดกันอีก สินธรมองแผ่นหลังบอบบางแต่ตั้งตรงที่กำลังห่างออกไป แลดูไม่ต่างจากวันนั้นที่เธอตัดสินใจเดินออกจากชีวิตเขาไปเลยสักนิด ชายหนุ่มยกยิ้มเล็กน้อยให้กับความสัมพันธ์แสนสั้นในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต ก่อนจะตัดสินใจปล่อยให้มันผ่านเลยไปเหมือนสายน้ำที่ไม่มีวันหวนคืน

เพราะสำหรับเขา..

เธอและลูกคือสิ่งที่หายไปแล้ว และจะไม่มีวันกลับมา