บทส่งท้าย.. 246

ช่อดอกไม้ขนาดกะทัดรัดแต่มีน้ำหนักพอดูถูกโยนจนลอยละลิ่วตามประสาดอกไม้งานแต่ง เพียงแต่ช่อดอกไม้ในคราวนี้อาจจะน่าสงสารกว่าช่อดอกไม้ในงานแต่งอื่นๆนิดหน่อย เพราะคนรอรับดอกไม้มีแต่ผู้ชาย? ต้องขอบคุณไอเดียสุดล้ำของเจ้าสาวสุดสวยนามว่ากะรัต ที่ดันนึกสนุกด้วยการเพิ่มดอกไม้งานแต่งเข้ามาอีกช่อ! พร้อมกับสร้างเงื่อนไขเล็กน้อยแต่กลับสามารถดึงดูดใจคนในงานได้เป็นอย่างดี

‘จะมีผ้าขาวกั้นเวทีไว้ แล้วเราสองคนจะโยนช่อดอกไม้พร้อมกันนะคะ...สองคนที่รับช่อดอกไม้ได้ จะได้ตั๋วฟรีพร้อมที่พักสำหรับสามวันสองคืนให้ไปเที่ยวด้วยกันค่ะ!’

เพราะเพื่อนของบ่าวสาวล้วนแล้วแต่เป็นคนโสดเสียส่วนมาก ผลตอบรับจึงแสดงออกมาให้เห็นด้วยจำนวนแขกเกือบทั้งงานที่ไปออรวมกันตรงหน้าเวที..

“ไม่ไปแย่งดอกไม้กับเขาหรือไง?” น้ำเสียงขบขันของผู้อาวุโสเขื่อนเพชรตั้งคำถาม

“คุณปู่ก็ยังนั่งอยู่นะครับ ไม่ได้ไปแย่งดอกไม้เหมือนกัน” ณัฐนัยตอบกลับลอยลมพลางจิบคอกเทลในมือด้วยท่าทางเรื่อยเฉื่อย เหลือบมองความวุ่นวายหน้าเวทีแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเห็นสงครามขนาดย่อมของเหล่าชายฉกรรจ์

“บ๊ะ! ถ้าลุกไปย่าของเจ้าพีทก็แพ่นกบาลแยกสิว่ะ!” น้ำเสียงกริ่งเกรงแกมขบขันตอบกลับ

“ผมเพิ่งรู้นะครับ ว่าคุณปู่ก็กลัวเมียเหมือนกัน”

“เมียน่ะเป็นของสูง! ไว้มีเมื่อไรก็จะรู้เอง” คนผ่านร้อนผ่านหนาวมาค่อนชีวิตว่ายิ้มๆ มองเพื่อนสนิทของหลานชายที่ยังคงนั่งนิ่งทั้งที่หนุ่มโสดทั้งงานกำลังลิงโลด “..กำลังรอใครอยู่สินะ?”

มือที่กำลังจะยกคอกเทลขึ้นจิบชะงักไปเล็กน้อยค่อยวางแก้วลง ดวงตาสีสนิมมองเครื่องดื่มสีสวยตรงหน้าอย่างเลื่อนลอยราวกับกำลังคิดถึงใครบางคน

“ไม่รู้เหมือนกันครับ”

“..เป็นแบบนี้เอง” น้ำเสียงแจ่มใสของคนที่มีความอาวุโสสูงกว่าพยักหน้ารับรู้ เหลือบมองความวุ่นวายตรงหน้าเวทีเล็กน้อยค่อยหัวเราะในลำคอราวชอบใจ “ถ้าอย่างนั้น ก็น่าจะลองปล่อยให้โชคชะตานำทางดูบ้างนะ”

“ครับ?” คนเหม่อลอยเล็กน้อยทวนคำที่ฟังไม่ถนัดและยังจับใจความไม่ได้อีกหน กำลังจะเอ่ยปากถามเสียงโวยวายจากทางด้านหลังก็เรียกความสนใจไปเสียก่อน

“เชี้ย! ไอ้ณัฐหลบไปๆ!”

กันดิศที่ไม่รู้เหมือนว่าใช้วิธีไหนในการตะลุมบอนแย่งชิงช่อดอกไม้ ถึงได้ลอยตามช่อดอกไม้มาไกลขนาดนี้? ณัฐนัยนึกโล่งใจที่โต๊ะข้างๆไม่มีใครนั่งอยู่ ไม่อย่างนั้นคงต้องมีคนเจ็บตัวกับความทุ่มเทเกินพอดีของเพื่อนสนิทคนนี้เป็นแน่

แต่ยังไม่ทันได้ถอนหายใจเพราะความโล่งอก เท้าข้างหนึ่งของกันดิศที่เหยียบขอบโต๊ะก็ทำให้ขอบอีกด้านถูกดีดจนช่อดอกไม้ถูกฟาดลอยละลิ่วขึ้นไปบนฟ้าอย่างรวดเร็ว..

‘ผัวะ! โครม!’

ทุกสายตาจับจ้องไปยังช่อดอกไม้เจ้าปัญหาที่ไม่ยอมตกอยู่ในมือใครง่ายๆด้วยความสนใจ ก่อนจะต้องตกตะลึงเมื่อมันกลับตกลงบนตักของณัฐนัยที่นั่งนิ่งอยู่ที่เดิมตั้งแต่งานเริ่มได้อย่างพอดิบพอดีเหมือนมีคนจับวาง คนได้ดอกไม้มาแบบไม่ตั้งใจหยิบช่อดอกไม้ที่บอบช้ำเพราะถูกตะลุมบอนขึ้นมองพลางถอนใจ ก่อนจะยื่นให้กันดิศที่เพิ่งดีดตัวขึ้นมาจากพื้นหญ้าอย่างไม่ใส่ใจนัก

“ของมึง”

“ของมึงนั่นละ!” กันดิศแหวเสียงเขียว แม้จะอยากได้ช่อดอกไม้ใจแทบขาดแต่ก็กลัวคำแช่งให้อกหักรักคุดติดกันสามปีซ้อนถ้ายกดอกไม้ให้คนอื่นของกะรัตขึ้นมาตงิดๆ...ก็รู้หรอกว่าแค่ขู่ไปอย่างงั้น แต่คนมันกลัวนี่หว่าให้ทำไงละ!

สุดท้ายก็ไม่มีใครยอมรับดอกไม้ต่อจากมือของณัฐนัยสักคนเดียว ชายหนุ่มขมวดคิ้วขุ่นแต่ก็ยอมขึ้นเวทีตามเสียงประกาศของเพทายแบบไม่เต็มใจนัก พอได้ยินไอ้เจ้าบ่าวตัวแสบหัวเราะชอบใจที่เห็นเขาวางตัวลำบากได้ก็นึกอยากถีบเพื่อนตัวเองให้ตกเวทีสักหน ติดว่ายังเกรงใจเจ้าสาวคนสวยที่ตัวเองเอ็นดูเหมือนน้องสาวอีกคน

ไม่อย่างนั้นละก็ ต้องมีคนเจ็บตัวแน่!

ครู่เดียวณัฐนัยค่อยได้ยินเสียงวีดว้ายจากฝั่งเจ้าสาว รับรู้ได้ทันทีว่าทางนั้นเองก็คงได้ผู้โชคดีแล้วเช่นกัน

“เอาละ! เราได้ผู้โชคดีทั้งสองคนแล้วนะคะ”

น้ำเสียงตื่นเต้นปนปลาบปลื้มของเจ้าสาวประกาศผ่านไมโครโฟนอย่างรื่นรมย์ยิ่ง โดยเฉพาะเมื่อกะรัตมุดผ่านผ้าขาวกลับมาแล้วเห็นเขาที่ยืนอยู่บนเวที

“เป็นสองคนที่อยู่เหนือความคาดหมายจริงๆ เรามานับสามพร้อมกันนะคะทุกคน!”

‘สาม สอง...หนึ่ง เปิดม่านได้!’

สิ้นเสียงนับถอยหลังอย่างพร้อมเพรียงของทุกคนในงาน ผ้าแพรสีขาวไข่มุกก็ถูกกระตุกเบาๆจนร่วงหล่นลงบนพื้น ดวงตาสีสนิมประสานเข้ากับดวงตากลมโตคู่สวยที่ให้ความรู้สึกโหยหาอย่างน่าประหลาด เพียงเสี้ยววินาทีดวงหน้าสวยหวานค่อยมีสีแดงระเรื่อ และปฏิกิริยาตอบสนองนั้นทำให้ณัฐนัยเผลอยกยิ้มไปโดยไม่ทันรู้ตัว..