เส้นทางของโชคชะตา 245

ดวงตากลมใสกวาดมองภาพสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานยาวจรดพื้นด้วยความพึงพอใจ วันนี้เธออยู่ในชุดเกาะอกสีขาวปักเลื่อมเงินประดับด้วยระบายลูกไม้อย่างพอเหมาะที่รับกับกระโปรงยีนฟูฟ่องเหนือเข่าเล็กน้อย กะรัตหมุนอีกรอบเหมือนต้องการชื่นชมชุดแต่งงานที่ออกแบบเอง แต่คงเพราะไม่ค่อยชินกับรองเท้าเท่าไรจึงเสียหลักเซถลาได้อย่างง่ายๆ เคราะห์ดีที่ใครอีกคนเปิดประตูเข้ามาแล้วช้อนอุ้มไว้ได้ทัน

“เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบดีไหม?”

คนถูกถามครุ่นคิดครู่เดียว ค่อยยกมือกอดอกพลางส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่เอาค่ะ รองเท้าคู่นี้มันเข้ากับชุดนี้มากกว่า”

“เดี๋ยวก็สะดุดอีก” เพทายค่อนขอดแต่ก็กระชับวงแขนขึ้นอีกนิด รู้ดีว่าถ้าหากกะรัตเริ่มยกมือขึ้นกอดอกแบบนี้แสดงว่าเธอไม่ค่อยชอบใจในสิ่งที่เขาพูดออกมาเท่าไร ก็เลยทำได้เพียงถอนใจแล้วบ่นเสียงอ่อน “แต่ถ้าเมื่อกี้พี่มาไม่ทัน เราก็คงเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นแล้วนะ”

คนที่เกือบเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นทำหูทวนลม มือบางที่กอดอกอยู่จนถึงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นขยับเนกไทหูกระต่ายที่ทำจากผ้ายีนที่เข้าคู่กับสีกระโปรงของตัวเองให้เจ้าของวงแขนกว้างเล็กน้อย 

“ถ้าสะดุดอีก..” เสียงหวานเว้นวรรคเล็กน้อยเหมือนจะคล้อยตาม แต่ก็กลับคำในตอนท้าย “พี่พีทก็ค่อยอุ้มพิงค์เข้าไปในงานก็แล้วกันนะคะ”

“นิสัย!” เพทายค้อนขวับ ทำท่าจะโยนคนในอ้อมแขนทิ้งแต่ก็วางเบาๆบนโซฟาอย่างนิ่มนวล

“นิสัยไม่ดีแต่ก็รักใช่ไหมล่ะ?”

“ฮึ! รู้อยู่แล้วก็ยังจะถามอีกนะ” ยอมรับแบบไม่มีความเขินอายให้เห็นสักนิด แต่ติดตรงที่ใบหูแดงๆของเพทายมันซ่อนไม่พ้นสายตาของกะรัตเท่านั้นเอง

กะรัตหัวเราะชอบใจเพราะน้อยครั้งมากที่เธอจะหาจังหวะทำให้อีกฝ่ายเขินอายได้ ค่อยกระดิกนิ้วเรียกให้เพทายในชุดเจ้าบ่าวสุดหล่อที่ทำให้เจ้าสาวอย่างเธอใจละลายไปตั้งแต่แรกเห็นให้เข้ามาหา 

“จะแกล้งอะไรพี่อีกล่ะ? เห็นแบบนี้พี่ก็เขิ..” คนที่กำลังเขินจนเสียกริยาไปชั่วขณะบ่นกระปอดกระแปด แต่ยังไม่ทันบ่นได้จบประโยคดี ริมฝีปากจิ้มลิ้มก็ประกบเข้าหาอย่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน จุมพิตบางเบาก่อนจะเพิ่มน้ำหนักขึ้นตามความรู้สึกลึกซึ้งที่แฝงไว้ในหัวใจ เหมือนต้องการตอกตรึงพันธนาการรัดเกี่ยวให้ลุ่มหลงไปตลอดกาล

กะรัตถอนจุมพิตอย่างยากลำบากเมื่อรู้สึกว่าตัวเองขึ้นไปเกยอยู่บนตักของเพทายตอนไหนไม่ทราบ มือบางที่เกาะเกี่ยวรอบคอหนาเปลี่ยนเป็นยันแผงอกกว้างไว้อย่างสุดกำลัง

“ใจเย็นค่ะ!” กะรัตห้ามเสียงหลงเมื่อริมฝีปากหนาทำท่าจะปล้นจูบตัวเองอย่างคนลืมตัว ดวงตากลมใสฉ่ำวาวมากล้นด้วยความรู้สึกมองจ้องดวงตาสีถ่านที่เต็มไปด้วยประกายความต้องการอย่างชัดเจน นึกก่นด่าตัวเองในใจที่เล่นอะไรไม่เข้าท่า! ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเพทายต้องใช้ความพยายามมหาศาลเพื่อสกัดกั้นความต้องการทางกาย

“งั้นขอจูบอีกที” ห่างแค่คืบแต่ติดที่มือบางยังคงยันแผงอกไว้

“..อีกไม่กี่นาทีงานจะเริ่มแล้วนะคะ” เสียงหวานร้องเตือนทั้งที่สายตายังจับจ้องนาฬิกาบนฝาผนัง “ถ้าออกไปช้าหรือปล่อยให้ใครเข้ามาตาม...รับรองว่าเราสองคนจะโดนเพื่อนล้อยาวไปยันลูกบวชเลยนะคะ”

               “...”

               “นะคะ”

“..ถ้าไม่อยากถูกปล้ำก็รีบๆลุกไปจากตักเลยนะ” เพทายแหวเสียงเขียว ก่อนจะยกมือขึ้นปิดตาตัวเองอย่างรวดเร็วเพื่อสงบสติอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “เรามันชอบยั่ว”

กะรัตยิ้มแห้งกับคำตำหนิของเพทาย อันที่จริงนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอล่อลวงเขาเล่นๆจนอารมณ์เตลิด เพียงแต่ปกติคนมีความอดทนเป็นเลิศอย่างเพทายจะไหวตัวทันและไม่ค่อยหลุดออกมาจนควบคุมไม่ได้ขนาดนี้...สงสัยความอดทนคงถึงขีดสุดแล้ว? ก็เป็นเพราะมัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับการจัดงานแต่งสองรอบซ้อนจนหัวปั่นนั่นละ พอจบพิธีแต่งงานรอบแรกอย่าว่าแต่เข้าหอเลย แค่หัวถึงหมอนก็สลบเป็นตายจนถึงเช้าแล้ว! แถมพอตื่นมาก็ต้องเริ่มเตรียมงานแต่งรอบสองลากยาวมาจนถึงเมื่อคืนตอนดึก..

ขนาดจ้างออแกไนซ์แล้วเธอกับเพทายยังเหนื่อยขนาดนี้ นึกไม่ออกเลยว่าถ้าหากลงมือจัดงานเองทั้งหมดอย่างที่ตั้งใจไว้ตอนแรกเธอจะอยู่ในสภาพไหน!

มือบางเริ่มจัดแจงเสื้อผ้าที่เกือบจะหลุดลุ่ยเพราะฝีมือเจ้าบ่าวพลางหัวเราะชอบใจ นึกขำขึ้นมากะทันหันกับสถานการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ความจริงเธอและเพทายก็แต่งงานกันไปแล้วรอบหนึ่งแถมทะเบียนสมรสก็จดเรียบร้อยแล้วด้วย! แต่กลับยังไม่มีโอกาสได้เข้าหออย่างเป็นทางการสักทีทั้งที่ผ่านมาตั้งสามวันแล้ว 

“เฮ้อ! ตอนนั้นไม่น่าพูดเลยเนอะ...ว่าจะไม่ทำอีกถ้ายังไม่แต่งงานกัน”

เจ้าของดวงตาสีถ่านมองแรงให้อีกรอบ ก่อนจะปิดตาลงแล้วถอนใจเสียงหนักอย่างคนปลงตกหน่อยๆ

“..เสียดายเนอะ” เสียงหวานบ่นลอยลม

“เงียบไปเลยนะ ยายเด็กบ้า!” เพทายสบถเสียงเขียว แต่ก็อดขำไม่ได้เพราะน้ำเสียงของคนที่นั่งอยู่ข้างกายเขาตอนนี้ ฟังดูเหมือนเธอเองก็กำลังเสียดายอยู่หลายส่วนจริงๆ “เฮ้อ! แบบนี้สินะที่เขาเรียกว่า...ปากพาซวย”

“คิดเหมือนกันเลยค่ะ”

เสียงหัวเราะสอดประสานของคนทั้งคู่และกลิ่นหอมอ่อนของดอกกุหลาบหลากสายพันธุ์ที่พัดเข้ามาตามแรงลม ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องอ่อนหวานมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว เพทายนั่งมองร่างบางระหงในชุดเจ้าสาวกึ่งลำลองที่กำลังขยับมงกุฎดอกไม้บนศีรษะให้เข้าที่ทางพลางยกยิ้ม เห็นขยับปรับองศาอยู่นานก็ยังไม่ได้มุมที่ต้องการสักทีค่อยลุกไปช่วยเหลือ ก่อนจะแถมท้ายด้วยการจุมพิตไหล่มนหนักๆอีกหน

“ชอบไหม? มงกุฎดอกกุหลาบอันนี้พี่เป็นคนทำเองเลยนะ”

“ชอบสิค่ะ” กะรัตตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะทำเสียงขึ้นจมูกนิดๆเมื่อนึกถึงความจริงบางอย่าง “แต่ห้ามบอกพิงค์นะคะ ว่าเสียกุหลาบขาวที่หลังบ้านไปกี่แปลง”

“เห็นด้วย” คนที่ตัดกุหลาบไปหลายแปลงเห็นพ้อง เหลือบมองนาฬิกาบนผนังนิดหน่อยค่อยพูดต่อ “เข้าไปในงานกันดีกว่าไหม? ใกล้ถึงเวลาแล้ว”

“ตกลงค่ะ”