ตอนพิเศษ 247

ท้องฟ้าสีเทาและเสียงครืนๆเป็นระยะทำให้บรรยากาศรอบกายหม่นหมองอย่างน่าประหลาด เด็กหนุ่มวัยสิบสามปีเศษในชุดดำสนิทแหงนมองท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบมองเขม่าควันไฟจากปล่องเมรุที่กำลังลอยสูงไปบนฟ้า พลันน้ำตาก็ค่อยๆรินไหลออกมาจากดวงตาสีถ่านคู่นั้น

เขาใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาลวกๆเมื่อรู้สึกถึงความอ่อนแอที่ทับถมจิตใจ แล้วหลบมุมไปนั่งเงียบๆที่ม้าหินอ่อนข้างศาลาวัดทั้งที่ดวงตายังแดงก่ำ...ไม่อยากเสียน้ำตาให้พ่อแม่ใจร้ายที่ฆ่าตัวตายแล้วปล่อยให้ตัวเองต้องอยู่บนโลกกว้างนี้เพียงลำพัง! แต่ถึงจะโกรธแค่ไหนความรู้สึกสูญเสียที่ถาโถมเข้ามาก็ทำให้ความเสียใจมีมากกว่าหลายเท่า

“หนูขอนั่งด้วยได้ไหม?”

เสียงเล็กๆที่แหบพร่าดังขึ้นข้างกายของคนที่กำลังจะร้องไห้อีกรอบต้องชะงักไป

“ก็นั่งสิ แต่อย่าเสียงดังนะมันน่ารำคาญ!” 

“อืม ขอบคุณนะ” เสียงนั้นตอบกลับเบาๆ แล้วไม่พูดอะไรออกมาอีกราวกับว่ากลัวจะถูกตำหนิ

ความเงียบนั้นทำให้เด็กหนุ่มอดไม่ได้จนต้องเงยหน้ามองคนที่มาขอนั่งด้วย เด็กผู้หญิงหน้าตาขลุกขมอมที่เอาแต่กอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลเข้มไว้แน่นเหมือนเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวที่พอจะมีได้ เธออยู่ในชุดสีดำสนิทเช่นเดียวกับเขา ก็พอจะเดาได้ว่าคงเพิ่งสูญเสียใครบางคนไป..

“หนูยังไม่ได้เสียงดังเลยนะ..” เสียงแหบพร่าโพลงขึ้นเมื่อรู้สึกว่าตัวเองถูกมองอยู่ แล้วดวงตากลมใสก็คลอไปด้วยม่านน้ำตาขึ้นมากะทันหัน “อย่าไล่หนูไปเลยนะ...ทำไมใครๆก็จ้องจะไล่หนูไปไกลๆอยู่เรื่อยเลย!”

น้ำเสียงแหบพร่าถามอย่างน้อยเนื้อต่ำใจก่อนจะปล่อยโฮออกมา คนมองตกใจจนทำอะไรไม่ถูกที่เห็นเด็กหญิงแปลกหน้าร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ก็ตัดสินใจลูบกระหม่อมเล็กได้รูปเบาๆอย่างกล้าๆกลัวๆ

“พี่ไม่ได้ไล่นะ แค่จะถามว่า..” พยายามคิดว่าตัวเองควรพูดอะไรสักอย่างที่ทำให้คนตรงหน้าหยุดร้องไห้ แต่เพราะคิดนานเกินไปคนที่หยุดร้องไห้เพื่อฟังคำถามก็เริ่มเบ้ปากทำท่าจะร้องอีกรอบ “..คุณหมี!”

“หมี?” คนที่หยุดร้องไห้แล้วทำท่าฉงน ก้มมองตุ๊กตาหมีในอ้อมแขนตัวเองด้วยความสงสัย

“อืม! พี่จะถามว่าคุณหมีติดเข็มกลัดได้ไหม?” หลับหูหลับตาพูดไปอย่างนั้นเอง แต่พอเห็นดวงตากลมใสรื่นน้ำตามีประกายสนอกสนใจอย่างเห็นได้ชัดก็อดคลี่ยิ้มไม่ได้ ตัดสินใจหยิบเข็มกลัดรูปดราก้อนบอลอันโปรดที่เก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์ออกมาอวดคนตรงหน้า

“จะให้เหรอ?”

“อืม ถ้าสัญญาว่าจะหยุดร้อง”

“...ไม่ร้องแล้วก็ได้” เด็กหญิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย มองดูเขาติดเข็มกลัดลงบนปกเสื้อของคุณหมีไม่วางตา ก่อนจะเหลือบมองรถเข็นขายก๋วยเตี๋ยวที่จอดอยู่ไม่ไกลจากประตูวัดมากนัก ครู่เดียวเสียงท้องร้องก็กระตุ้นให้เด็กหนุ่มหัวเราะออกมาอีกรอบ

“หิวแล้วสิ? รอตรงนี้นะ” เขาถามอย่างรู้ทัน ก่อนยีกระหม่อมเล็กน่ารักอย่างเอื้อเอ็นดูแล้วเดินไปสั่งอาหาร

ไม่นานเด็กหนุ่มก็กลับมาพร้อมก๋วยเตี๋ยวไก่กลิ่นหอมกรุ่นสองชาม วางชามแรกลงตรงหน้าของเด็กหญิงแปลกหน้าพลางส่งช้อนและตะเกียบให้ ส่วนอีกชามที่เป็นของตัวเองก็ถูกวางลงฝั่งตรงข้ามแล้วตามด้วยร่างสูงที่หย่อนตัวนั่งลง

“กินเป็นไหม? เคยกินก๋วยเตี๋ยวไก่หรือเปล่า”

เด็กหญิงส่ายหน้าแทนคำตอบ ลังเลครู่เดี๋ยวก็ตัดสินใจจับตะเกียบด้วยท่าทางทุลักทุเลพอควร

“มันร้อนนะ” เขาว่ายิ้มๆ ก่อนจะดึงชามก๋วยเตี๋ยวของคนตรงหน้ามาแล้วขลุกเส้นไปมาเพื่อไล่ความร้อน เห็นยายเด็กตากลมแป๋วแหววมองจ้องไม่วางตาก็อดขำไม่ได้ พลิกเส้นไปมาอีกสองสามรอบค่อยส่งคืน “ไม่ร้อนแล้ว แต่ก็ยังต้องเป่าก่อนกินนะ”

กำชับแค่นั้นแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายตักอาหารกินเอง เห็นกินอย่างเอร็ดอร่อยก็นึกเอ็นดูขึ้นมาอีกระลอกใหญ่ ตักไก่ชิ้นใหญ่ในชามตัวเองส่งให้อีกฝ่ายทันที เห็นใบหน้าเล็กๆอมทุกข์เริ่มมีรอยยิ้มให้เห็นค่อยรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ยกมือยีกระหม่อมเล็กได้รูปหนักๆอีกรอบ

“อร่อยไหม?”

“ค่ะ! ถ้าวันหลังได้กินแบบนี้อีกก็ดีสิ”

“วันหลังเรามากินอีกก็ได้ ลุงคนขายบอกว่าตั้งร้านตรงนี้ประจำ”

เพิ่งสังเกตว่าเด็กหญิงแปลกหน้าดูจะโตกว่าอายุที่ประเมินไว้ตอนแรกเล็กน้อย แต่คงเป็นเพราะเธอตัวเล็กมากซ้ำยังเอาร้องไห้กอดตุ๊กตาเลยคาดเดาอายุพลาดไปสักสองสามปี

“อีกสองสามวันต้องไปต่างประเทศแล้ว”

“เหรอ..” ประหลาดที่รู้สึกเศร้าเพราะการจากลาทั้งที่เราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำไป “พี่ขอให้เดินทางปลอดภัยนะ”

“เราจะได้เจอกันอีกไหม?”

ดวงตาสีถ่านมองคนตรงหน้าอยู่นาน ค่อยลูบกระหม่อมเล็กได้รูปอีกหน

“..สักวันเราคงได้เจอกันอีก”

“อืม! แล้วเรามานั่งกินก๋วยเตี๋ยวด้วยกันแบบนี้อีกนะ”

“ได้สิ พี่สัญญา”

ดวงตากลมใสงัวเงียขึ้นกลางดึกราวกับถูกความฝันสะกิดปลุก ปรับสายตาในความมืดมิดเพียงครู่เดียวค่อยเคยชิน พลันความคิดก็เริ่มปะติดปะต่อชิ้นส่วนของความทรงจำอันแสนเลือนรางจากห้วงฝัน เหลือบมองใบหน้าคมคายที่กำลังหลับสบายอยู่ข้างกายแล้วก็อดคลี่ยิ้มไม่ได้..

เพทายจะรู้ไหมนะ? ว่าเธอคือเด็กผู้หญิงคนนั้น