11.ยาวิเศษ

เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างแผ่วเบา มือบางถือของเข้ามาพะรังพะรังไปหมดเมื่อมาถึงก็วางอาหารเช้าลงบนโต๊ะในครัวแล้วค่อยๆย่องเข้าไปดูคนป่วยในห้องทันที

แอร์ในห้องเย็นฉ่ำ นารินอยากจะวีนนักเชียว ตัวร้อนแต่นอนเปิดแอร์แรงมาก เท้าบางค่อยๆเดินย่องไปตามแสงไฟของโคมไฟอันเล็กที่เปิดให้พอเห็นแสง

ภาพคนหลับสนิทบนเตียงทำให้หัวใจเธอเต้นสั่นระรัว ภัทร์ยามหลับสนิท ดูหล่อมากเหลือเกิน มือบางลูบที่ผมเบาๆ หน้าผากเย็นเป็นปกติ นารินมองดูเวลายังเช้าไปที่จะปลุก เธอเตรียมจะหันหลังกลับ แต่คนนอนอยู่บนเตียงกลับรวบเอวบางเอาไว้แล้วดึงตัวลงไปนอนด้วยกัน นารินอยู่ใต้อ้อมกอดเค้าบนเตียงอันอบอุ่น

"มาแต่เช้าเลย นา เป็นห่วงผมใช่ไหม"

ไม่ใช่เพียงสายตาเท่านั้น แต่น้ำเสียงของเค้าช่างอ้อนจริงๆ นารินก้มหน้าลงแล้วพบว่า คนป่วยไม่ได้สวมเสื้อ หน้าอกแกร่งอยู่ตรงหน้าเธอ ภัทร์ลูบผมเบาๆแล้วมองสบตากับเธอ

"ภัทร์หายแล้วตัวไม่ร้อน ไม่ปวดหัวแล้วด้วย"

คนป่วยบอกสีหน้าสดใส "งั้นลุกไปทำงานนะ นามีโจ้ก ปาท่องโก๋ ข้าวเหนียวหมูปิ้งมาฝาก"

คนในอ้อมกอดเปลี่ยนเรื่องแล้วดันตัวจะลุกขึ้น "อยู่แบบนี้ก่อนนะ ภัทร์อยากกอดนา"

ไม่พูดเปล่าแต่ยังล้มตัวเองนอนข้างๆแล้วกอดเธอเอาไว้ นารินนอนตัวแข็งอยู่ข้างตัวเค้า มันคือครั้งแรกที่เธอนอนกอดกับผู้ชายบนเตียง นารินขยับตัวตะแคงข้างมองคนข้างตัว ภัทร์หันมองแล้วยิ้มออกมา ก่อนจะหอมหน้าผากลงอย่างแผ่วเบา มือหนาบีบหัวไห่ลเบาๆอย่างสร้างความรู้สึก

ภัทร์ขยับตัวเอง แล้วดึงตัวเธอให้เข้าไปนอนบนเตียงของตรงกลางเตียง ก่อนจะก้มลงมา จูบหน้าผากเบาๆ แล้วเลื่อนมาที่เปลือกตา แก้มสีชมพูและก้มลงจูบปากบางเบาๆอย่างนุ่มนวล นารินคิดว่าตัวเองกำลังฝัน เเต่สัมผัสของเค้า กลิ่นของเค้าอยู่ตรงหน้าเธอ ภัทร์จับมือเธอนำไป ลูบหน้าอกเค้าเบาๆ นารินลูบสัมผัสหน้าอกแกร่งเบาๆ

"ดีใช่ไหมนา นาชอบสัมผัสร่างกายผมใช่ไหม" เสียงเค้าคลอเคลียอยู่ข้างหู แล้วก็ซุกไซ้เธอเบาๆที่ซอกคอขาว

นารินรู้สึกว่ามีอะไรขยับอยู่ตรงหน้าขาเธอ มันดิ้นดุกดิกและเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้น เธอมัวแต่สงสัยจนลืมตัวไป มาเห็นอีกที เสื้อเชิ้ตทำงานที่สวมอยู่ก็ถูกปลดกระดุมลงมาเกือบหมดแล้ว นิ้วของเค้าลูบไล้ที่หน้าอกเธออย่างแผ่วเบา

"นิดเดียว ภัทร์ขอนิดเดียวเท่านั้น "

แล้วปากอุ่นๆก็ก้มลงจูบที่เนินหน้าอกอย่างแผ่วเบา แล้วขบเม้มทำรอยเบาๆสร้างความรู้สึกดีเหลือเกิน นารินรู้แล้วว่าความเสียวซ่านที่เค้าบอกในหนังสือยามถูกขบเม้มหน้าอกมันเป็นยังไง และเธอรู้แล้วว่า อะไรที่พองขยายขึ้นตรงหน้าขาเธอ นารินแทบจะละลายอยู่ตรงนั้น มือหนากอบกุมหน้าอกแล้วบีบเคล้นเบาๆ

"นา ผมกำลังแย่ "

เสียงภัทร์อ่อนระโหย นารินขยับตัวออก แล้วดึงเสื้อตัวเองเข้ามาปิดหน้าอก

"ไม่ต้องกลัว ภัทร์ไม่ทำแล้วละ ภัทร์ขอแค่นี้ได้ไหม"

นารินรู้แล้วว่าถ้าเค้าดึงดัน เธอไม่มีทางหนีเค้าพ้น แต่ภัทร์แค่ขอเท่านี้ ทำไมเธอจะให้เค้าไม่ได้ นารินปล่อยมือออกจากเสื้อตัวเอง คนป่วยยิ้มกว้างจะน่าหมั่นไส้ แล้วก้มลงจูบเธอเบาๆ เลาะเรื่อยลงมาที่ลำคอขาวผ่อง บีบเคล้นหน้าอกขาว แล้วจูบเบาๆผ่านบรา ก่อนจะกัดที่บราเบาๆ อย่างแกล้ง นารินหน้าร้อนผ่าว เธอชอบแบบนี้เธอชอบสัมผัสจากเค้า

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น นารินมองดูเวลาแล้วดันตัวเค้าออก ภัทร์จูบที่หน้าอกอีกทีแล้วขยับตัว

"ภัทร์ ลุกอาบน้ำนะ นาจะไปเตรียมอาหารเช้าไว้ให้"

นารินสั่งเค้า ภัทร์พยักหน้าแต่ยังไม่ยอมลุก นารินดึงตัวเค้าขึ้น

"ลุกสิเดี๋ยวสาย นาต้องไปตอกบัตรนะ " นารินสั่งอีกรอบ

"ภัทร์ยังลุกไม่ได้ นาออกไปก่อน ภัทร์ไม่ได้ใส่กางเกงใน"

เค้าบอกเธอขำๆแต่คนฟังกลับเขินสุดขีด

"คนบ้า"

นารินรีบวิ่งออกจากห้องนอนเค้าทันที แล้วมายืนใจสั่นระรัวอยู่ในครัว คนบ้าน่าไม่อาย นารินคิดในใจ แต่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข สัมผัสของเค้ามันดีเหลือเกิน