8 ผู้ชายที่จะมาเป็นผัว

พิจิกาอัดเทปไปแล้วห้าชุด และเมื่อเธอเรียนจบประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงในเวลาอีกห้าปีต่อมา เธอก็ฉลองอายุ ครบยี่สิบพร้อมกับแถลงเปิดเทปชุดใหม่ของเธอ...พิจิกากลายเป็นตัวทำเงินของบริษัทของเสี่ย เขาโอ๋เธอมากมาย พิจิกาเอ่ยปากสิ่งใด เขาก็สรรหามาประเคนให้ ไม่สนใจว่าพิมพาและ ทรงวุฒิจะหวั่นวิตกว่าเขาจะทำให้พิจิกาหลงระเริงจนเหลิง

“เด็กมันอยากได้จะเป็นไรไปเล่า” 

เขาหัวเราะทุกครั้งที่ถูกขัดคอและเอ็นดูเธอเหมือนเธอเป็นลูกสาวของเขา...สิ่งดีๆ ในตัวของเสี่ยข้อหนึ่งก็คือเขาไม่ใช่คนเจ้าชู้ ไม่มักมากในทางเพศ เขามีเมียเดียวและไม่เคยคิดจะนอกใจเมียไปมีคนอื่นอีกนักร้องหญิงในสังกัดของบริษัททุกคนจึงไร้กังวลได้ในข้อนี้

“เด็กก็ทำดีมาตลอด”

เขาได้กำไรงดงามจากการขายเทป และสองแม่ลูกก็ได้  บ้านหลังใหญ่งดงาม ได้เงินฝากในธนาคารที่เพิ่มขึ้น ได้ชื่อเสียง  อีกมากมาย มันเป็นผลประโยชน์ที่พึ่งพากันและกัน

“เทปชุดนี้คงจะไปได้โลด”

เขายังมีความหวัง เพราะตอนนี้ยังไม่มีคู่แข่งรายใดที่น่ากลัวสำหรับพิจิกา...มีวงสตริงหลายวงดังขึ้นมาแต่ก็เป็นนักร้องชายเสียหมด แนวเพลงของพิจิกาที่เขาวางเอาไว้ให้ก็ยังเป็นเพลงป๊อปง่ายๆ ฟังสบายหู ไม่เร่าร้อน...เขารู้ว่าพิจิกาไม่เหมาะกับเพลงแนวอื่น โทนเสียงสดใส ของเธอเหมาะกับการร้องเพลงรักหวานนุ่มๆ แบบนี้แหละ เขาคาดหวัง การขายเทปเอาไว้สองแสนม้วนขึ้นไป

และช่วงนี้เองที่พิจิกาพบผู้ชายที่เธอพอใจ จนแน่ใจจะเรียกว่าความรัก...ยังไม่มีใครได้ระแคะระคายสักคน เพราะพิจิกาปิดเงียบเอาไว้ ผู้ชายคนนั้นอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอ เรียนมาด้วยกันเป็นเพื่อนกัน เขาเป็นลูกชายคนเล็กของครอบครัวคนจีน อยู่ตึกแถวที่ใหญ่สามคูหา และเป็นโรงงานทำเสื้อยืดส่งขายเมืองนอก...ความสัมพันธ์นี้เป็นไป อย่างเงียบกริบก่อนจะระเบิดตูมในวันหนึ่ง...เมื่อพิจิกาประกาศว่า  เธอจะแต่งงาน เท่านั้นเองก็เกิดกลียุคย่อยๆ

เสี่ยเป็นคนแรกที่ทำท่าเหมือนช็อก...เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเองกับ คำประกาศของเด็กสาวอายุยี่สิบ 

แต่งงานมันฟังง่ายดาย 

เหมือนฟังเด็กสาวอารมณ์สดใสพูดถึงเสื้อผ้าที่ถูกตาพอใจ...แต่ทำไมในอกของเขาจึงเหมือนช่องว่างช่องใหญ่ได้แยกแยะออก ดวงตาของเขายังพองถลน อยู่อย่างนั้นเอง

ติดตามมาด้วยทรงวุฒิ

พิจิกาจะแต่งงาน...เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องการเรียน...ทั้งที่อาทิตย์ก่อนหน้านี้เธอพูดถึงเรื่องการเรียน เธออยากเรียนต่อ และมีโครงการ จะไปเรียนเมืองนอก แต่เมื่อมาอยู่พร้อมกันหลายคนเธอกลับพูด  เรื่องแต่งงาน

ผู้ชายคนไหน...ทรงวุฒิคิดจนหัวแทบจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ก็ยังนึกไม่ออกว่าพิจิกาอยากแต่งงานกับผู้ชายคนไหน เขาไม่เคยเห็นเธอ สนิทสนมกับชายคนใดเป็นพิเศษ ที่สนิทสนมกันมากๆ ก็มีสองคน  คือเขากับเสี่ย ซึ่งเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดว่าเธอจะเลือกเขาหรือเสี่ย

เมษานั้นแทบจะไม่ได้หายใจเมื่อได้ยิน หล่อนเอามือกดลง ตรงที่ตั้งของหัวใจ...พบว่ามันเต้นผึงๆ เหมือนจะโลดออกมาจากข้างในเสียด้วยซ้ำ แล้วหล่อนก็ได้ยินเสียงแห้งๆ ตกใจเต็มที่ของตัวเอง  ถามออกไป

“ลูกพูดผิดหรือเปล่า”

“ไม่ผิดค่ะ...ขิมจะแต่งงาน”

เธอยังยืนยัน ดวงหน้าผ่องใสเหลือเกิน ดวงตาก็เป็นประกาย ดวงตาของพิจิกาที่มักจะแปรสีได้ตามอารมณ์...มันจะเข้มจัดยามที่เธออารมณ์ดีสุดขีดกับอารมณ์ร้ายสุดขีด ยังไม่มีใครเคยเห็นยามพิจิการ้ายๆ แต่พิมพาเชื่อแน่ว่าคงจะได้เห็นกันในเร็ววันนี้แน่นอน...หากมีการปฏิเสธสิ่งที่พิจิกาต้องการ

“กับใคร”

“ผู้ชายที่ขิมรัก”

“มันเป็นใคร”

เสียงของเมษาเริ่มงวดลง และบอกความไม่พอใจอย่างมาก นั่นทำให้พิจิกาเม้มปากเข้าหากัน

“ลูกจะบ้าแล้วมั้ง แต่งเข้าไปได้ยังไงกัน...ไม่ได้นะ” น้ำเสียงของเมษาเกรี้ยวกราด ระเบิดโทสะของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่ “แม่ยอม ให้ลูกแต่งไม่ได้...ชื่อเสียงที่สะสมมาได้ป่นปี้ไปกันหมดแน่ๆ เชียว”

“ขิมรักเขา”

พิจิกาบอกเบาๆ ยามโกรธพิจิกาจะมีระดับเสียงเบากว่าปกติ และยามใดที่เสียงของเธอเบาลงนั่นคือสัญญาณอันตราย พิมพา  เลยเตรียมพร้อมด้วยการเข้าไปใกล้ ทำท่าจะดึงพิจิกาออกไปจากห้องนี้ ได้ทุกขณะ

“รักหรือ”

เมษายกมือทาบหน้าอกตัวเองเอาไว้ ทำท่าเหมือนปรากฏตัว อยู่บนเวทีการแสดงสักแห่ง แต่เธอก็แสนจะคุ้นเคยกับท่าทางของแม่  มาแต่ไหนแต่ไร...แม่เป็นผู้หญิงสวยและมีเสน่ห์เสมอแม้วัยจะล่วงเลย เข้าไปสามสิบหก แม่ก็ยังคงเสน่ห์ของแม่เอาไว้ได้คงเส้นคงวาเหลือเกิน

“ลูกเอาอะไรมาพูด...ความรัก” 

แล้วเมษาก็ทำท่าขนลุกขนพอง...หล่อนหมดความเชื่อถือ  กับความรักโดยสิ้นเชิง ลูกสาวตัวน้อยของหล่อนกลับพูดถึงความรัก อย่างชื่นชม และทำท่าเหมือนมันยิ่งใหญ่เสียเต็มประดา

“ยังไงขิมก็จะแต่งงานกับเขา ขิมอายุ 20 แล้ว บรรลุนิติภาวะแล้ว ไม่ผิดกฏหมาย ขิมไม่ใช่ผู้เยาว์แล้ว” 

เธอรู้มากเกินไปแล้ว เมษาบอกตัวเอง

ดวงตาของเธอเป็นสีเข้มจัดขึ้นเกือบเท่าตัว และนี่คือสิ่งที่บ่งบอกว่าเธอจะสู้อย่างหัวชนฝาทีเดียว ฉุดไม่ได้รั้งไม่อยู่กันอีกแล้ว แล้วพิจิกา ก็เดินออกจากห้อง มีพิมพาก้าวตามมาติดๆ ปล่อยให้เมษาผวาลุกตาม ก่อนจะไร้เรี่ยวแรงซวนเซลงนั่ง แต่ในยามซวนเซ...ท่วงท่าของหล่อน  ก็ยังงดงามพอ

“ลูกสาวฉันเอาใหญ่แล้ว...เกิดบ้าอะไรขึ้นมานี่” หล่อนร่ำร้องออกมาอย่างอึดอัด “อยู่ๆ อยากแต่งงาน ไม่รู้เอาเสียเล้ยว่าถ้าแต่งตอนนี้ ก็เป็นอันว่าดับสนิท...ใครจะอยากเห็นนักร้องขวัญใจตัวเองแต่งงานมีผัว อายุก็เท่านี้ด้วย...เพิ่งจะจบอนุปริญญามาหมาดๆ จะบ้าไปกันใหญ่ แทนที่จะคิด เรื่องดีๆ ให้เหมือนมีมันสมองเยอะๆ ในหัว”

“ใจเย็นๆ ไว้ฮะ...คุณเม” ทรงวุฒิเข้ามาโอบกอดหล่อนเอาไว้พร้อมกับคำปลอบโยนนุ่มนวล 

“ฉันอยากรู้ว่าลูกสาวฉันอยากแต่งกับไอ้หนุ่มคนไหน สืบให้ได้นะวุฒิ...แล้วฉันจะให้มันพ้นออกไป ลูกสาวฉันยังมีผัวไม่ได้...หรือถ้าจะมี ก็ต้องมีให้ดีๆ ไม่ใช่หลับตาเลือกเอาเอง”

“อย่าเพิ่งคิดมากเลยฮะ”

“ฉันขอบอกนะ...หัวเด็ดตีนขาด ลูกฉันก็จะไม่แต่งงานเดี๋ยวนี้ แล้วแกก็ต้องเลิกคิดเรื่องมีผัวอีกด้วย”

“แกอาจจะคิดแบบเด็กๆ อยากมีใครสักคน”

เสี่ยขัดขึ้นมา...แต่เมษาก็สวนคำเกือบจะทันที

“แกมีฉันนะ...เสี่ย แล้วแกจะต้องการใครอีก ผู้ชายที่จะมาเป็นผัวน่ะเหรอ...ยัยขิมแกจะรู้อะไรกันเชียว แกยังเยาว์วัยเท่านั้นเอง ฉันยอมไม่ได้นะคะเสี่ย...แกยังเด็ก มีผัวตั้งแต่อายุน้อยเพื่ออะไรเล่า แล้วแกเอง ก็กำลังมีชื่อเสียงถึงขั้นนี้แล้ว ทั้งผลักทั้งดันแกมา เรื่องอะไรจะให้แกดับไปจากฟากฟ้านี้ง่ายๆ ฉันไม่ยอมแน่”

เมษายังเห็นพิจิกาเหมือนผู้เยาว์ ไม่ยอมรับในวัย20 ของลูกสาว “คุณเมไม่ควรจะหุนหันไป...เด็กน่ะแรงอยู่ ถ้าไปแรงเข้าอีก  แกจะคิดว่าตัวเองถูกต่อต้านจะยิ่งเลยเถิดไปกันใหญ่...นี่แกบริสุทธิ์ใจ แกถึงกล้าบอก ผมจะสืบดูให้รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร”

“ดีแล้ว...วุฒิ หลังจากนั้นฉันจะได้ตัดฉับเดียวให้มันหมดเยื่อใย ไปเลย”