เพลงมาร-กันยามาส

เพลงมาร-กันยามาส

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-21
โดย:  นาวิกายังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
22บท
542views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

จากเด็กหญิงเล็กๆ ที่ได้รับการปลุกปั้นขึ้นมาเป็นนักร้องเสียงทองสุดสวยแห่งยุค พิจิกา โลดแล่นไปตามจังหวะเสียงเพลงจนถึงจุดสุดยอดในชีวิต และเส้นทางนั้นก็ไม่ได้งดงามเสมอไปเมื่อ สุวิชา ชายหนุ่มรูปงามก้าวผ่านมา เขาไม่ได้เป็นเทพบุตรสำหรับเธอ แต่เป็นมารร้ายที่ทำให้เธอตระหนกตกใจสุดขีด เขาทำให้จังหวะเพลงชีวิตของเธอผิดเพี้ยนไป กว่าเธอจะรู้ว่ามารร้ายมีหัวใจรักมั่นคง...ก็เกือบจะสายเกินไป พิจิกา สาวน้อยวัยเยาว์ผู้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง นักร้องยอดนิยม แห่งยุคเพราะการผลักดันของคนเป็นแม่ เมษา สุวิชา ผู้ชายหนุ่มโปรไฟล์ดี แต่เพราะหลงทระนงเกินทำให้ชีวิตคู่ครั้งแรกพังพินาศ จนมาพบเธอ พิจิกา ส่าวน้อยวัยใส เขาล่วงเกินเธอเพราะเข้าใจผิด แต่เมื่อรู้รส รู้รัก เขาพบว่ามันคือ ความรัก มิใช่แค่ใครใหลหลง พิจิกาคือเมีย...ไม่ว่าเธอจะหนีแคไหน เขาจะตามเธอ...กลับมาสู่ชีวิต

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1 แม่จะไปกับหนูจ้ะ

「あなたの元婚約者とやり直したいなら、私は邪魔しないわ」

中野綾(なかの あや)は両手を固く握りしめた。長いまつ毛を伏せて、車椅子に座る男を見つめる。

その言葉を聞いた途端、男の憂鬱そうな瞳はぞっとするほど冷たく凍りついた。

「俺と結婚したこと、後悔してるのか?」

綾はためらうことなく答えた。「後悔なんてしてない。おばあさんには育ててもらった恩があるから」

「俺と結婚したのは、恩返しか?それとも同情か?」

中野湊(なかの みなと)はつり目で、鋭い視線を向けた。その整った顔には、深い怒りの色が浮かんでいた。

車椅子に座っているのに、とてつもない威圧感が放たれていた。

湊に見つめられ、綾は心の中がざわついて、いたたまれなくなった。唇を噛んで、思わず俯いてしまう。

5年前の交通事故で、湊は両足が動かなくなった。

当時、湊には婚約者がいて、綾にも付き合っている人がいた。

湊の婚約者の家から婚約を破棄された後、不治の病を患っていた湊の祖母である中野和子(なかの かずこ)が綾に湊と結婚してほしいと頼み込んできたのだ。

綾に選択肢はなかった。8歳の時に両親を亡くし、路頭に迷っていた綾を救い、家族として迎えてくれたのが、両親の恩師である和子だったからだ。

結婚式を挙げた後、和子は安心して旅立った。

この結婚を承諾したのは、確かに恩返しのためだった。

でも、5年間一緒に暮らすうちに、綾は湊のいる生活に慣れ、彼に頼るようになっていた。

湊がこの世で唯一の家族で、唯一の拠り所だった。

このまま一生を終えるのも悪くない、そう思っていた。

しかし1週間前、湊の元婚約者である二宮凪(にのみや なぎ)が、4歳くらいの男の子を連れて帰国した。

男の子は中野家特有の白い肌、彫りの深い目元、そして血色の良い薄い唇をしていた。

少しぽっちゃりしているけれど、その雰囲気は中野家の兄弟にそっくりだった。

長男の中野誠(なかの まこと)と妻は結婚して8年、夫婦仲は円満だ。弟の元婚約者と不倫するなんてありえない。

だから、この子は、湊の子供としか考えられなかった。

「あの子供は、どうするの?」と綾は尋ねた。

「俺がなんとかする」

湊は明らかにこの話を続けたくなさそうで、玄関に立っている使用人の山下幸子(やました さちこ)に目をやった。

「どうかしたか?」

「二宮様とそのお子様がいらっしゃいました」

幸子は入ってきてからしばらく経っていたが、険悪な空気を察して、返事をするのをためらっていた。

湊は眉間のしわを伸ばし、少し眼差しを和らげた。

「中野おじさん!」

幸子の言葉が終わるか終わらないかのうちに、小さな影がドアの外から飛び込んできて、湊の胸に飛びついた。その勢いで、危うく幸子を突き飛ばすところだった。

「海斗、行儀よくしなさい」

凪が続いて入ってきた。甘やかすような笑みを浮かべ、その目は湊に釘付けで、優しさに満ちていた。

「湊、私たち親子を泊めてくれてありがとう」

中野家の運転手である井上剛(いのうえ つよし)が大きなスーツケースを二つ持って入ってきた。湊はそれを3階の左側の部屋へ運ぶよう指示した。

綾はわずかに眉をひそめた。凪たちが来るなんて、誰も教えてくれなかった。

湊の言っていた「なんとかする」っていうのは、自分に相談もなしに、凪たちを家に住まわせることだったの?

綾は口を開きかけた。3階は自分たち夫婦の居住スペースで、客はいつも2階に泊まってもらうことになっている。

でも、結局何も言えなかった。湊は凪たちと楽しそうに話していて、まるで綾など存在しないかのようだった。

あの3人の方がよっぽど家族みたいで、そばに立っている自分が邪魔な存在に思えた。

綾は背を向けてその場を去ろうとした。でも、数歩も歩かないうちに湊に呼び止められた。

「綾、部屋の準備をしてくれ。凪と海斗が快適に過ごせるように」

凪――あまりにも自然で、親密な呼び方だ。

綾は足を止めた。「疲れたから、お風呂に入って寝るわ」

湊の世話をするのは、和子との約束だからだ。でも、凪たちの世話までしたら、それはもうただの使用人じゃないのか?

それに、この家の女主人が「泥棒猫」のためにベッドメイクをするなんて、そんな馬鹿な話があるものか。

「いいのよ、山下さんにやってもらえば」

凪はアクセサリーケースを取り出し、気前よく幸子に差し出した。

「山下さん、これ、海外で買ってきたの。珍しいデザインだと思うわ。プレゼントで」

幸子は後ずさりし、何度も手を振った。「いえいえ、とんでもないです。お仕事ですから」

凪が何かを言う前に、幸子はエレベーターがあることさえ忘れて、階段を駆け上がって3階の部屋を片付けに行った。

凪は気まずそうに手を引っ込めた。「湊、私たち親子、歓迎されてないみたいね」

湊は穏やかな口調で言った。「そんなことないさ。綾はずっとお前と海斗のことを気にかけていたよ」

綾は聞こえないふりをして、エレベーターに向かった。

「泥棒猫」を気にかけていたのはこっちじゃない。湊の方だ。

凪たちが帰ってきてから、いつもは冷淡な湊がまるで別人のようだった。

自分をあちこち連れ回しては、凪と二宮海斗(にのみや かいと)へのプレゼントを自ら選んだ。凪のバッグやアクセサリーは壁一面に並び、海斗のおもちゃは部屋を埋め尽くした。

湊が他の誰かにこれほど気を遣うなんて、今まで一度もなかった。これで、何もかもが変わってしまったのだと綾は悟った。

「綾、湊から聞いたよ。ずっと子供が欲しいって思ってたんでしょ?きっと海斗のことを好きになってくれるよね」

凪の声が後ろから聞こえたが、綾は振り向かなかった。

「湊が気に入っているなら、それでいい」

そう言って、綾はまっすぐエレベーターに乗り込んだ。

湊は、自分が子供を欲しがっていることをずっと知っていたんだ。彼にプレッシャーを与えたくなくて、自分は一度もそのことを口にしなかったのに。

湊はすべて知っていて、ただ知らないふりをしていただけなのだ。

ガラス張りのエレベーターがゆっくりと昇っていく。明るい照明の下、湊の瞳には、綾が今まで見たことのないような優しさと慈しみが浮かんでいた。

綾は5年間、甲斐甲斐しく湊の世話をしてきた。でも、湊が自分を気遣うような素振りは、一度も見たことがなかった。

いつしか綾自身も、ここまで尽くす必要はないのだということを忘れていた。

エレベーターが3階に着くと、凪の声が聞こえてきた。

「5年前、親に無理やり婚約を破棄させられて、海外へ行かされたの。

海外に行ってから、あなたの子を妊娠していることに気づいたの。海斗は私たちの子よ。見捨てるなんてできなかった」

凪の声はだんだんと詰まっていった。彼女はしゃがみ込み、湊の膝に顔をうずめて、体を震わせた。

湊はゆっくりと手を伸ばし、凪の肩に置いた。

凪は顔を上げた。涙に濡れたその瞳は、とてもか弱く見えた。

「海斗が大きくなれば、うちの親も受け入れてくれると思ったのに。帰国した途端、カードは止められるし、家からも追い出されちゃったの。

湊、本当にどうしようもなくなって……じゃなければ、あなたの迷惑になるようなことはしなかったわ。

私がつらいのは構わない。でも、海斗はまだあんなに小さいのに……」

湊の指先が凪の頬をなで、涙を拭った。

「俺がいる。大丈夫だ」

綾は3階の手すりのそばに立っていた。その光景を見て、心の底からゾクゾクとするのを感じた。

無意識のうちに爪が手すりを強く引っ掻き、折れそうになった。

「奥様、ご安心ください。私は奥様の味方ですから」

いつからそこにいたのか、幸子が心配そうに綾を見つめていた。

幸子は中野家で20年以上働いていて、以前は和子に仕えていた。

和子が亡くなる前、これからも湊と綾の面倒を見てやってほしいと、幸子に託したのだ。

幸子は綾が大きくなるのを見てきた。綾が優しくて物分かりのいい子だと知っている。

綾は唇をきゅっと結んだまま微笑んだ。湊は物じゃない、生身の人間だ。

凪と「奪い合う」ようなことになっているなら、それは湊が本当は自分のものじゃないってことだ。

綾は安心感をあまり感じられない性格だった。完全に自分のものにならないのなら、いっそいらない。

そうすれば、手に入るか失うかと気を揉んで、余計なことで悩まなくて済むからだ。

――

深夜、綾がうとうとと眠りにつきかけた頃、湊がドアを開けて入ってきた。

車椅子に乗っていて、すでにお風呂に入ってパジャマに着替えていた。

家には湊専用のバスルームがあり、口のきけない男性ヘルパー・河野隆(こうの たかし)が湊の世話を専門にしている。

綾はいつものように、起き上がって湊をベッドに寝かせた。

車椅子は湊のあらゆる要望に応えられる特注のハイテク製品だったが、湊は綾に世話をされる方が好きだった。

綾は湊の隣に横になった。心は晴れないままだ。

綾には身内がおらず、もっと多くの繋がりが欲しかった。だから子供を一人か二人、産みたいと思っていた。

湊は足を怪我しているだけで、夫婦生活には何の問題もなかった。

綾は何度も自分から誘ったが、いつも断られてきた。

そのうち綾は、湊はプライドが高すぎて、主導権を握れないことを受け入れられないのだろうと思い、その話はしなくなった。

今夜、凪の口から、湊がずっと自分が子供を欲しがっていることを知っていたと聞かされた。

湊は今この瞬間のように、暗闇の中から自分の心の熱を冷ややかに見つめ、そして見て見ぬふりをするのだ。

ぼんやりしていると、一本の腕が綾の柔らかな腰をつかみ、ぐっと引き寄せて、暖かく広い胸の中に抱きしめた。

湊は綾を強く抱きしめ、顎を彼女の頭のてっぺんに乗せて、優しく撫でた。

「凪が妊娠した時、彼女はまだ俺の婚約者だった。浮気じゃないし、彼女は不倫相手でもない。これには、お互いに複雑な事情があったんだ。

海斗は俺の子だ。男として、見て見ぬふりはできない。俺の責任なんだ。

綾、怒らないでくれ。あの二人はただ家に住むだけだ。それだけだよ」

凪と結婚する直前、一度、湊は記憶をなくすほど酔ったことがあった。

目が覚めたら、凪がベッドにいた。たった一度のことで、海斗ができたんだ。

このことを思うと、心の底に渦巻く感情が後悔なのか罪悪感なのか、湊自身もよく分からなかった。

綾は湊の手を振り払い、暗闇の中で起き上がった。

「離婚するか、私との子供を作るか。どっちかにして」

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
22
1 แม่จะไปกับหนูจ้ะ
“แม่จะไปกับหนูจ้ะ” น้ำเสียงนั้นเด็ดเดี่ยวเสียเหลือเกิน แล้ววงแขนเรียวก็โอบรัด ร่างของเด็กหญิงอายุสิบสองเอาไว้...มีความรักใคร่อย่างลึกซึ้งสอดแทรก แต่สำหรับเขาที่มองดูอยู่ห่างๆ รู้ได้ลึกซึ้งและเท่าทันว่าเธอไม่เพียงแต่รัก แต่หล่อนหลงลูก...เหมือนพิจิกาจะเป็นชีวิตจิตใจ และเป็นดวงวิญญาณทั้งหมดของเธอทีเดียว “ไปเสียจากที่นี่...แม่เบื่อที่นี่เต็มทน” หล่อนกวาดตาไปรอบๆ แววตาของหล่อนบ่งบอกและหล่อนก็ทำให้เขาไหวสะท้าน...สิบสองเกือบจะสิบสามปีที่เขาได้เรียนรู้ว่าเมื่อความรักจืดจางลง มันก็นำมาแต่ความเบื่อหน่าย เขายังรักหล่อนเสมอ...ยังรัก ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย แต่หล่อนเหมือนจะไม่เหลือความรักยิ่งใหญ่นั้นเอาไว้อีก “ไม่เห็นจะมีอะไรดีขึ้น…บ้านนอกคอกนาแท้ๆ” “เป็นอันว่าคุณจะไป” “ใช่” คางของหล่อนเชิดขึ้น หล่อนเพิ่งจะอายุสามสิบปีนี้ ยังสาวพริ้งสำหรับการมีลูกสาววัยสิบสอง...อีกหน่อยเมื่อพิจิกาเป็นสาว เมษา ก็จะเป็นเหมือนพี่สาวมากกว่าแม่ของเธอแน่นอน “ลูกของเมควรจะได้รับสิ่งดีๆ ลูกมีโอกาสก้าวหน้า
อ่านเพิ่มเติม
2 ไม่ใช่วันนี้
“พ่อขา” เสียงเรียกนั้นเบาแผ่วเหมือนลังเล เหมือนไม่แน่ใจ...แม่ไม่ให้ เธอเข้ามาหาเขา แต่เหมือนในจิตใต้สำนึกลึกๆ บอกว่าเธอควรจะเข้ามาที่นี่ มาเพื่อลาเขาให้ถูกต้องหลังจากที่เธอได้เป็นต้นเหตุของเรื่องบ้านแตกหนนี้...เธอเป็นคนเริ่มต้นกระตุ้นแม่ให้เห็นด้วยที่จะให้เธอเป็นนักร้อง ได้อัดแผ่น แม่ผู้เฝ้ารอคอยมานานนักตั้งแต่ในชีวิตของตัวเอง แต่แม่ไม่เคยมีโอกาสดังว่านั้น แม่เคยเป็นนักร้องตามร้านอาหาร...แม่มีเสียงดี แต่แม่ก็โชคร้าย ...พวกเขาบอกให้แม่รอ...รอ...รอ แม่ก็หลงเชื่อแล้วสุดท้าย มันก็ไร้ค่า แม่เจอพ่อของขิมเข้าเสียก่อน แม่ก็เลยแต่งงาน แล้วแม่ก็ไม่มีโอกาสเหลือเลย แม่ต้องมาจมอยู่ที่นี่กับไร่แคบๆ วัวอีกจำนวนหนึ่ง แม่เป็นเมียเกษตรกรจมปลักอยู่กับความยากจน… “ขิมจะไปแล้ว” เธอเข้ามาคุกเข่าเบื้องหน้าเขา...จับมือของเขามากุมเอาไว้ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นพ่อของเธอ ให้กำเนิดชีวิตของเธอ ที่โรงเรียนแม่ชีนั้นสอนเธอในสิ่งดีๆ มากมาย และเธอก็เป็นเด็กเฉลียวฉลาด ผลการเรียนของพิจิกาอยู่ในเกรดสี่เสียเป็นส่วนมาก แต่เรื่องร้องเพลงก็เป็นสิ่งที่เธอ ไม่อยากจะรอคอ
อ่านเพิ่มเติม
3 ลูกสาวตัวน้อย
รถยนต์คันนั้นแล่นจากไป ทิ้งฝุ่นให้ปลิวฟุ้งขึ้นมาจาก ท้องถนนที่เป็นเพียงทางโรยกรวดทับลงไปบนลูกรัง...เมียหนึ่ง ลูกสาวอีกหนึ่งได้ไปจากชีวิตของเขาแล้ว...โอมยังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ ริมหน้าต่าง เขาอยากจะลุกขึ้นแต่แข้งขาของเขาก็ไม่ได้เป็นใจ เอาเสียเลย มันยังอ่อนเปลี้ย ต้องรวบรวมกำลังใจอยู่นานก่อนจะลุกขึ้นได้...เขาจะต้องยืนหยัดต่อไปไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น จะดี หรือจะร้ายแค่ไหน...เขาก็ยังต้องสู้กับชีวิต การจากไปของ คนสองคนไม่ได้เป็นเครื่องบ่งบอกว่าชีวิตของเขาจะต้องหยุดนิ่ง เพียงเท่านี้ และเมื่อเขาออกมาถึงประตู ก็มีรถอีกคันแล่นสวนเข้ามา เป็นรถสองแถวที่รับเด็กนักเรียนมาส่งบ้าน...ครูสาวท่าทางเรียบร้อย ลงมาจากรถก่อน ดูหล่อนมีจิตวิญญาณเป็นครูตั้งแต่เส้นผมไปจรด ปลายเท้านั่นทีเดียว...ดวงหน้าของหล่อนเกลี้ยงเกลาไร้เครื่องสำอางใดๆ โดยสิ้นเชิง โอมรับลูกชายมาจากวงแขนของหล่อน ลูกชายเขาอายุสี่ขวบกว่าเกือบจะห้าขวบ...อายุเท่านี้แต่ลูกชายเขาได้กำพร้าแม่ไปแล้ว เนื้อตัวตันๆ นั่นทำให้อ้อมแขนของเขาหนักอึ้ง คางสากๆ ของเขาถูไถกับแก้มนิ่มเนื้อของเด็กชายจนแกเบือนหน้าหนี หัวเราะเอิ๊กอ๊ากไปหมด
อ่านเพิ่มเติม
4 คนหัวก้าวหน้า
“แม่ขา...บ้านนี้ของเราหรือคะ”เด็กหญิงกระซิบถามเหมือนไม่แน่ใจ...เป็นบ้านที่เธอเคยเห็น จากหนังสือบ้านสวยที่ผิดกันไกลกับบ้านไม้ชั้นเดียวใต้ถุนสูงที่ปลูก อยู่กลางทุ่ง...อยู่ท่ามกลางลมแรงแดดจ้า และบางเวลาก็เจิ่งนองไปด้วยน้ำใสยามน้ำหลากมา ต้องอยู่แต่บนบ้านดูสายน้ำหมุนคว้างก่อนจะ ลดแห้งไป เหลือแต่โคลนสกปรก “ก็ของเราน่ะซิ” เมษาตอบ...แต่ใจของหล่อนยังไม่พอใจเท่านี้ บ้านหลังนี้ยังเล็กเกินไป...ยังไม่ใหญ่โตพอ แต่ได้ขั้นแรกเท่านี้ก่อนก็นับว่ายังดี...ดีกว่า ต้องหอบหิ้วลูกไปซุกอยู่ตามห้องเช่า “ชอบไหมล่ะลูก” “เขาให้เราหรือคะ” “ก็ให้เราอาศัยอยู่” หล่อนตอบไม่ปิดบัง “นั่นมันขึ้นอยู่กับว่าลูก จะมีความสามารถทำให้เทปของเขาขายได้ไหม...ถ้าเทปขายได้ เราจะได้มากกว่านี้” “ขิมทำได้” เธอบอกด้วยน้ำเสียงเชื่อมั่นในตัวเอง เธอร้องเพลงได้ไพเราะ มีเสียงที่เหมือนสวรรค์ประทานมาให้ และเธอก็ร้องได้เข้ากับจังหวะ เธอรู้จังหวะของเพลง รู้ตัวโน้ต...เธอได้เรียนมาบ้างจากชั่วโมงพิเศษ ของโรงเรียน สิ่งเหล่านี้ปลูกฝังซึมซาบอยู่
อ่านเพิ่มเติม
5 ทะเบียนสมรส
เสี่ยกำลังเติบกล้าไปในเส้นทางของดนตรีทั้งที่เสี่ยไม่รู้เรื่องดนตรีเลยสักนิด เสี่ยร้องเพลงไม่เป็น เล่นดนตรีไม่ได้ และไม่รู้จักเครื่องดนตรี สักอย่าง แต่เสี่ยก็รักเสียงเพลง ชอบฟังเพลง บอกได้ในแรกฟังเพลง ว่านักร้องคนไหนจะอยู่รอดหรือคนไหนจะไป...เหมือนเมื่อแรกที่เสี่ย ได้ยินเสียงใสๆ ของพิจิกาจากตลับเทป...เสี่ยดีดนิ้วแรงๆ แล้วยิ้มแจ่มใส พร้อมกันนั้นเสี่ยก็มีโครงการหลายอย่างสำหรับเด็กหญิงตัวเล็กพร้อมกับทุ่มเทแบบว่าเท่าไหร่เท่ากัน เขาเสียอีกถึงจะมั่นใจก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าเสี่ยเสี่ยงออกจะมากเกินไปกับเงินลงทุน “จะทำการใหญ่ต้องลงทุน ต้องเสียไปบ้าง ก่อนจะได้...ไม่มีใครได้โดยไม่เสียอะไรเลย...แล้วคนที่ไม่เคยเสียอะไรเลยก็ไม่เคยจะได้” พูดจบแล้วเสี่ยก็หัวเราะฮ่าๆ ชอบอกชอบใจ...เสี่ยสนับสนุนเขา ให้เข้ามาทำงานให้เมษาด้วยซ้ำ “ไปทำงานให้คุณเมเถอะ แกเป็นแม่ที่รักลูกมากๆ อั๊วอายุ ปูนนี้แล้ว มีลูกแล้วหลายคนยังรักลูกได้ไม่เท่าแกรักยัยขิม เรื่องเงินเดือนแกให้ลื้อได้เท่านั้น แต่อั๊วจะเพิ่มให้เอง ท่าทางแกชอบลื้อเหมือนกันนะ” นั่นทำให้ทรงวุฒิขวยเขิน เพราะเ
อ่านเพิ่มเติม
6 ไม่มีเจนนาอื่น
เพ็ญพรรณมองดูชายที่หล่อนพอใจด้วยความรู้สึกสงสารและสมเพชระคนกัน...หล่อนรู้เรื่องที่เมษาจะแต่งงานใหม่ ไม่ใช่ จากปากของเขา หากแต่ข่าวตามหน้าหนังสือ...เมษาเป็นแม่ ของนักร้องดัง ชื่อของหล่อนมักปรากฏควบคู่ไปกับชื่อของพิจิกาและได้ชื่อว่ายอดคุณแม่ ในแง่ที่ว่าดูแลเอาใจใส่ลูกสาวเป็นอย่างดี เคยมีสมาคมหนึ่งเอาชื่อของเมษาไปใส่ไว้ในรายชื่อของแม่ ที่จะได้รับพิจารณาเป็นแม่ดีเด่นประจำปีในปีนี้ และโอมก็กลายเป็นคนหมกหมุ่น เงียบลงไปยิ่งกว่าเก่า ดื่มทั้งที่ไม่เคยดื่ม และดื่มหนักอย่างคนที่ไม่หลงเหลือสิ่งที่ดีงามอยู่อีก“ครูพรรณ” เด็กชายร้องเรียกเมื่อเห็นหล่อนย่างก้าวเข้ามา สิงหาอายุ จะแปดขวบ เติบโตเกินวัย และรู้คิดอยู่เงียบๆ ที่จริงลูกสองคนของโอม กับเมษาล้วนแล้วแต่เป็นเด็กฉลาดอย่างยิ่ง...เด็กชายเดินเข้ามาหา แล้วชี้ให้ดูพ่อ “พ่อเมาอีกแล้ว”“ครูจะทำความสะอาดบ้านให้...แล้วจะพูดกับพ่อให้เธอเอง”หล่อนเดินเข้าไปหาเขา ดวงตาเขาเป็นสีแดงช้ำ ไม่ใช่เพราะเมรัยอย่างเดียว...หากเพราะเขาแหลกสลายทางใจด้วยอีก เขาเบิกตาเอาไว้เพื่อจะมองดูหล่อนให้ถนัด“คุณครูนั่นเอง” เสียงเหมือนคนลิ้นไก่สั้น “มาทำไมกันครับ”“ฉันเป็นห่วงสิง
อ่านเพิ่มเติม
7 รูปเงาแห่งความฝัน
โอมมือสั่นระริกเมื่อมองเห็นภาพนั่นร่วงลงมาจากซองสีขาวขนาดใหญ่กว่าซองปกติ มันลงไปอยู่กับพื้นโต๊ะ...แล้วเขาก็เห็น คนสามคนที่ยืนอยู่ด้วยกัน ลูกสาวของเขาอยู่ตรงกลาง ดวงหน้าเรียวดูสว่างด้วยรอยยิ้ม ข้างขวาของเธอคือเมษา และอีกข้างก็คือหนุ่มน้อยผัวใหม่ของเมษา เขาพลิกไปอ่านข้างหลัง...ขิมอยากให้พ่อเห็นว่าขิมกับแม่มีความสุขกันค่ะ รักพ่อ ม๊ากมาก...ปากของเขาเม้มแน่น ดวงตาลุกโชน...ลูกสาวเขา เลือดในอก ของเขาแท้ๆ เทียวที่เหยียบย่ำดวงใจเขาได้เพียงนี้ เหมือนพิจิกาสนับสนุนให้เมษามีผัวใหม่...โอมเริ่มคลางแคลงแล้วว่าระหว่างแม่กับลูกคู่นั้น ใครจะชักนำใครกันแน่ เขากำลังจะฉีกรูปภาพนั้นออกเป็นชิ้นๆ แต่ เพ็ญพรรณก้าวเข้ามาเสียก่อน...หล่อนหยิบรูปนั้นไปจากมือของเขา“จะฉีกเสียทำไมกันคะ”“ขิมส่งรูปมาเยาะเย้ยผม”“แกคงจะไม่ได้เจตนา”แต่ไม่ว่าเพ็ญพรรณจะพูดอย่างไร โอมก็ปักใจเชื่อเสียแล้ว เขาหมดหวังกับลูกสาว หมดหวังการรอคอยการกลับบ้านของสองแม่ลูกอีกต่อไปโดยสิ้นเชิงแล้ว...ทำอย่างไรทั้งเมษาและพิจิกาก็จะไม่หวนกลับมาที่นี่...ส่วนเขาก็ยังต้องดำรงชีวิตต่อไป เขายังมีตัวเอง มีลูกชาย และที่เป็นสมาชิกใหม่ของครอบครัวเขาก็คือเพ็
อ่านเพิ่มเติม
8 ผู้ชายที่จะมาเป็นผัว
พิจิกาอัดเทปไปแล้วห้าชุด และเมื่อเธอเรียนจบประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงในเวลาอีกห้าปีต่อมา เธอก็ฉลองอายุ ครบยี่สิบพร้อมกับแถลงเปิดเทปชุดใหม่ของเธอ...พิจิกากลายเป็นตัวทำเงินของบริษัทของเสี่ย เขาโอ๋เธอมากมาย พิจิกาเอ่ยปากสิ่งใด เขาก็สรรหามาประเคนให้ ไม่สนใจว่าพิมพาและ ทรงวุฒิจะหวั่นวิตกว่าเขาจะทำให้พิจิกาหลงระเริงจนเหลิง“เด็กมันอยากได้จะเป็นไรไปเล่า” เขาหัวเราะทุกครั้งที่ถูกขัดคอและเอ็นดูเธอเหมือนเธอเป็นลูกสาวของเขา...สิ่งดีๆ ในตัวของเสี่ยข้อหนึ่งก็คือเขาไม่ใช่คนเจ้าชู้ ไม่มักมากในทางเพศ เขามีเมียเดียวและไม่เคยคิดจะนอกใจเมียไปมีคนอื่นอีกนักร้องหญิงในสังกัดของบริษัททุกคนจึงไร้กังวลได้ในข้อนี้“เด็กก็ทำดีมาตลอด”เขาได้กำไรงดงามจากการขายเทป และสองแม่ลูกก็ได้ บ้านหลังใหญ่งดงาม ได้เงินฝากในธนาคารที่เพิ่มขึ้น ได้ชื่อเสียง อีกมากมาย มันเป็นผลประโยชน์ที่พึ่งพากันและกัน“เทปชุดนี้คงจะไปได้โลด”เขายังมีความหวัง เพราะตอนนี้ยังไม่มีคู่แข่งรายใดที่น่ากลัวสำหรับพิจิกา...มีวงสตริงหลายวงดังขึ้นมาแต่ก็เป็นนักร้องชายเสียหมด แนวเพลงของพิจิกาที่เขาวางเอาไว้ให้ก็ยังเป็นเพลงป๊อปง่ายๆ ฟังสบายหู ไม่เร่าร้อน
อ่านเพิ่มเติม
9 ทะเบียนสมรสที่คาราคาซัง
“คุณขิมยังไม่กลับค่ะ” พิมพาเอ่ยรายงานหลังจากที่เมษาถามหา...นั่นทำให้หล่อนชะงักเกือบจะไม่เชื่อหูตัวเอง แล้วก็จ้องมองนาฬิกาเขม็งก่อนจะโวยวายออกมาฉับพลัน...ไม่ผิดกับที่พิมพาได้คาดเดาเอาไว้เลย“ยังไม่กลับ...ทั้งที่มันเข้าไปตีสองแล้วน่ะเหรอ...ตีสอง...นี่มัน ตีสองนะพิมพา ไม่ใช่บ่ายสองหรือสองโมงเช้า”ดวงหน้าของเมษาขาวลงเกือบจะทันใด หล่อนรู้ได้ในทันทีว่า พิจิกาเริ่มมีปฏิกิริยาใส่หล่อนเข้าแล้ว หลังจากเป็นเด็กดีว่าง่าย มาโดยตลอด แม่พูดคำไหนก็ต้องเป็นคำนั้น ไม่มีการบิดพริ้วเป็นอย่างอื่นไปได้...มือของหล่อนกำเข้าหากันแน่น แล้วก็ทุบโครมลงบนโต๊ะ“เกินไปแล้ว...นี่ยัยขิมคงจะคิดว่าการทำตัวแบบนี้จะทำให้ฉัน ใจอ่อนยอมให้แต่งงานล่ะมั้ง...ไม่มีวันหรอก...ไม่มีวัน ลูกนะลูก...ไม่ได้เดียงสาเล้ย อยู่ๆ ก็อยากแต่งงานกับผู้ชายปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ยังทำอะไรไม่เป็นนอกจากแบมือขอเงินเตี่ยกับแม่ใช้...ถึงจะรวยก็เถอะ มันมีสมองแค่ไหนก็ไม่รู้”พิมพาได้ยินคำรำพันต่างๆ นานา...ในเวลาเดือนเศษๆ หลังจากที่พิจิกาประกาศว่าจะแต่งงาน ในบ้านหลังนี้ก็มีอุณหภูมิที่พุ่งขึ้นสูง และยังไม่รู้ว่ามันจะลดต่ำลงมาหรือไม่พิจิกาเริ่มเที่ยวเ
อ่านเพิ่มเติม
10 ขอยืนยัน
พ่อกับแม่อยากให้เขาหย่า อยากให้มันจบสิ้นลงทุกอย่าง แต่แม่ของหล่อนเป็นผู้ดีเก่าที่เปราะบางเหลือเกินจะรับความอับอายได้ว่ามีการจดทะเบียนหย่าหลังจดทะเบียนแต่งแค่หกอาทิตย์...เรื่องจึงยืดเยื้อข้ามปีมา แล้วนี่เขาก็เพิ่งบินไปพบหล่อน ไปตกลงกับหล่อนอย่างเด็ดขาดว่าเขาจะจ่ายค่าเดินทาง ค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ ขอให้หล่อนกลับมาหย่าร้างให้รู้แล้วรู้รอดกันไป...ที่จริงจะทำที่สถานทูตก็ยังได้ แต่อดีตเมียเขา อีกนั่นแหละที่ไม่ยอมทำตาม...หล่อนกลัวจะเสียหน้าหล่อนห่วงหน้าตาตัวเองยิ่งกว่าอื่นใดในโลกนี้...หล่อนอ้างว่า คนที่อยู่เมืองนอกมีไม่มากนัก และกระหายหิวที่จะรู้เรื่องของคนอื่น หล่อนจะบินตามกลับมาหากเขาจะจัดการเรื่องนี้ให้เงียบที่สุด และเขา จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวในแวดวงชีวิตของหล่อนอีกนับจากนี้เป็นต้นไป ซึ่งข้อนั้นมันแน่นอนอยู่แล้วสุวิชารู้ว่าสายสัมพันธ์ของเขากับหล่อนขาดสะบั้นลง อย่างยากจะต่อติด...ตอนหิ้วกระเป๋ากลับบ้าน เขาบอกกับแม่ว่า...ผมอาจจะร้อนเกินไป เมียผมเย็นชืดยังกะน้ำยา จะนอนด้วย ทีไรก็ต้องขออนุญาต ต้องอะไรต่อมิอะไรสารพัด ผมมีเมียนะฮะ ไม่ได้มี รูปปั้นงามๆ มาตั้งเอาไว้บนเตียง แถมยังไม่เอาไหนอีกด้
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status