บทที่ 4

            อัทธวีร์โทรศัพท์ไปหาศิศิราตามเบอร์ที่ปรากฏอยู่ในนามบัตร ทันทีที่ปลายทางรับเขาก็ได้ยินเสียงหวานกังวานใสดังมาตามสาย

            “สวัสดีค่ะ”

            “ผมเองนะซิน”

            คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นกับเสียงที่ได้ยิน เพราะเป็นเสียงที่เธอไม่คุ้นเคย

            “คุณเป็นใคร!”

            “ไม่ได้เจอกันนานหลายปีถึงกับจำไม่ได้เลยเหรอว่าผมเป็นใคร”

            “ถ้าจะโทรมากวนประสาทกันล่ะก็ฉันจะวางสาย” พูดจบก็ตัดสายทันที

            การกระทำของหญิงสาวสร้างความไม่พอใจให้อัทธวีร์เป็นอย่างมาก

            “ยัยตัวแสบถึงกับกล้าตัดสายทิ้งเลยเหรอ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน”

            อัทธวีร์โทรกลับไปอีกครั้ง รออยู่นานกว่าอีกฝ่ายจะยอมรับสาย

            “ผมเอง...อย่าเพิ่งวางสายนะ”

            “ผมเองน่ะใคร!! ถ้าไม่บอกแล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณเป็นใคร”

            “อัทธวีร์ นิธิพัฒน์โภคิน ทีนี้จำได้หรือยัง”

            “โทรมามีธุระอะไรคะ”

            “ผมอยากพบคุณ พรุ่งนี้คุณว่างไหม ถ้าว่างก็ออกมาเจอกันหน่อย”

            “ที่ไหน!”

            อัทธวีร์บอกเวลาและสถานที่ เขาเลือกร้านอาหารศิรินทรา ซึ่งเป็นกิจการของว่าที่แม่ยายเป็นสถานที่นัดพบ

            “ได้ค่ะ ฉันจะไปพบคุณตามเวลานัด”

            “พรุ่งนี้พบกัน” เขาตอบกลับไปก่อนจะวางสาย

            “ใครโทรมา” ศิรินทราเอ่ยถามเมื่อเดินนำโกโก้ร้อนเข้ามาในห้องนอนของบุตรสาว

            “คุณอัทธวีร์ค่ะแม่”

            “นี่จ้ะโกโก้ร้อนของลูก”

            ศิศิรารับเครื่องดื่มแก้วนั้นจากมารดาพร้อมกับเอ่ยคำขอบคุณ

            “ดูเหมือนแม่ไม่แปลกใจเลยนะคะที่เขาโทรหาซิน”

            “น้าพกาโทรมาเล่าให้แม่ฟังเมื่อสักครู่นี้เองว่าเธอได้พูดเรื่องแต่งงานกับคุณอัทธ์แล้ว”

            “แล้วเขาว่ายังไงคะ”

            “ตอนแรกเขาก็ปฏิเสธ”

            “ไม่แปลกหรอกค่ะแม่ คุณอัทธ์ไม่ชอบให้ใครบังคับ ยิ่งถูกบังคับก็ยิ่งต่อต้าน”

            “เขาไม่เต็มใจที่จะแต่งงานกับซิน แล้วซินล่ะคิดอย่างไรกับเรื่องนี้”

            “ที่จริงซินก็ไม่ได้อยากจะแต่งงานกับเขานะคะแม่ แต่เป็นเพราะคุณย่าขอร้องซินจึงปฏิเสธไม่ได้ทั้งที่ใจอยากทำ”

            “ดีแล้วที่ซินตัดสินใจแบบนั้น เพราะคุณย่ามีบุญคุณกับเราสองคนแม่ลูกมาก ถ้าคุณย่าไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเราในวันนั้น แม่กับซินก็คงไม่มีวันนี้ วันที่เรายืนได้อย่างแข็งแรงด้วยขาของตัวเอง และแม่ได้เห็นซินเป็นด็อกเตอร์อย่างที่หวังไว้ ฉะนั้นเมื่อมีโอกาสที่จะตอบแทนบุญคุณท่านก็ควรจะที่จะทำโดยไม่ลังเล”

            “ซินถึงได้ยอมทำตามคำขอของคุณย่ากับแม่ไงคะ”

            “ขอบใจนะลูกที่ยอมทำตามคำขอของแม่” ศิรินทราเอ่ยพร้อมกับโอบกอดบุตรสาว ที่เป็นเสมือนแก้วตาดวงใจของตนเอง

            “ในเมื่อคุณอัทธ์ปฏิเสธ การแต่งงานของเขากับซินจะยังมีขึ้นอีกไหมคะ”

            “น้าพกามีวิธีที่ทำให้เขารับปากว่าจะยอมแต่งงานกับซิน แต่เขาขอเวลาสามเดือนเพื่อคบหาดูใจ และทำความคุ้นเคยกับซินก่อน ว่าแต่คุณอัทธ์โทรหาซินทำไม”

            “เขาอยากเจอซินค่ะ เราก็เลยนัดเจอกันวันพรุ่งนี้ที่ร้านอาหารของแม่”

            “ใครเป็นคนเลือกสถานที่”

            “คุณอัทธ์”

            “ลูกจะไปตามนัดใช่ไหม”

            “ใช่ค่ะ เพราะซินอยากรู้ว่าเขานัดเจอซินทำไม”

            “ก็อาจจะอยากพูดคุยและสานสัมพันธ์กับซิน”

            “สานสัมพันธ์หรือตัดสัมพันธ์กันแน่คะแม่”

            “พรุ่งนี้ซินก็คงจะได้รับคำตอบเองล่ะว่าคุณอัทธ์มาพบซินทำไม คืนนี้ต้องออกไปเก็บข้อมูลทำวิจัยอีกหรือเปล่าลูก”

            “พักหนึ่งวันค่ะแม่เพราะคิมเขาไม่ว่าง”

            “แม่ไม่กวนเวลาทำงานของซินแล้ว อย่านอนให้ดึกมากนักนะ”

            “ราตรีสวัสดิ์ค่ะแม่”

            “ฝันดีลูก”

            เมื่อศิรินทราคล้อยหลังเดินจากไป ศิศิราก็หวนนึกถึงเรื่องราวในวัยเด็กของเธอและอัทธวีร์ การพบกันของเธอและเขาแต่ละครั้งเขาจะถูกเธอกลั่นแกล้งเสมอ เหตุเพราะเธอไม่ชอบท่าทางขี้เก๊กของเขา แรกๆ ก็ทำไปเพราะเกิดความหมั่นไส้แต่นานไปก็รู้สึกสนุกที่ได้แกล้งให้เขาโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง

            เขาจะยังจดจำเหตุการณ์เหล่านั้นได้หรือไม่

            และยังแค้นเคืองเธออยู่อีกหรือเปล่า

            หรือว่าลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปจนหมดสิ้น

            ในเวลาเดียวกันนั้นเองอัทธวีร์ได้โทรศัพท์ไปชวนสิงหนาทออกมาดื่มด้วยกันที่ผับแห่งหนึ่ง เมื่อไปถึงเขาพบเพื่อนรักนั่งดื่มอยู่ก่อนแล้วจึงเดินตรงเข้าไปทักทาย

            “มานานหรือยัง” อัทธวีร์เอ่ยถาม

            “สักพักแล้ว นายกลับมาเมืองไทยตั้งแต่เมื่อไร”

            “มาถึงวันนี้เอง รู้สึกเบื่อๆ ก็เลยชวนนายออกมาดื่ม”